#4df18: Parquet Courts bewandelt gevaarlijk pad vol contrasten #4df18: Parquet Courts bewandelt gevaarlijk pad vol contrasten

New Yorkse formatie weigert echter volledig uit elkaar te vallen

, Patrick Schimmel

Parquet Courts heeft het roer omgegooid met nieuwe plaat Wide Awake. De New Yorkse formatie heeft de funk toegevoegd aan haar toch al uitgebreide en diverse discografie. Daarvoor mogen we Danger Mouse bedanken. Het venijn is op plaat dan wel naar de achtergrond verdwenen, maar live altijd een zekerheidje. Het Valkhof broeit van suspense: is dit zo'n headliner die je op precies het juiste moment kunt zien spelen?

Parquet Courts

De heer Savage neemt onmiddellijk het voortouw en de show begint op een knetterend hoog niveau. Het viertal levert hiermee hoogstwaarschijnlijk het beste eerste kwartier van de hele week af, en single ‘Almost had to start a fight/In and Out of Patience’ van de nieuwste plaat is nu al een gegarandeerde blijver voor de komende jaren. De band is heel puur in geluid en benadering: strak en relatief makkelijk te doorgronden, wat zorgt voor een ongekende energie-overdracht naar het publiek. Is dit een band die het uur gaat vullen met enkel knallers? Naar zal blijken is dat teveel gevraagd.

Er volgt een gat van bijna vier minuten met enkel wat kul: daar mag het publiek best wat van vinden, en het hoort niet thuis op een showcasefestival als het Valkhof. Het ‘overkomt’ de mannen uit Brooklyn vandaag. Het publiek blijkt dan vrijgevig en geeft een (bier)traktatie die menig Hollands derderangshiphopper van het podium had gejaagd. De spanning tussen Andrew Savage en vooral beschonken gitarist Austin Brown is zeer voelbaar. Is de toekomst van Parquet Courts in het geding? Misschien is dit daarom wel het juiste moment om de band te bezichtigen, maar Savage verdient vanavond veel beter van zijn kompanen.

Het contrast met de performance van de band hier gelijk na kan niet groter. Het is losjes, ontspannen en Andrew Savage, die vandaag de onverstoorbare frontman acteert levert een goede dosis intensiteit. Sowieso zijn er geen zwakke broeders te ontdekken in het tentoongespreide materiaal op deze avond. Het is zo dik in orde, dat muzikaal gezien die headlinerstatus zeer zeker terecht is.

HET CONCERT:
Parquet Courts, Valkhof Arc, maandag 16 juli

HET PUBLIEK:
De haperingen in het verloop van het optreden, weerhouden het volle Valkhofpark er niet van om telkens weer het energiepeil op te krikken zodra dat kan. Tegen het einde van de show hangt er wel een stemming die zegt: “Waar kijken we nu eigenlijk naar?”.

WAS HET GOED:
De tegenstrijd is dat het muzikaal zeer goed overeind blijft, ondanks alles wat er fout lijkt te gaan op het podium. Het sterke begin is memorabel en maakt dat Parquet Courts, ondanks de podiumrommel die komt, ver boven een groot gedeelte van de competitie uittorent. Enige uitzondering is de lange outro van de show, die er enkel op gericht lijkt om de festivalorganisatie te pesten.

HET NUMMER:
Het duo ‘Master of My Craft’ en ‘Borrowed Time’, beiden post-zatlappenshow, zijn parels uit een ogenschijnlijk ver verleden van de band. Een uitmuntend stuk waardoor we de andere momenten weer even door de vingers zien.

(Tekst gaat door onder de foto)

Hoe is het verder qua nieuw materiaal? Opener ´Total Football´ is bij dezen festival approved. En ‘Wide Awake’, waarbij stadsgenoten Bodega terug het podium op komen, is een feestje voor het oog en oor. Goede zet, maar de titel 'Wide Awake' is het laatste dat van toepassing is op de heren. Ladderzat, wordt de slecht opgebouwde setlist afgespeeld met steeds meer mellow momenten. De brandblusser die Brown tevoorschijn haalt, illustreert het optreden prachtig: in het begin komt er veel uit, daarna dooft het vuurtje en komen de laatste resten schuim eruit.

CV Parquet Courts

2011 - American Specialties
2012 - Light Up Gold
2013 - Tally All the Things That You Broke (ep als Parkay Quarts) 
2014 - Sunbathing Animal
2014 - Content Nausea (als Parkay Quarts)
2015 - Monastic Living (ep)
2016 - Human Performance
2018 - Wide Awake!

Het moment:

Als blikken konden doden. De blik van Savage naar Brown tijdens de alcoholpauze valt in die categorie. Ook de bassist, die in vergelijking met Brown wel de juiste energie brengt, lijkt op weinig waardering van Savage te kunnen rekenen. Voor velen wordt dit moment maar moeizaam overtroffen door het opvolgende muzikale spel.

advertentie
#nieuws
Laatste nieuws en artikelen van 3voor12 Gelderland