Succesvolle 15de editie Wantijpop Succesvolle 15de editie Wantijpop

3voor12 zuid-holland was erbij

, Redactie 3voor12 zuid-holland

Succesvolle 15de editie Wantijpop

3voor12 zuid-holland was erbij

Redactie 3voor12 zuid-holland ,

Afgelopen zaterdag was het tijd voor de 15de editie van Wantijpop.
Dit gratis festival in het Wantijpark te Dordrecht had dit jaar MOSS, Di-Rect en Go Back to the Zoo op het affiche staan. Ook was er een podium van de Popcentrale waar o.a. The Brave, winnaar van de Band Boost, het publiek mochten vermaken.
Wij van 3voor12 zuid-holland waren erbij en brengen verslag uit van deze geslaagde editie.

F.

Vroeg in de middag vecht de zon nog een kleine worsteling uit met wat wolken. Wanneer de lucht weer helemaal blauw is gekleurd wordt het Wantijpop 2012 geopend. F mag het spits af bijten. De uit Den Haag afkomstige vier koppige band geeft de wolken geen enkele kans om terug te keren. Met een mix van funk, hip hop en rock wordt het publiek, dat nu begint binnen te stromen, wakker gemaakt.  Het eerste nummer, waarover ik in mijn aantekeningen simpelweg ‘SUPER GOED’ heb geschreven, kent een funky en dansbaar couplet afgewisseld met een stevig en slepend refrein.  Het contrast tussen de stijlen maakt het spannend om naar te luisteren. De band speelt daarbij ook nog eens vlijm scherp. F, heeft ‘Born this way’ van ‘Lady Gaga’ in de blender gegooid en we krijgen het met veel energie opgediend. Gaandeweg de set beginnen de nummers wat meer naar de laid back funk te hangen. Is dit vervelend? In tegendeel. Het is de perfecte soundtrack voor deze prachtige, zonnige dag in het Wantijpark. Om er zeker van te zijn dat ze niet onopgemerkt van het podium verdwijnen worden we nog een keer wakker geschut. F neemt het publiek nog een keer genadeloos te grazen. De dag is begonnen. Tekst: Gerjan Peverelli

Eefje de Visser

Na het energieke F stond Eefje de Visser als tweede hoofdact op het Wantijpodium. De zon scheen inmiddels flink en het was warm, heerlijk weer om te genieten van muziek. Dit pakte echter niet helemaal zo uit voor Eefje. Haar liedjes moeten het vooral van de teksten hebben, die bijna poëtisch klinken, maar de meeste zonaanbidders konden het niet opbrengen om daar naar te luisteren. Bijpraten onder het genot van een biertje stond hoger op de prioriteitenlijst. De zang stond ook wat zacht en het was soms lastig om het ene nummer van het andere te onderscheiden. Zo kabbelde het optreden voort totdat Eefje aankwam bij de laatste twee nummers, onder meer ‘Hartslag’. Bij deze nummers liet de band meer van zich horen en werd het publiek ook weer wakker. Het was een prima optreden, Eefje heeft een mooie stem en is niet op een valse nooit te betrappen, maar het was niet de beste keuze voor een festival. Tekst: Marieke Drees

Laura Vane & The Vipertones

De tijd om te swingen is aangebroken. De muziek van Laura en de band kleurt
keurig binnen de lijntjes van funk en soul en ligt dan ook fijn in het gehoor. Ondanks
het feit dat de zon het soms af laat weten is de sfeer tijdens dit gehele optreden
goed aanwezig. Maar er mist iets. De muziek steekt fantastisch in elkaar, maar
heel bijzonder lijkt het niet te worden. Op den duur wordt het zelfs wat eentonig en
verandert het optreden in aangename achtergrond muziek. Om het vreselijke woord
maar te gebruiken: de ‘x-factor’ lijkt te missen. Gelukkig weten de muzikanten tegen
het eind van hun show de energie er bij het publiek weer een beetje in te krijgen.
Toch raar, want het is absoluut geen slecht optreden. Tekst: Lijndert Kooijman

Kees Fluks

Het loopt zo zachtjes aan richting half vier en dat is te merken. Veel bezoekers met
een ‘Dordt finest’ shirt vullen het veld voor het pocentrale podium. Kees Fluks is in het
huis. De uit, hoe kan het ook anders, Dordt afkomstige mc speelt een thuis wedstrijd.
Kees en zijn mannen zetten een hip hop show neer zoals deze behoord te zijn. Mc’s en
een dj. Het publiek is nog helemaal wakker en het kost wat moeite om de energie van
het podium naar het publiek over te brengen. De hip hop, die nog het best te vergelijken
is met het geluid van ‘Opgezwolle’ gemixt met het old-school gevoel van begin jaren
negentig. Er wordt gerapt. Wanneer ze kans krijgen om meer ervaring op te doen zal het ze lukken een grote naam te worden in de nederlandse hip hop scene. De opbouw naar een hoogtepunt, dat voor een hip hop show erg belangrijk is, komt nog niet goed uit de verf. Het zorgt ervoor dat de show niet erg onderhoudend is. Halverwege het optreden krijgen ze hulp van breakdance crew ‘buitengewoon’, die voor het podium hun kunsten vertonen. Inhoudelijk en muziekaal is Kees een man om voor op te passen. Nog even en je hoeft niet naar Dordt te komen om hem te zien, maar komt hij in het hele land naar je toe. Tekst: Gerjan Peverelli

Tworoots

Net nadat de zon doorbreekt start de Utrechtse reggaeband Tworoots op het popcentralepodium. Na het vertrek van de Dordtse leadzanger is Tworoots omgevormd tot een driekoppige begeleidingsband. Vandaag is de band in gezelschap van zangeres Leah Rosier. Tworoots speelt no-nonsense reggaemuziek. Geen bijzondere, maar vermakelijke en ontspannende reggae in het warme Wantijpark. Aan het marihuanarokende, rasta-imago wordt direct voldaan nadat de zangeres na het eerste nummer 'legalize marihuana' schreeuwt. Bovendien draagt de bassist de bekende fluoriserende groen-geel-rood combinatie. De band is goed in haar genre en de zangeres voelt zich thuis op het kleine podium. Het derde nummer op de setlist is het toepasselijke nummer ‘Sunny Days’. Leah Rosier is op geen valse noot te betrappen vandaag. Het publiek blijkt wel zin te hebben in de zomerse reggae en schuifelt langzaam naar het podium toe. Minpuntje van de set is dat alle nummers lang lijken te duren, al lijkt het publiek hier totaal niet mee te zitten. Tekst: Thijs Kempe

 

The Brave

Op het popcentralepodium kan het publiek genieten van allerlei regionale acts, en zo wie weet weer eens een nieuwe band ontdekken. Aan het einde van de middag beklom The Brave het podium. Deze band won dit jaar de Band Boost en mocht daarom optreden tijdens Wantijpop. De band is al sinds 2009 actief en brachten in de zomer van 2011 hun EP ‘See the Elephant’ uit. De band had er zin in, dat kon je goed zien! De zanger (Erik Korsman) maakte grapjes over de regen en vermaakte het publiek. De liedjes waren gevarieerd, van rock tot pop, en het samenspel was prima in orde. Tekst: Marieke Drees

Meet the Storm

Alsof er nog niet genoeg herrie is geweest opent Meet the Storm met veel kabaal de
set. De eerste indruk is goed: het klinkt veel beter dan in de video’s op internet. Ook
is de fanbase sterk aanwezig en de energie tussen band en publiek is wederzijds.
Toch is het plaatje nog niet perfect. De vocalist lijkt hier en daar zijn grunts nog niet
helemaal goed uit te voeren en de band steekt nog niet uit boven alle andere bands
in dit genre. Kortom: het gaat de goede kant op met Meet the Storm, maar het is nog
geen act die je absoluut gezien moet hebben. Nog niet… Tekst: Lijndert Kooijman
 

Typhoon

Het was inmiddels al een traditie dat er tenminste één grote Nederlandse hiphop-act op het programma van Wantijpop staat. De nieuwe organisatie heeft deze traditie kennelijk overgenomen, want dit jaar staat de bekende rapper Typhoon op het afiche. En ook deze rapper met Surinaamse roots doet waar Nederlandse hiphoppers om bekend staan. Hij rapt niet over bitches en ho's, maar komt met geëngageerde teksten die zelfs poetisch zijn te noemen.

Typhoon treedt aan met een complete band, die - op de drummer na - opvallend genoeg volledig blank is. De muzikanten ogen wel ervaren in hun spel en presentatie, en ze volgen Typhoon dan ook moeiteloos. Ze spelen uiterst strak, terwijl Typhoon het publiek opzweept. Het (overigens ook opvallend blanke) publiek is inmiddels behoorlijk nat geregend na weer een korte bui, maar dat staat een goed feestje niet in de weg. Enthousiast gaan de handen in de lucht als Typhoon daar om vraagt. En intussen imponeert de rapper zelf met zijn teksten en techniek. Met Typhoon haalde de organisatie weer een hiphop act van hoog niveau binnen. Benieuwd wie ze volgend jaar uit de hoge hoed toveren! Tekst: Jasper van Dorp

Di-Rect

Na MOSS is het wantijpodium van Di-rect, het eerste avondoptreden op dit Dordtse dagfestival. De pseudo-rockers maken er zoals gebruikelijk meteen een feestje van. De vraag is echter of alle explosies aan energie die Marcel in zijn bewegingen stopt ook overkomen op het publiek. Misschien is dit ook wel wat teveel gevraagd. Het eerste nummer eindigt in een compleet bombastische jam. Met zijn ervaring als zanger raakt Marcel in elk geval geen valse noten, wat hem slechts op een matig applaus komt te staan van het stroeve publiek. De eerste radiosingle is 'Natural High', die dan ook enthousiast wordt meegezongen door de aanwezige pubermeisjes. Daarna wordt 'Times Are Changing' ten hore gebracht, de eerste single met Marcel aan het roer. De inmiddels zeskoppige band heeft er goed aan gedaan om Paul Jan Bakker in de band op te
nemen. De wel wat vreemde eend in de bijt, compleet met lang grijs haar en een grijze baard, weet het nieuwe geluid van de band perfect te lijmen en een volwassen karakter te geven. Di-rect houdt vandaag het tempo er flink in en dankzij het ontbreken van b-singles komt het publiehalverwege de set eindelijk wat meer los. Nummers voor Marcel’s entree worden gelaten voor wat ze zijn. Dit is jammer, maar gezien de verandering van genre enigszins begrijpelijk. De act die Spike en Marcel opvoeren kan toch niet helemaal los gezien worden van de uitstekend gespeelde muziek, waardoor het geheel af en toe wat geacteerd overkomt. Met het psychedelische 'Time Will Heal Our Senses' en 'Young Ones' sluit Di-rect een sterke, onderhoudende set af. Tekst: Thijs Kempe

Go Back to The Zoo

Rond tien uur 's avonds is het aantal bezoekers op Wantijpop al ver over zijn hoogtepunt heen, wat voornamelijk te maken zal hebben met de weersomstandigheden. Toch moet de grote uitsmijter dan nog komen: Go Back to the Zoo. Deze Nederlandse band heeft inmiddels een uitstekende livereputatie en ze zijn dan ook een graag geziene gast op festivals. Met GBTTZ haalde de organisatie dus een zekerheidje in huis.

De mensen vlak voor het podium hebben duidelijk heel de dag gewacht op deze act, want de band wordt enthousiast ontvangen zodra ze het podium opstappen. En Go Back to the Zoo maakt meteen duidelijk waar ze voor naar Wantijpop zijn gekomen: om een feestje te bouwen. Vol gas jaagt de band er een blokje hits doorheen in het eerste deel van de set. Songs als Smoking on the Balcony en Hey DJ; je moet de afgelopen jaren toch onder een steen hebben geleefd als je deze al niet kunt dromen. Het publiek springt, danst en zingt de hits dan ook luidkeels mee.

Hierin schuilt dan ook meteen de zwakke plek van Go Back to the Zoo: echt spannend is het allemaal niet. Vrijwel alle songs zijn op eenzelfde manier opgebouwd en schijnbaar met slechts één doel: knallen. Verveling ligt zelfs een beetje op de loer, als de band wéér een vlammend intro inzet als voorbode voor weer een paar voorspelbare minuten dansen en springen.

De band zelf beseft dat waarschijnlijk ook en weet toch op slimme wijze een paar niet-hits in de set te verwerken die wel degelijk verrassen. En ach, die voorspelbaarheid in de rest van de set zal het publiek een zorg zijn. Qua sfeer kan Wantijpop zich bijna geen betere afsluiter wensen. Zelfs een Deense fan in een rolstoel, die kennelijk speciaal voor deze band naar Dordrecht was afgereisd, wordt door het publiek even omhoog gehouden zodat hij het beter kan zien. Als Go Back to the Zoo tegen het einde van de set hun hit Electric inzet gaan de handen weer enthousiast de lucht in. Zo kan het publiek na de show vermoeid, natgeregend én voldaan weer terug naar huis. Tekst: Jasper van Dorp
 

nu op 3voor12