Mercy Giants presenteert langverwacht nieuw album Mercy Giants presenteert langverwacht nieuw album

Steel Dungeons, Mighty Foes! voegt een volwassen hoofdstuk toe aan de band die geen formatie wil zijn

, Tekst: Michiel van de Weerd | Foto: Carina Scheiberlich

Mercy Giants presenteert langverwacht nieuw album

Steel Dungeons, Mighty Foes! voegt een volwassen hoofdstuk toe aan de band die geen formatie wil zijn

Tekst: Michiel van de Weerd | Foto: Carina Scheiberlich ,

Op vrijdag 7 juni presenteert de indie/postrock/jazz-band Mercy Giants zijn nieuwe album Steel Dungeons, Mighty Foes! in dB’s Utrecht. 3voor12/Utrecht sprak de bandleden en had de primeur om een aantal nummers live te horen in hun oefenruimte.

Zeven jaar heeft het geduurd voordat Running in Slomo een opvolger kreeg. Een deel van de verklaring hiervoor ligt in het feit dat de vier bandleden, naast het spelen in Mercy Giants, ook druk zijn met andere muzikale projecten. Drummer Jelle Buma heeft een eenmansband waarmee hij drums en soundscapes brengt, pianist Mark Zuidema heeft zijn eigen band Demi Mazurka, gitarist Bart de Kroon is Homemade Empire en contrabassist en gitarist Maarten Scherrenburg speelt in The Use of Ashes, zijn soloproject March en bij Demi Mazurka. “We zijn alle vier druk met onze muzikale projecten. De nummers die op onze nieuwe plaat staan zijn soms al vijf jaar oud. De meesten hebben ongeveer drie jaar in de studio gelegen. Doordat we de kans kregen de plaat uit te brengen bij Tonefloat werd de vaart erin gezet om dit album af te maken. Het had ook twintig jaar kunnen duren, Tonefloat is onze redding geweest”, vertelt Scherrenburg grinnikend. Buma: “Voor mij is de start voor deze plaat gemaakt toen we op 29 december in Laag Keppel een piano probeerden te stemmen bij dertien graden. Vraag me niet waarom, maar dat moment staat mij bij als een soort omslagpunt waarna we echt met deze plaat aan de slag zijn gegaan.”

Een andere invloed op het maakproces is het feit dat de mannen deels van instrument gewisseld zijn. Scherrenburg speelt nu vooral contrabas en Zuidema de piano, terwijl ze eerder onderling gitaar en basgitaar afwisselden. Alle bandleden zijn het erover eens dat het geluid van de band positief veranderd is. Dat is overigens één van de weinige momenten in het interview dat de mannen het volledig met elkaar eens zijn, op een positieve manier bedoeld dan. Artistieke vrijheid is het meest belangrijke voor de band én voor elk van de bandleden afzonderlijk. Ze nemen alle vier iets eigens mee naar de oefenruimte of de studio en daar maken ze de spreekwoordelijke Mercy Giants-chocolade van. De mannen respecteren elkaars mening en kunnen lachen om elkaars uitgesproken ideeën.

De manier waarop zij ieder afzonderlijk over hun muzikale werk vertellen, zou weleens een blauwdruk kunnen zijn voor de manier waarop de nummers tot stand komen en worden op genomen. “Running in Slomo was eigenlijk best wel een studioplaat. We hebben daar na het opnemen redelijk wat in geknipt en geplakt en nog elektronische instrumenten toegevoegd. Het nieuwe album is veel meer een live-klinkend album. We zijn uitgegaan van de vier basisinstrumenten die de muziek maken en daar hebben we het op de plaat grotendeels bij gehouden. Daardoor is het geluid éénvormiger en klinkt de plaat bescheidener, duidelijker ook”, aldus De Kroon. “Op deze plaat is heel goed te horen hoe onze samenwerking verlopen is, dat voelde heel synergetisch. Het resultaat voelt voor mij echt als een cadeau”, vertelt Zuidema.

Mercy Giants is één van de weinige nog actieve bands die muziek hebben uitgebracht bij het inmiddels opgeheven Utrechtse label Zabel Muziek. Toentertijd maakte Mercy Giants progressieve gitaar georiënteerde postrock. Op de vraag hoe de band hun eigen muziek nu zou omschrijven, komt Buma met een antwoord: “Schrijf maar op dat we indie-schoegaze-jazz maken, maar schrijf er niet bij dat we een formatie zijn, dat vind ik niets.” De band zegt te leven per kwartaal. Er zijn geen concrete toekomstplannen. Na het presenteren van de plaat speelt het viertal nog een aantal keren en kijken ze verder. Mercy Giants is geen band die wekelijks in de oefenruimte samenkomt, er wordt op projectbasis gewerkt.

Formatie of niet, de muziek die ze live in de oefenruimte laten horen, klinkt als een geheel. De band neemt de tijd om de nummers op te bouwen en het instrumentarium klopt met elkaar. De contrabas en de piano zorgen voor een jazz-achtige sfeer. Het drumwerk, vaak in afwijkende maatsoorten, geeft een hoekige invloed, maar klinkt soms weer heel jazzy. De Kroon wisselt tussen het ondersteunen van de harmonie en het leveren van noise en shoegaze. Scherrenburg doet hetzelfde op zijn altgitaar, als hij de contrabas even heeft weggezet. Zuidema zingt het meest, maar zijn zangpartij wordt veelvuldig aangevuld door alle andere bandleden waardoor er op bepaalde nummers vierstemmig wordt gezongen. De muziek is spannend. Je vraagt je constant af welke afslag de band gaat nemen, zonder dat de afslagen geforceerd of al te bedacht klinken. Reden genoeg om deze band aan het werk te gaan zien.

Te zien: Mercy Giants en Riverdistrict, vrijdag 7 juni 2013 @ dB’s Utrecht

nu op 3voor12