Black Bottle Riot stuurt bezoekers verlicht de donkere en koude avond in Black Bottle Riot stuurt bezoekers verlicht de donkere en koude avond in

Maar eerst Sunken Lands die de avond opentrapt. De bandnaam verwijst naar de (ontgonnen) veengebieden in Zuidoost Groningen- en Drenthe, en tevens naar een nummer van Rosanne Cash (dochter van Johnny). Het is volle bak op het podium waar we Edwin Jongedijk (zang, gitaar), Rowdy Prins (gitaar), Johan Zielstra (Hammond, piano), Marcel Gerritsen (pedal steel, lap steel, dobro), Bas Sligter (bas) en Jaap Vissering (drums) zien. De band heeft tot nu toe twee albums uitgebracht, waarvan Burning Desire (niet te verwarren met het nummer van Black Bottle Riot) in mei van dit jaar verscheen.

Werden we vóór aanvang in een vrijwel uitverkochte Paarse Zaal door de huis-dj getrakteerd op flinke Southern rock zoals The Black Crowes: Sunken Lands schakelt een tandje lager met hun ongedwongen americana en country. De pedal steel jammert, de Hammond verwarmt en de jankende gitaren leggen een aangenaam dekentje over de ingetogen zang.  Het zijn vooral nummers van hun laatste plaat die deze avond op de setlist staan. ‘The Last Train’ en ‘Wrong Side of the Tracks’ stromen gloedvol de zaal in, terwijl ‘Keep Running’ en ‘Burning Desire’ het tempo iets hoger opschroeven. Een prima begin van de avond.

Na een set-ombouw opent Black Bottle Riot met een stevige versie van ‘Cast Aside’ van hun derde album III: Indigo Blues, gevolgd door het hakkelende ‘High Water’ van hun mest recente plaat That’s Amore. Het geluid is in het begin niet denderend: de bas van Jaap van den Berg is te prominent in de mix en de zang juist te zwak hoorbaar. Dat verbetert aanzienlijk als de band het zwaar rockende ‘Bright Light City’ van hun debuutalbum inzet. Dat dit nummer nog steeds een publieksfavoriet is blijkt wel uit het enthousiaste onthaal en dat het publiek de tekst luidkeels meebrult. Tijd voor drummer Mark Weerts om te shinen met het zompig klinkende ‘That's Where I Stand’ (en dat bedoelen we positief). Dat hij kon zingen wisten we al van eerdere optredens en ook vanavond pakt hij moeiteloos de hoge noten.

We zeiden het al: dit jaar tijdens hun eindejaarsshow geen releases van de Nijmeegse rockband of opnames, maar we worden wel verrast met een aantal nieuwe nummers.  We zullen geen teksten of songtitels weggeven, al was het alleen maar omdat dat allemaal nog kan veranderen voor de plaat er is, maar – spoiler alert – de bluesharp is prominent aanwezig en de nummers variëren van slowblues tot lekker rockend. Wanneer de plaat opgenomen wordt of uitkomt is nog niet bekend, maar volgens gitarist/zanger Simon Snel heeft de band bijna genoeg voor een nieuw album.

Na het blokje nieuwe nummers mogen de haren even wild wapperen en de hoofden headbangen bij gierende uitvoeringen van ‘Burning Desire’, ‘In The Balance’ en ‘Exit Spoiler’ waarna we even af kunnen koelen met een cover van ‘Lonesome Road Blues’ alleen door Simon. Na twee stevig rammelende nieuwe songs kunnen we inmiddels het zweet van de muren schrapen. Dat wordt niet minder met stomende versies van ‘Midnight Walkers’ en ‘Soul in Exile’. ‘One With the Dust’ – op III: Indigo Blues al krap tien minuten durend - wordt vanavond breed uitgesponnen tot een bijna achteloze jam. Misschien wel iets té breed, omdat het nummer tegen het einde iets van spanning verliest.