Plaatrecensie: The Shagging Ponies - GREATEST tITS Plaatrecensie: The Shagging Ponies - GREATEST tITS

Na een grote fanschare opgebouwd te hebben op het podium trok The Shagging Ponies de studio in.

, Mick Arnoldus

Plaatrecensie: The Shagging Ponies - GREATEST tITS

Na een grote fanschare opgebouwd te hebben op het podium trok The Shagging Ponies de studio in.

Mick Arnoldus ,

Mötley Crüe, Bon Jovi en Europe. Voor sommigen misschien niet een lijstje waar je graag in terecht wilt komen, voor anderen juist wel. Zo lang je het statement van The Shagging Ponies in je achterhoofd houdt, kom je er in ieder geval wel mee weg: ‘music is entertainment, not business’.

The Shagging Ponies begon ooit als een coverband maar heeft zich later toegelegd op het maken van eigen songs. Met debuutalbum ‘GREATEST tITS’ hebben huidige en toekomstige fans ook thuis de mogelijkheid om zich glamrocker te wanen. Trek de strakke glitterbroeken uit de kast, groei een lang krullenpermanentje en laat je bandanas overal hangen behalve om je nek.

Over de thematiek van dit album kunnen we kort zijn: sex, drugs, rock ’n roll. Vooral sex. En drank dan. De ene keer komt het subtiel voorbij zoals in ‘We know’, de andere keer minder subtiel (Uranus). Vergeet tussendoor vooral niet de lessen ter harte te nemen uit ‘Educational Song’. Tussen al deze vermakelijke obsceniteit is er zelfs ook nog plaats voor een wat gevoeliger lied als ‘We know’.

Het is natuurlijk wel de bedoeling dat het leuk blijft om naar te luisteren. Zonder de roemruchte liveshow eromheen moet de muziek voor zich spreken. Het album slaagt hier prima in door genoeg variatie te bieden. De ene keer trekt het meer richting hardrock, dan weer naar blues en soms mag je het bijna glam metal noemen.

Een nietsvermoedende luisteraar, die met dit album voor het eerst kennismaakt, zal zich misschien afvragen wie er tegenwoordig nog dit soort muziek maakt. Of hij wordt er positief door verrast, dat kan natuurlijk ook. Want aan de kwaliteit van de muziek mankeert niks. Technisch valt er weinig op de plaat aan te merken en hij duurt precies lang genoeg. Als je na een optreden verleid bent ook de plaat aan te schaffen is het zeker geen miskoop.

Er zijn vast mensen die zichzelf te serieus nemen en dit album afserveren als goedkope rommel, maar die hebben de overduidelijke knipoog gemist. Dus gooi die zuurpruimen een leren jack over de schouders en trek ze een paar pumpschoenen aan! Als je lang genoeg zoekt heeft iedereen een beetje Axl Rose in zich.

Nu op 3voor12