Drie drumstellen geplaatst op hoge steigers, vier grote controllers met klavieren en knoppen om de synths te bedienen en twee microfoons voor voornamelijk David Dewaele en Laima Cavalera: de set-up van Soulwax is onveranderd sinds de laatste tour. Met drie drummers starten ze de show fel: witte lichtstralen reflecteren op de kickdrums de zaal in en als gebroeders Dewaele, Stefaan van Leuven en Laima Cavalera het podium op gaan, is het tijd.
Het tempo verhoogt, de lichten dimmen en dan trappen ze écht af met ‘Hot Like Sahara’ van het nieuwste album All Systems Are Lying en laat meteen horen dat dit album qua geluid terugkeert naar de sound van Soulwax in de tijd van Any Minute Now en stelt het de vraag: hoe kunnen we zo hard mogelijk rocken zónder elektrische gitaren? Dat wordt beantwoord met die denderende drums en overstuurde geluiden uit de synths. Helemaal gitaarloos is het ook niet; Van Leuven pakt er nog wel eens een basgitaar bij en zorgt voor een strakke groove.
De laatste keer dat deze Belgen in een Nederlandse concertzaal stonden (2024), doorbraken ze in hun zesjarig podiumstilte met een gloednieuwe live-show. Anno 2026 eindigt Soulwax hun All Systems Are Lying-tour in Nederland. De show die eigenlijk in december in AFAS Live zou plaatsvinden, vindt nu in januari in de Main van 013 plaats. Een groot, maar toch ook enigszins besloten feest, want was het in 2024 hier nog stijf uitverkocht, deze ronde is het balkon afgesloten en is er nog meer dan genoeg plek in de zaal.
En dat hier een publiek staat dat al langer trouw is aan de band, dat hoor je wel als Soulwaxkrakers ‘Krack’, ‘Do You Want to Get Into Trouble’ en het instrumentale ‘Is It Always Binary?’ worden ingezet. Vooral de intro van die laatste blijft bijna tien jaar na release een fantastische plaat met alleen drumbreaks als intro, vervolgens een stevige beat dáár weer over en dan de opstijgende synthesizers. Neem daarbij de overweldigende lichtshow waarbij veel knippert en meebeweegt op de beat tegen een imposante, witte backdrop, en hier in de Main hebben we een vroeg hoogtepunt te pakken.
In anderhalf uur tijd is er bijzonder veel te beleven in deze set. Een ‘Missing Wires’ wordt teruggebracht naar alleen een drumsolo, nieuwe onuitgebrachte tracks zoals ‘Rapraprap’ wordt hier pas voor de tweede keer opgevoerd, covers van andere bands en flarden van populaire Soulwax-remixen van anderen passen naadloos tussen eigen materiaal. Het trippy ‘Polaris’ is een mooie opmaat naar een soort onderbreking waarbij een stem vanaf een bandje uitleg geeft over de controllers op het podium. Een beschaafde stem vertelt wat er gebeurt als Stephen Dewaele aan een van de knoppen draait en we krijgen gelijk een live-demonstratie. Een leuke vondst, want met live-electro bands kun je je nog wel eens afvragen wat er nu wel live is en wat niet. Bij Soulwax is dat direct duidelijk. Alles.
Na publieksfavorieten ‘E-Talking’ en ‘NY Excuse’ lijkt het alsof ze er klaar mee zijn, maar nee: na een paar minuten komen ze terug op het podium, bedanken ze de crew uitvoerig (laatste keer dat ze in deze setup zo optreden) en sluiten ze af met écht de laatste twee nummers: ‘The False Economy’; een trage, electro-banger van het nieuwste album dat moeiteloos overloopt in ‘Conversation Intercom’ van Much Against Everyone’s Advice toen Soulwax nog meer rockband dan electro-act was. Het gebrek aan een elektrische gitaar? Met zulke synthesizers nog steeds: geen probleem en een mooi statement van een band die al meer dan 25 (25!) jaar nog altijd muziek maakt van hoge kwaliteit.