DeWolff laat in 013 Hammondorgel, stemmen en gitaar scheuren

Nog voordat DeWolff zelf het podium betreedt, is het al druk in de Main. Het voorprogramma wordt verzorgd door Temple Fang, dat hier eerder al verscheen tijdens Roadburn, en dat blijkt allesbehalve een opwarmertje. Lange haren en zware bassen zorgen ervoor dat het publiek al vroeg in een trance raakt. Soms lijkt het tijdens het voorprogramma wel alsof the Dutch disease het overneemt; het publiek kletst namelijk vrolijk door de muziek heen, maar de intensiteit wint het ruimschoots. Nadat de band aan het eind per ongeluk en ietwat door elkaar heen “Tilbuuuurg!” en “Wij waren Temple… oh” roept, is de toon alsnog gezet: dit wordt een echte rockavond.

Aan het begin van de twee uur durende set van DeWolff voelt het alsof je een kroeg in de jaren 60 binnenstapt en het staat er blank van de rook. De looks van de band doen daar dan ook niet aan af. “Ready for some rock ’n roll?” klinkt door de microfoon en Pablo gooit voor de eerste van vele keren die volgen, zijn been met cowboylaars in de lucht. Opener ‘Night Train’ roept iedereen op om aan boord te gaan en met dat groovende locomotief-motief van drummer Luka, stappen we graag in.

Blues, soul, funk en psychedelische rock lopen vervolgens naadloos door elkaar. Leadzanger Pablo schroomt niet om lange en vooral hoge uithalen door de zaal te laten gaan, zowel met zijn gitaar als met zijn stem. Luka drumt met dezelfde energie waarmee anderen ademhalen, en blijkt later op de avond zelfs een stem te hebben die verrassend dicht bij die van zijn broer Pablo ligt. Luister bijvoorbeeld met je ogen dicht naar ‘Treasure City Moonchild’ waarin de broers elkaar afwisselen op zang, en met je ogen dicht hoor je nauwelijks verschil. Om maar niet te spreken van Robin die het orgel laat scheuren en niks meer terug laat komen van het ietwat degelijke kerkinstrument.

De nieuwe EP Fuego! is een persoonlijk en eigenzinnig coveralbum. De band duikt in de diepere lagen van hun muzikale inspiratiebronnen en herinterpreteert zes minder bekende klassiekers die hun geluid vormden. Wat opvalt is de gastbijdrage van Joe Bonamassa op ‘The Fan’. Wanneer Pablo dit nummer aankondigt, grapt hij over Joe Bonamassa “En hier is hij! Of nee toch niet..” Er klinkt een korte zucht door de zaal, maar de leadzanger houdt het publiek tevreden, want het gitaarspel van Van de Poel evenaart het geluid dat we kennen van Bonamassa met gemak.

De twee uur vliegen voorbij, met humor en precisie maken de heren zich met onwijs gemak de Main eigen. Wanneer de leadzanger even het podium verlaat, laten de drummer en organist zien dat ze hem echt niet nodig hebben. Ze wisselen elkaar af met een lange solo, waarna Pablo terugkomt en drummer Luka aankondigt met ‘de echte naam uit zijn paspoort’: ‘The Golden God of Thunder’.

Na heerlijk langgetrokken nummers van soms langer dan tien minuten, shredden, hoge uithalen en echte rock ‘n roll, loopt de avond langzaam op zijn eind. Pablo verliest en passant nog even een cowboylaars en besluit de rest van het optreden op sokken af te maken. Zittend op het scheurende orgel, huilt hij als een wolf en het publiek geniet nog van een laatste muzikale explosie. En zelfs zonder cowboylaars, met alleen een sok met een Heinz-tomatenketchupprintje, blijft die laatste schop in de lucht moeiteloos cool. De voorlopig laatste halte van deze doordenderende Night Train, maar zeker niet het eindstation. DeWolff speelt nog steeds zo heerlijk onbevangen en virtuoos en met een hart dat minstens zo hard klopt als de bas door de zaal.