#4df17: Anna Meredith maakt torenhoge verwachtingen niet helemaal waar #4df17: Anna Meredith maakt torenhoge verwachtingen niet helemaal waar

Desondanks zijn aanwezigen getuige van een bijzondere afsluiter

, Edwin de Corti

De Britse componiste/zangeres Anna Meredith (1978) heeft een bijzonder jaar achter de rug. In 2016 kwam haar langverwachte debuutplaat Varmints uit, dat lovend werd ontvangen door de internationale muziekpers. Het Amerikaanse Pitchfork omschreef haar zelfs als "one of the most innovative minds in modern British music". Tja, dan kun je wel stellen dat de verwachtingen hooggespannen zijn.

Anna Meredith werkte in Engeland al jaren als componist van veelal klassieke muziek voordat ze een eigen, meer elektronische kant op ging. In 2013 bracht ze twee ep’s uit, maar het zou dus nog drie jaar duren voordat het debuutalbum verscheen. Deze plaat wordt veelal onder elektro geschaard, hoewel er ook veel akoestische instrumenten te horen zijn. Met name de blazers en strijkers nemen een prominente plek in op het studiowerk. Op het podium verschijnt Anna in een zwarte glitterjurk achter een opstelling van synthesizer en drum. Verder maken een gitarist, drummer, tubaspeler (!) en celliste deel uit van de band.

Het zwaar bombastische ‘Nautilus’ is de opener van de plaat én van de set. Het nummer kent één lange opbouw van zware blaaspartijen, zonder dat het echt tot uitbarsting komt. De toon is echter gezet. Knallers als ‘Taken’, ‘R-Type’ en ‘The Vapours’ volgen. Hierin is Anna Meredith op haar best. Avant-gardistische nummers, steeds opbouwend, dreigend, beukend, avontuurlijk, maar toch ook toegankelijk en dansbaar. Alsof je Steve Reich in de blender gooit met Björk en PJ Harvey. De drummer beukt zo hard dat er onderdelen van zijn drumkit vallen, tot vermaak van de rest van de band.

HET CONCERT:
Anna Meredith, Valkhof Arc, maandag 17 juli

HET PUBLIEK:
Bij de opener ‘Nautilus’ is het publiek meteen geboeid, om vervolgens bij ‘Taken’, ‘R-Type’ en ‘The Vapours’ in beweging te komen. Helaas blijft de extase uit doordat ook een aantal luisterliedjes de revue passeren.

WAS HET GOED:
Het was zeker goed, maar niet legendarisch. Dat we te maken hebben met een bijzondere en innovatieve artiest moge in ieder geval duidelijk zijn.

HET NUMMER:
Omdat het zo toepasselijk is en iedereen stond te springen: de cover van de Proclaimers-hit ‘I’m Gonna Be (500 Miles)’.

(Tekst gaat door onder de foto)

"Alsof je Steve Reich in de blender gooit met Björk en PJ Harvey"

Op Varmints zijn ook een aantal meer traditionele liedjes te vinden. Op het album zijn het welkome afwisselingen na de bombastische elektro van de eerdergenoemde nummers. In de livesetting zorgen deze rustpunten er juist voor dat het optreden net niet zo memorabel wordt als van te voren verwacht. Het publiek, dat juist de smaak te pakken lijkt te hebben, komt weer tot stilstand; mede daardoor komt het nooit helemaal los. ‘Dowager’ en ‘Something Helpful’ zijn echt mooie liedjes hoor, maar de show van Anna Meredith zou meer impact hebben als deze verwisseld worden met meer uptempo werk. Wellicht komt dat nog wanneer ze meer eigen nummers voor handen heeft.

Anna zelf heeft duidelijk plezier in het optreden: de sympathieke Britse bedankt haar bandleden en publiek wel drie keer. Het mooist om te zien is wanneer ze zelf fanatiek meebeukt op haar drums en het publiek daar enthousiast op reageert.

CV Anna Meredith

1978: geboren
2003-nu: werkzaam als componiste van klassieke muziek
2013: de ep’s Black Prince Fury en Jet Black Raider
2016: debuutalbum Varmints

Het moment:

De toegift had vast niemand aan zien komen: een cover van ‘I’m Gonna Be (500 Miles)’ van The Proclaimers. Je zou denken dat dit een verwijzing is naar de Vierdaagse, maar later blijkt dat ze dit nummer wel vaker speelt als afsluiter. Hoe dan ook, het nummer (en de uitvoering) mag dan heel rechttoe rechtaan zijn, het zorgt er wel voor dat voor het eerst het hele publiek uit zijn dak gaat. Ook Anna geniet zichtbaar van de springende massa. De maandagavond wordt feestelijk afgesloten.

nu op 3voor12