"We hopen nog eens in de crematie-top-10 te belanden" "We hopen nog eens in de crematie-top-10 te belanden"

De sfeer is goed in de kleedkamer voorafgaand aan het optreden, de heren kunnen duidelijk met en om elkaar lachen. "We hopen nog eens in de crematie-top-10 te belanden" roept bassist Hans Anderson."Maar", zegt toetsenist Bart Dijkman, "om ook even een serieuze opmerking te maken, de nummers van Igor staan ook gewoon als een huis, zitten fantastisch in elkaar, zijn ontzettend eigen, en met die nummers kunnen we echt een goed optreden neerzetten. Schrijf dat ook maar op."

De avond begint met een voorprogramma van het duo Van Xan. Met Xander van Veelen, van huis uit drummer, op slaggitaar en leadzang en Lex van der Beek op leadgitaar en tweede stem. Het duo brengt acht nummers ten gehore die zowel melancholisch als maatschappijkritisch van aard zijn. Xander kronkelt zich – zichtbaar in vervoering – in bochten tijdens het zingen, terwijl Lex als een soort boegbeeld van nuchterheid ernaast zijn loopjes speelt. Wat betreft dynamiek had het iets afwisselender gemogen, maar de heren gaan helemaal op in hun spel en brengen de nummers vol overgave. Het is voor hen duidelijk een fijne plek om te zijn - dit podium in de bovenzaal-  en dat is ze ook zeer gegund.

Na een half uurtje ombouwen en een aardige toename van publiek in de zaal verschijnen de mannen van The Yearz op het podium. Ze trappen af met hun nieuwe single 'This Girl' en de toon is meteen gezet: ze spelen strak, er is aardig wat ruimte voor mooie solo's op gitaar en toetsen en serieus ingewikkelde én lekkere loopjes op de bas - de bandleden weten precies wat ze kunnen. De nummers worden met veel vaart en humor gebracht, Igor is een entertainer pur sang en ook gitarist Frank heeft een mooie podiumprésence. Daarnaast de motor van de band, drummer Thomas, die heel ingenieus zijn invloed uitoefent. Gelikt de boventoon voerend waar het mooi is (je hoort meteen of een nummer tof wordt als hij het inzet) en voornamelijk dragend — hoewel nog steeds even gelikt — waar het past.

Je kunt deze band wat betreft sfeer en repertoire eigenlijk niet goed categoriseren. Af en toe is een nummer onvervalste rock (bijna hardrock), soms zit er aan een poppy nummer bijna een Latin randje, er wordt veel - ook bínnen nummers - gewisseld in stijl, slag, gitaargeluid, ritme en soms in maatsoort. In veel nummers is bovendien ruimte voor tweede stemmen van toetsenist Bart en drummer Thomas en dat maakt het extra bijzonder. Het is gerijpt, wat je hoort. Ze hebben de tijd ervoor genomen om de nummers én de uitvoering ervan te laten rijpen, soms dus jaren- of zelfs decennialang. En dat is hartstikke lekker.

‘Piece of Gold’ zou volgens de bandleden weleens hun volgende single kunnen worden. Het is één van de gespeelde nummers waar het publiek ook vrij hard op losgaat. Er wordt gedanst (Igors zoon is met vrienden in de zaal en zij weten de boel aardig op te zwepen), de band mag ook niet vertrekken  zonder een toegift van drie nummers te hebben gespeeld, en de sfeer in band (‘Gaat lekker!’, roept bassist Hans af en toe) en publiek is opperbest. Hoewel het door tijdnood officieel geen albumrelease was, was deze fijne show wel een singlerelease en een aftrap voor meer releases to come. Dus houd ze in de gaten op de socials en Spotify, want er zit nog een boel in de pijplijn. Deze ouwe rockers zijn nog lang niet uitgespeeld.