The Ex en Schade ontregelen De Piek The Ex en Schade ontregelen De Piek

Schade begint bezwerend met een kabbelende intro, waarin onder meer de digitale saxofoon van Jack de Meij de toon zet. Met ‘Stap voor stap’ komt de band op gang. Het publiek kijkt nog wat afwachtend toe, maar op het podium gebeurt al genoeg. Gitarist Daniël Suijkerbuijk pakt een fraaie solo en neemt de melodie van de sax fraai over. Zanger Kubus – alias Leon van den Akker – straalt wanneer hij vertelt hoe trots hij is om hier als support van The Ex te staan. In ‘Schaduw’ wordt het publiek geconfronteerd met de eigen donkere kanten, terwijl gitarist Suijkerbuijk op blote voeten over het podium danst. De gruizige saxofoonlijnen van De Meij geven het nummer een onheilspellend randje.

Schade schakelt moeiteloos tussen stijlen. In ‘Atlas’ duikt de band richting rock-’n-roll en bezingt Kubus de alledaagse moeiten. Even later volgt een knipoog naar Blondie met de regel “One way or another, I’m gonna find you”, waarna ‘Superkracht’ van ingetogen naar explosief groeit. ‘C-O-D-E’ gaat over de regels en maskers waar we ons achter verschuilen en eindigt in een muur van gitaargeweld. Met klassieker ‘Bloed’ wordt de hypocrisie van de consumptiemaatschappij nog eens onder de loep genomen. De ritmesectie van drummer Frank Beerens en bassist Slechtvalk houdt alles stevig bij elkaar, terwijl de band er geregeld wild uit vliegt. Van het zwoele ‘69’ tot het gruizige ‘Maktub’ en het vurige ‘Lava’, een liefdeslied opgedragen aan muze Lisa. Tegen het einde volgt een kleine medley met ‘Ze ziet er niet uit’ en daarna ‘Hoofdsdolheid’, over een manische episode. Schade sluit opzwepend af – en heeft er duidelijk nieuwe fans bij.

Daarna is het de beurt aan The Ex. Verwacht geen nostalgische terugblik op 47 jaar The Ex. Vanavond speelt de band integraal het nieuwe album If Your Mirror Breaks (2025). Tien nummers, allemaal even urgent. De opening ‘Beat Beat Drum’, gebaseerd op een gedicht van Walt Whitman uit 1861, schudt het publiek meteen wakker. Dutten is er niet bij.

Gitarist Terrie Hessels bewijst dat een gitaar veel meer kan zijn dan een melodie-instrument. Zijn exemplaar, met alle kanten opstaande snaren, wordt mishandeld, bespeeld en tegen het podium geramd. De energie spat er vanaf, zeker wanneer hij met een los drumvel door de zaal mept. Op het podium ontstaat ondertussen een soort  moshpit, waar ook gitaristen Andy Moor en Arnold de Boer niet aan ontsnappen.

The Ex beweegt zich moeiteloos tussen punk, experiment en hypnotiserende ritmes. ‘Spider & Fly’ is rauwe ontregeling, terwijl ‘Circuit Breaker’ juist tranceachtige patronen heeft met een middeleeuwse ballade als verre echo. In het bloedmooie ‘Wheel’, gezongen door drummer Katherina Bornefeld, klinkt voorzichtig hoop: verandering zit in het wiel van de tijd.

Het publiek is inmiddels volledig mee. ‘Great’ wordt aangekondigd als “nog een dansliedje”, compleet met koebel en stuwende riff. “Great is the great one whose great ones are great.” En dan ineens lijkt het klaar, maar The Ex komt terug voor twee heerlijke toegiften en het publiek hoopt dat dit moment eeuwig duurt. ‘Soon All the Cities’ – over de eenvormigheid van steden – heerlijk ontsporend, gevolgd door ‘The Heart Conductor’, waarin rollende drums en gierende gitaren de avond definitief laten opstijgen. Wát er ook gebeurt, het hart blijft onaantastbaar.

Wanneer Hessels zijn gitaar nog één keer langs de metalen podiumrand laat schrapen, is het echt voorbij. Een avond vol energie, experiment en compromisloze muziek – precies zoals je hoopt bij een jubileumfeest in De Piek.