Geleen Calling: het heden kruist het verleden Geleen Calling: het heden kruist het verleden

Geleen Calling is absoluut niet slechts een speeltuin voor nostalgici. De afgelopen jaren kregen talloze piepjonge bands er een plek op het affiche. Denk aan Eosine, Hiqpy en Blue Robin: acts die bij hun passage amper muziek op de streamingdiensten hadden staan, maar live al wél overtuigden. Openingsact The Woman past moeiteloos in dat rijtje. De kans dat iemand vooraf al van de band had gehoord? Klein. Maar dat maakt hun entree des te sterker.

Hun sound laat zich het best omschrijven als de geslaagde liefdesbaby van Heartworms, The Velvet Underground en Black Country, New Road: artrock met een rafelig punkrandje. Frontvrouw Sheyda Abolfath is de onbetwiste blikvanger, maar ook de tweede stem van Sofie voegt een indrukwekkende laag toe. In het dikke halfuur dat hen gegund is, toont de band een knappe veelzijdigheid. 'Little Sophie' sluipt langzaam binnen, bouwt spanning op tot je denkt dat het bij fluisteren blijft, om vervolgens open te barsten in een storm van gitaar- en vioolgeweld. Setafsluiter 'Johnny' kiest dan weer meteen voor de aanval: korter, puntiger, met meer punk in de aderen. The Woman bewijst vanavond dat ze nu al meer is dan een belofte. (BR)

De jonge coldwaveband Desinteresse uit het Limburgse Horst bracht vorig jaar september hun eerste studio-album uit: ‘Onschuld’. De acht nummers vormen samen een caleidoscopische reis naar leegte en onheil. Dat klinkt deprimerend, maar is het niet per se. Het zijn eerder poëtische protestliederen dan zwartgallige doemscenario’s. Met hun Nederlandstalige teksten geeft het drietal woorden aan wanhoop en isolatie in een wereld die zichzelf naar de vernieling werkt. En dat alles met een onmiskenbare eighties-sound. Die jaren tachtig waren ook niet bepaald vrolijk: hoge jeugdwerkeloosheid, de Koude Oorlog waarin megalomane mannen dreigden met kernwapens… voor de jongeren destijds was er nauwelijks toekomstperspectief. Desinteresse slaat met hun sound en lyrics een brug tussen dat sombere verleden en het mistroostige heden, met alle verschrikkingen die zich tegenwoordig (alweer) op het wereldtoneel afspelen.

In Geleen is bij het openingsnummer ‘Onschuld’ meteen de invloed van The Cure hoorbaar. Naast enkele nummers van hun debuutalbum brengt de band ook twee kakelverse nummers die nog geen titel hebben. Na ‘Grijze Dromen’, dat er duidelijk goed in zit, wil Desinteresse de set afsluiten met de single ‘Silhouet’, maar de tijd is helaas op. Het is jammer dat de teksten, die zo belangrijk zijn, onverstaanbaar zijn. De reverb staat op standje overdrive, waardoor het meeste verloren gaat in alpinistisch nagalmen. En de zang is op z’n zachtst gezegd niet al te zuiver. Dat is betreurenswaardig, want deze mannen hebben een duidelijke boodschap, brengen iets vernieuwends en hebben de looks en attitude om het publiek mee te slepen in hun duistere wereld. Die magie komt er vandaag niet. Misschien is het een kwestie van meer ervaring opdoen? We hopen het en laten ons een volgende keer graag verrassen. (MV)

Met de Vlaamse band Star Industry blijven we in de jaren tachtig hangen. Deze band, die een mix van gothic rock en new wave brengt, is in 1996 opgericht en heeft in haar dertigjarige bestaan diverse keren internationaal succes geboekt. Het nummer ‘Nineties’ van debuutalbum ‘Iron Dust Crush’ uit 1997 werd een ware hit in de undergroundscene. Het laatste (!) album ‘The Renegade’ uit 2015 leidde tot tournees in onder meer Europa, China en de VS. Twee van de drie oprichters van de band maken nog steeds deel uit van de formatie: Peter Beckers (zang, gitaar) en Xavier Vranken (gitaar, zang). Medeoprichter Stijn Kuijpers (bas) overleed in 2021. In Geleen brengt de vijfkoppige formatie een mix van oud en nieuwer werk. Van het debuutalbum horen we naast ‘Nineties’ ook ‘Be Real’ en ‘Ceremonial’. Andere nummers op de setlist zijn onder meer ‘The Renegade’ van het gelijknamige album uit 2015 en ‘Fire & Ice’ van het album ‘Velvet’ uit 2001. Met ‘Lost Generation’ van het album ‘Last Crusades’ uit 2007 sluit de band de set af.

Het is strak en steady, en de oudere nummers kunnen rekenen op een enthousiast onthaal. Sommige bezoekers zingen de liedjes woord voor woord mee. De experimentelere, nieuwe single ‘Villanelle’ is niet het sterkste nummer, maar heeft wel een lekker refrein met oorwurmpotentie. Het is muzikaal allemaal niet ingewikkeld of spannend, het geluid is vooraan behoorlijk bombastisch, en de zonnebrillen van de bandleden geven het geheel iets theatraals. Maar de heren leveren een prima show en het publiek vindt het leuk. En daar gaat het om. (MV)

Afgelopen vrijdag verscheen het nieuwe album van Customs. Dat je dat (waarschijnlijk) pas weet nu wij het je vertellen, zegt dan ook al het een en ander. Rond hun eerste twee platen sierde de Vlaamse postpunkband nog op affiches van Rock Werchter en Lowlands; vandaag de dag lijkt dat ondenkbaar. Toch blijft Customs een graag geziene gast in (Nederlands) Limburg. Sterker nog: in 2010 stonden ze al eens op Geleen Calling. Sommige banden slijten nooit.

Vanavond krijgen zij de eer om de laatste klanken over het Reunie-podium te sturen. Ze openen met 'Stop The Killing', meteen een van de sterkste en meest urgente songs van de nieuwe plaat. Dat stuwende riffje knipoogt naar de betere Editors-momenten, terwijl de zang onmiskenbaar aan Paul Banks van Interpol doet denken. Sommigen noemen Customs mede daarom weleens een aftreksel van die bands. Maar wie even verder terugspoelt, weet: Editors was ooit zelf schatplichtig aan Interpol, en Interpol weer aan Joy Division. Zo werkt popmuziek nu eenmaal. Beter je mosterd bij de juiste kraam halen en er iets smakelijks van maken, dan doen alsof je het warm water hebt uitgevonden. Customs houdt het vanavond dan ook simpel. Geen gekke fratsen. Gewoon songs die stoïcijns en strak worden afgeleverd. Zelfs wanneer de lichten haperen en het podium even in het duister baadt, blijven ze onverstoorbaar doorspelen. Alsof het zo hoort. (BR)