Als er wel een act is in Tilburg die we al een aantal jaar op het schild hijsen en we schreeuwen dat meer podia deze band moeten boeken, dan is het wel NORE. Slimme, meerstemmige liedjes die alles kunnen tussen introspectief wegmijmeren en hardop moshen (geloof je het niet, ga dan maar eens een keer live vooraan staan bij 'Telescope') en altijd met een dikke glimlach op het podium. De gunfactor is hoog bij NORE, en van de 'Big Break' is het weliswaar nog niet gekomen, maar het debuutalbum moet dan ook nog komen. Dat die goed gaat zijn: daar durven we bij 3voor12/Tilburg onze hand voor in het vuur te steken. Kom op, leuke indiefestivals van Nederland!
Borstklopperij: we doen het liever niet met 3voor12/Tilburg, maar zelfs objectief bekeken, was 2025 een fantastisch jaar voor Tilburgs talent. Zo zagen we een bijzonder groot aantal acts uit onze stad meedoen met Popronde, heeft op de valreep van het jaar een Tilburgse artiest de openingsspot op Pinkpop 2027 gewonnen en hoeven we nooit verlegen te zijn om nieuwe releases. Dat bracht ons op de vraag: kunnen wij eigenlijk niet net zoals grote broer 3voor12 de kristallen bal erbij pakken en voorspellen om welke Tilburgse acts in 2026 je niet heen kan? De kristallen bal zei 'natuurlijk joh, kwestie van artikel van 3voor12 kopieëren en plakken, en alleen nog even de tekst en foto's aanpassen.' Waarvan akte. Dit zijn de 12van3voor12/Tilburg:
©
Mees Princen
©
Anouk van den Herik
Wil je je neo-soul met gouden melodieën, zwoele blazertjes, ingetogen-maar-toch-ook-erg-funky drums? Dan ben je bij Säm Wilder, de alias van Sam Beekwilder, aan het juiste adres. De zanger/producer kennen we ook van nederhiphoprockpopband Spijbelaar en dat het hem lukt om band én solo-carrière naast elkaar te organiseren, dan moet je wel van goede huize komen. Zijn debuutalbum SUPERNOVA kwam vorig jaar uit en werd zeer goed ontvangen, ook door 3voor12/Landelijk. Inmiddels is hij getekend bij Greenhouse Talent (boeker van onder andere Spoorpark Live) en tourt hij vanaf maart door het land.
©
Studio Schoone
Lomp, vuig, smerig en bruut; pak even het superlatievenwoordenboek erbij voor alles wat lijkt op 'hard' en bij definitie staat daaronder toch echt 'deathcore/hardcore-band BRACES uit Tilburg'. De viermansformatie put inspiratie uit Knocked Loose, Bodysnatcher en Boundaries, maar eerlijk: BRACES komt qua kwaliteit al akelig dicht in de buurt van die drie. Met debuutalbum Hostile Territory maakt de band een verpletterende indruk en bleek de vertaalslag naar live-optredens niet zo moeilijk te zijn. Zijn er al een paar 3voor12/Tilburg-redacteuren na een BRACES-show met blauwe plekken naar huis gegaan? Gelukkig wel ja.
©
Q'n
Rappen over je gevoelens? Doen een hoop rappers al langer en waar het de laatste tijd soms meer naar navelstaarderij begint te neigen, gooit Q'n het over een compleet andere boeg. Uitbundig, kleurrijk en flamboyant: dat kan hiphop ook zijn, zeker als het leentjebuur speelt met andere genres zoals punk, rock en dance. Heerlijk schurend kwam Q'n eind 2025 nog even afronden met 'Sexy = Het Nieuwe Depressief' en met een aantal nieuwe singles in de wachtrij is begin 2026 Quincy season dan toch echt begonnen.
©
Crybabies
Hoe stormachtig het kan gaan met een band, dat heeft Crybabies wel bewezen: nog geen album uit (wel een heel smakelijke, naamloze EP), de Popronde hard gerockt met dank aan die fijne mix van indierock en bubblegrunge en nu al getekend bij MOJO. Dan moet je van goede huize komen en wie Crybabies live ooit heeft zien spelen, weet dat alles snor zit; stevig gitaarspel van Ezzie en de bassiste (kleine stoelendans daar in de afgelopen jaar), stoer drumwerk van Suus en soepel kunnen switchen tussen schreeuwzingen en engelgezang van Max.
©
Keo Maaskant
Speaking of Popronde: wie heeft twee duimen, deed 33 shows door heel het land en werd tot 3FM Trending Talent gekozen? Uiteraard de bananenkoningin herself XXJULÍA. De Antwerpse-woonachtig-in-Tilburg zangeres/rapper/producer heeft in 2025 een live-reputatie opgebouwd, haar maandelijkse Spotify-luisteraars zien exploderen en dat is niet voor niets: stevige neo-soul met een boodschap van iemand die hardop vecht tegen verschillende soorten -isten. Let maar op: ergens in de zomer, als de wind wat stiller ligt, hoor je het in de verte... B-B-B-B-Berlin Boooyyyy...
©
Popronde
Eerlijk: we hadden er ook een jaar mee kúnnen wachten, maar we zijn bij 3voor12/Tilburg toch net iets te gek op die Nederlands-Poolse stuiterbal die met catchy-hyperpop-meets-hyperpersoonlijke-teksten een heerlijk geluid te pakken heeft. Dat vinden wij niet alleen; MAZOO werd pas nog verkozen bij de Limburgse Popprijs als 'De Belofte' met als beloning een optreden op Pinkpop 2027, maar dat vinden we te lang duren. Ongetwijfeld gaat MAZOO dit jaar al gigantisch groeien, zodat we straks links vooraan gebroederlijk met onze collega's van 3voor12/Limburg kunnen zeggen hoe verschrikkelijk goed die show was.
©
2023 was het jaar waarop we allemaal écht konden gaan kennismaken met Zeno (echte naam: Kevin Biemans) uit Rijen met zijn subliem debuutalbum Aan De Afgrond Van Het Ravijn Bloeien De Mooiste Bloemen dat zelfs door het Parool wordt uitgelicht. Drie jaar later is de rapper over de miljoen streams op zijn album, heeft hij getekend bij 162 records, een mooie feature op labelbaas Ares' 'Tranen' en dropt hij stevig nieuwe singles die stuk voor stuk imponeren en hinten naar een nieuwe EP of album waar we wel heel veel zin in hebben.
©
Justin Wismeijer
Bij Else Lena komen zware thema’s en toegankelijke pop moeiteloos samen. Haar teksten zijn persoonlijk en donker, zonder groot drama of omwegen. Die eerlijkheid doet denken aan Froukje, al is Else Lena minder lichtvoetig en meer naar binnen gekeerd, met een stem en spanningsopbouw die af en toe aan Wende doen denken. Ze graaft diep en is niet bang om in ongemak te blijven hangen. Het resultaat zijn liedjes die zacht beginnen, zwaar landen en nog even blijven nagalmen.
©
Tilburg kent veel begaafde gitaristen, maar eentje die ook nog een dijk van een stem heeft, een stagepresence commandeert én zijn eigen liedjes schrijft? Die zijn op één hand te tellen en een van die vingers luistert naar de artiestennaam 'Nowa'. Met één been in de eighties synthfunk en de ander in de indierock (de naam 'The 1975' wordt nog wel eens in verband met Nowa gebracht) rockt Noah Wattimena en mocht hij onder andere openen voor Lenny Monsou. Een EP is af, zo liet hij pas nog op Instagram trots weten, wij zullen er als de kippen bij zijn als die dropt.
©
Wie Homey’s Southside II luistert, merkt al snel dat het geen album is dat zich opdringt. Homey heeft een kenmerkende relaxte vastberadenheid en zweeft ergens tussen introspectieve hiphop, oldschool en een lo-fi vibe. Als lid van Tilburgs collectief Citadel staat Homey voor muziek die draait om gemeenschap en integriteit. Zijn beats zijn warm en gelaagd, zijn delivery kalm maar raak. Southside II voelt als een moment van reflectie en de soundtrack over waar je vandaan komt.
©
Dromen zijn bij Noctambulist zelden zacht of geruststellend. Op hun laatste album Noctambulist II: De Droom laveert de Tilburgse band tussen melancholische Nederlandstalige postpunk, slepende shoegaze en bijtende black metal, soms binnen één nummer. Blastbeats en lomp geweld maken plaats voor galmende gitaren en teksten die schuren. Het gaat over mislukte idealen, geloof, gelatenheid en dat ongrijpbare gevoel dat iets definitief voorbij is. Geen nostalgische truc, maar een eigen universum waarin weemoed en woede elkaar voortdurend afwisselen en muziek om in te verdwalen.