Tourdagboek: Ode to the Quiet in Canada Tourdagboek: Ode to the Quiet in Canada

Zes dagen rond muziekfestival North by Northeast (NXNE)

, Tekst: Marianne Oldenburg (Ode to the Quiet)

Tourdagboek: Ode to the Quiet in Canada

Zes dagen rond muziekfestival North by Northeast (NXNE)

Tekst: Marianne Oldenburg (Ode to the Quiet) ,

Ode to the Quiet maakte het afgelopen jaar veel indruk met het gelijknamige debuutalbum en een reeks sterke optredens. Het mooie jaar werd in december 2014 bekroond met de publieksprijs voor de categorie Meest veelbelovende artiest bij de 3voor12/Utrecht Awards. In juni verbleef de band een kleine week in Canada, op uitnodiging van muziekfestival North by Northeast (NXNE) in Toronto. Naast het optreden bij NXNE had de band zelf nog vier andere optredens geregeld. Speciaal voor ons heeft zangeres/toetseniste Marianne Oldenburg een tourdagboek bijgehouden met de belevenissen van de band, die verder bestaat uit Tobias Kerkhoven (gitaar), Otto de Jong (drums), Evert van der Waa (bas) en geluidsman (en ‘vijfde bandlid’) Maarten Houwer.

Vrijdag 19 juni
Ons Canada-avontuur start om half 5 in de ochtend, in de eigen bus, op weg naar Brussel. Vanaf daar stijgt om 10.15 uur ons vliegtuig op. Op het vliegveld verloopt alles soepeltjes, maar we zijn dan ook uiterst goed voorbereid. Bij de voorbereidingen had ieder een eigen taak en we hebben in de aanloop naar de tour regelmatig een conference call gehouden om zaken te bespreken. Een uitgebreid excelsheet met hierin alles op het gebied van bagage, productie, financiën, transport, promotie, boekingen en meer is het resultaat. Met een beetje vertraging stijgen we iets na half 11 op, om rond 13.00 uur Canadese tijd (het is dan 19.00 uur in Nederland) weer te landen. Ook op het vliegveld in Toronto gaat alles naar wens. De cd's geven we aan, maar we hoeven er geen geld voor neer te tellen. Na een kort overleg snappen ze bij custums ook wel dat wij daar niet komen om geld te verdienen, maar om geld uit te geven. Voor we überhaupt voet buiten het vliegveld hebben gezet, zijn we al wat flyers armer en voelen we ons uitermate welkom.

Alvorens naar onze eerste venue en tevens accommodatie te gaan, rijden we in onze huurauto naar muziekzaak Long & McQuade om wat ontbrekend materiaal te huren zoals een stagepiano, een aantal stands en een GoPro. Dit blijkt een te gekke zaak: betaalbaar en erg klantvriendelijk. We ontmoeten hier overigens Michael, die ooit besloot te stoppen als cellist bij Arcade Fire, vlak voor ze beroemd werden. Ai... Ook komen we Sarah MacDougall hier alvast tegen, een Zweeds/Canadese artieste waar Evert en Otto afgelopen jaar mee getourd hebben. Haar gaan we vaker zien deze week.

We spelen en slapen die avond in The Cavern Bar, een kelder onder het HI-hostel in downtown Toronto. De avond verloopt een tikkeltje ongeorganiseerd. Het aanwezige barpersoneel weet weinig van het verloop van de avond en tot 10 minuten voor aanvang van de eerste band, zijn wij de enige aanwezigen. Net nadat we op eigen houtje besloten hadden het spits af te bijten, komen de bandleden binnen en wurmen zich tussen onze instrumenten.

Als wij die avond het podium opkruipen, is het in Nederland inmiddels half 5. Tijdens de show krijgt de vermoeidheid een dip en stijgt onze energie, tof hoe dat werkt. De zaal zit ramvol met muisstille pubers. Geen geld voor cd's natuurlijk, maar heel willing om afloop een praatje te maken! Een geslaagde eerste internationale show, in freakin' Canada. Het dringt die avond nog niet echt door, maar wat wil je: we waren op dat moment meer dan 24 uur wakker! Tijd voor bedje.

Zaterdag 20 juni
De dag van NXNE! De show waar het allemaal mee begon. Nog geen twee maanden geleden werden we uitgenodigd voor dit showcase-festival. We hadden altijd al de wens om met Ode to the Quiet de grens over te gaan en dit was de perfecte eerste gelegenheid. Die middag spelen we echter eerst een show op een uurtje rijden van Toronto, op de Manorun Organic Farm, tijdens een festival dat ze hier één keer per jaar op eigen terrein organiseren. In the middle of nowhere vinden we een prachtige boerderij met veel land waar op één van de velden een podium is opgebouwd. Het is wat passen en meten, want het is niet al te groot, maar buiten spelen is altijd fijn. We spelen vrij vroeg in verband met onze show op NXNE en het kan allemaal net qua tijd. Tijdens de show breekt de zon door. Het is overigens vanaf dag één prachtig weer, weinig wolken, geen regen, graadje of 23... Het veld is groot en het publiek zit ver bij ons vandaan, maar we voelen de hippie-liefde. Diezelfde liefde zit ook in het eten dat we naderhand van de gastvrouw krijgen. Daarmee houden we het de rest van de avond wel uit!

‘s Avonds spelen we in The Painted Lady, in hartje Toronto. Bij aankomst is de tent vrij leeg, dus houden we ons hart vast. Maar bij aanvang van onze show is het volle bak. Heel gaaf. We hebben spijt als haar op ons hoofd dat we het enthousiaste publiek niet met onze telefoons gefilmd hebben. Dat krijg je als je met zoveel andere dingen bezig bent. Snel opbouwen, checken, GoPro klaar zetten, omkleden, alles vlug vlug bij zo'n showcase festival. Dit blijkt later onze beste en tofste show van de week. Omdat de meeste NXNE-venues vrij ver bij ons vandaan zitten krijgen we niet al te veel mee van de rest van het festival, maar bij The Painted Lady praten we uren na met ons publiek. Misschien nog wel veel waardevoller.


Zondag 21 juni

Na twee intensieve dagen van arriveren, spullen huren en drie keer spelen hebben we eindelijk wat vrije tijd om ook te recreëren. We gaan naar de Niagara Falls, zo’n natuurfenomeen “dat je een keer gezien moet hebben” volgens de Lonely Planet. Geen woord van gelogen! Alleen al het naar de watervallen toerijden is een belevenis. De lucht wordt steeds vochtiger, je ziet de nevel in de verte en dan dat gebulder dat van laag grommend in de verte steeds dichterbij komt. Ongelooflijk! Ik denk dat ik namens de hele band spreek als ik zeg dat we toen pas echt beseften dat we in Canada waren.

Na een paar uurtjes de toerist uitgehangen te hebben, volgt een gezellige autorit in onze gehuurde Dodge naar het immer pittoreske Brandfort. Naar Canadese begrippen is Brandfort een gat in de grond, maar wel een gat met erg behulpzame lui die daar concerten organiseren in Brantford Arts Block. Althans, behulpzaam over de mail… Tijdens je eerste tour moet natuurlijk het één en ander misgaan en dat is hier het geval. We komen op tijd aan en niets was voor elkaar. Naast dat er geen aanvangstijd bekend was, moet alles nog aangesloten worden. De organisatie heeft mazzel dat bij het evenement naast hen nog eten over is, het beloofde eten hebben ze namelijk niet geregeld. De leftovers van de buren bestaan dan wel weer uit heerlijke chili en bisonvlees, dat maakt alles weer goed. Het optreden, dat uiteindelijk twee uur later begint dan eind van de middag geopperd, gaat verder hartstikke goed en we hebben nog een tof filmpje kunnen maken van ons geïmproviseerde intro. We genieten er weer van! Het publiek is weer erg enthousiast en dat doet het altijd goed bij onze ego’s.

En wat doe je als je om half twaalf ’s avonds na je show te horen krijgt dat de beloofde slaapplekken voor die nacht en de nacht erna niet beschikbaar zijn…? In ons geval keihard onderhandelen en een Holiday Inn boeken bij het vliegveld van Toronto. Met een mooi aantal contante dollars op zak gaan we die kant op. En weet je, dat is even helemaal geen straf. We slapen heerlijk en de volgende ochtend ontbijten we als koningen (en koningin). Alle sores van Brantford zijn vergeten en we zijn weer klaar voor het volgende avontuur.

Maandag 22 Juni
Dat koningsontbijt dus. Een goede start van de dag waarop ons een flinke rit naar Montréal te wachten staat. Deze dag zouden we eigenlijk gebruiken voor studio-opnames in Brantford. Omdat we geen slaapplekken hadden én de studio de week ervoor verhuisd was en nog niet was aangesloten (natuurlijk), viel dat plan in het water. De betreffende track die we hadden willen opnemen, hebben jullie deze zomer nog van ons tegoed...

We spreken af dat we om 13.00 uur naar Montréal zullen rijden. Na het ontbijt storten Evert en Maarten zich op de route en een slaapplek voor die nacht, werken Tobias en Otto aan de mix van de opnames van het optreden in Brantford en trek ik me terug om de social media bij te werken en de laatste mensen uit te nodigen voor het optreden van de volgende dag. Na een rit van een uur of 6 à 7 en een goede Canadese burger onderweg, komen we aan in Montréal, dat net zo vriendelijk aanvoelt als Toronto en Europees/Frans oogt. Minder pickups, meer sierlijke wenteltrappen. Morgen gaan we meer van de stad bekijken.  


Dinsdag 23 juni
De dag van de show in O Patro Vys! Enkele weken terug vonden we twee lokale bands, The City Gates and Happymovie, die beiden graag met ons het podium wilden delen. Het blijken hele toffe gasten, maar die indruk kregen we tijdens de mailing al. Overigens hebben we tijdens de hele tour alleen maar fijne mensen ontmoet. De Canadese hartelijkheid valt ontzettend op.

O Patro Vys is een erg mooie venue, een plek waar we graag naar terugkeren. Niet te klein, niet te groot en in één van de leukste buurten van Montréal. Het opbouwen en soundchecken verloopt gesmeerd en na de shows van Happymovie en The City Gates is het onze beurt. De avond loopt al behoorlijk uit, maar dat schijnt heel normaal te zijn in Montréal, waar ze zich niet zo aan tijden houden. Het publiek blijft plakken, ondanks het late tijdstip en de nationale feestdag die die nacht ingaat, en is fantastisch. Ligt het aan ons, of zijn Canadesen uitbundiger dan de Nederlanders? Hier komen we zeker terug!

Woensdag 24 juni en donderdag 25 juni
De shows zijn voorbij. Rest ons enkel nog een dagje te genieten van Montréal en de terugrit naar het vliegveld. Dat doen we met volle teugen. Elk stukje Canada wat we buiten de shows om kunnen zien, pakken we mee. We hebben veel contacten overgehouden aan dit eerste bezoek en een vervolg is onontkoombaar.

Nu op 3voor12