Vriendschap en aanstekelijke nonchalance Vriendschap en aanstekelijke nonchalance

Nimue trapt af (artiestennaam van Felice Parqui), een jonge vrouw met haar elektrische en Spaanse gitaar en prachtige stem waar een toffe diepte in zit. Je kunt haar kennen van haar band MANNERISMS, maar ook in haar eentje is ze een act om stil van te zijn. Subtiel gitaarspel, met veel eigen nummers en soms een cover (‘You Can Call me Al’ van Paul Simon, maar dan met haar eigen gevoelige signatuur). Grappig is de nonchalance waarmee ze op het podium zit, met een enorme fleecetrui, spijkerbroek en wandelschoenen. Haar stem doet alles al.

Bij elke ombouw is er even een socialize-moment voor de dertig à veertig mensen publiek, die elkaar ook voor een flink deel lijken te kennen. Na een korte pauze komt Jellephant (Jelle Haagsma) op, die zich na het stoppen van zijn band The Phantoms meer op akoestische solo-nummers is gaan richten. Jelle draait al duidelijk een tijdje mee: hij speelt en beweegt zich alsof het podium zijn natuurlijke habitat is, met een slagje dat hij als vanzelfsprekend beheerst en teksten die eruit rollen alsof hij ze in een mum van tijd geschreven heeft.

“Ik speel vanavond bijna mijn hele nieuwe plaat”, deelt hij mede, “op twee nummers na, want die kan ik nog niet”. Opnieuw kenmerkt, ondanks soms wat schijnbaar trillende vingers tijdens het spelen, de nonchalance (weer een fleecetrui!) de performance. Eén nummer is -- heel aimabel -- opgedragen aan Shane Voortman die er helaas vandaag niet bij kan zijn.

De derde act Skate Bush is redelijk af hoc gevraagd om Shane te vervangen. Lisa Otten heet ze in het echt, haar eerste plaat is net uit bij Waaghals Records en ze speelt vanavond voor de derde maal ooit. Ontwapenend is de vorm die ze kiest: extravagant gekleed (“ik lijk wel een clown!”), met haar laptop als instrument en meezingend met de backing tracks van een aantal Engelstalige nummers van haar plaat én een aantal gloednieuwe Nederlandstalige nummers. Wat een mooie stem heeft zij. En ondanks dat haar optreden (onbewust of bewust?) wat chaotisch is (“hoeveel nummers doe ik nog? Twee. Of, nee, drie. Ach, we zien wel... Oh wacht, nu ben ik ‘m kwijt!”) heeft Lisa zo’n charme dat ze bij alles wat ze doet de lachers op haar hand heeft. Cabaret zou haar ook niet misstaan.

En tot slot, skin prisoner, de jonge Jaxxon Alta (pas 24 is hij) en organisator van deze avond. Met het zelfvertrouwen waarop hij op zijn stoel zit, zijn goede stabiele stem en steady diverse slagjes, komen zijn nummers echt aan. Zowel oudere nummers als ‘Monkey’ als nummers van zijn spoedig uit te brengen nieuwe album Heavy Like Fire komen aan bod. Interessant is de opbouw die hij kiest voor zijn nummers; je blijft aandachtig luisteren om een structuur te ontdekken die er soms wél duidelijk is, soms anders is dan je verwacht en soms lijkt te zijn aangepast aan waar hij op dat moment zin in heeft. Dat gecombineerd met de emoties die er ongefilterd uitkomen maakt skin prisoner een soort natuurfenomeen dat blijft boeien.

Sowieso vermeldenswaardig hoe sympathiek dit publiek is, hoe aandachtig er geluisterd wordt, hoe steunend de foutjes of de potentieel awkward momenten worden opgevangen. Niemand lijkt zich ook maar ergens aan te storen. Ook de singer-songwriters zelf lijken elkaar als vrienden en niet als mededinger in welke competitie dan ook te zien. Wat we wel hopen voor een volgende editie is een iets vollere zaal en misschien ook net iets meer mensen die enkel uit nieuwsgierigheid komen zonder de artiesten nog (goed) te kennen. Mooi dat zoiets bestaat.. en hopelijk kan het nog verder gaan groeien. “Ik zou graag dit concept zoveel mogelijk voortzetten, welke vorm het ook mag aannemen”, aldus Jaxxon. We blijven het volgen!