Stukafest 2015 Stukafest 2015

3voor12 Gelderland komt naar de mensen toe!

, Harold Broedelet en Daan Vos

Stukafest 2015

3voor12 Gelderland komt naar de mensen toe!

Harold Broedelet en Daan Vos ,

Het Stukafest viert in 2015 haar derde lustrum. Al vijftien jaar lang worden, in de zeer intieme sfeer van studentenkamers, optredens verzorgd van regionale artiesten. Ook dit jaar was 3voor12 Gelderland er weer bij en wel met twee duo's. Het eerste duo, Daan en Matthijs, ging langs bij Stefan, Willem en Esther. Het tweede duo, Harold en Roger, vereerde Kelly en Annet, Valèry en Mickey met een bezoekje.

Kelvin Klaassen @Stefan

De setting van het eerste optreden laat meteen zien waarom Stukafest zo’n goed concept is. Singer-songwriter Kelvin Klaassen bespeelt de begane grond terwijl het publiek vanaf een met sfeervolle lichtjes beklede wenteltrap toekijkt. Vanaf het eerste nummer is duidelijk dat Klaassen een begenadigde stem met een enorm bereik heeft. Zijn uithalen klinken niet al te verzorgd, maar heerlijk rauw. Hij onderbreekt het eerste nummer om een aantal laatkomers welkom te heten. Kom gewoon op tijd mensen, zo moeilijk is het niet!

Open en eerlijk vertelt Klaassen over een writer’s block, dat je het als muzikant soms ook even niet meer weet. Het publiek waardeert dit en beantwoordt zijn nummers met een steeds langduriger applaus. Halverwege de set laat de Nijmeegse zanger het publiek kiezen tussen een rustiger en een wat drukker lied, omdat hij het naar eigen zeggen lastig vindt om zelf een keuze te maken. Terwijl de borrelnootjes worden doorgegeven zet Klaassen even later het zachte ‘My Ocean’ in. Waar het stemgeluid van Kelvin Klaassen een aantal nummers nogal vlak overkomt, laat hij juist in ‘My Ocean’ zien een prachtige stem met veel potentie te hebben. Kiezen is eigenlijk helemaal niet moeilijk, Kelvin moet het alleen nog even doen.

Sväva @Willem

Het zou logisch zijn om als organisatie artiesten met veel apparatuur in een wat grotere kamer neer te zetten. Maar het jonge Sväva uit het noorden des lands moet het doen met een piepklein kamertje. De band heeft besloten de helft van het drumstel en de sample-apparatuur thuis te laten en dan past het gelukkig allemaal net. Het publiek kijkt geërgerd achterom als weer een paar laatkomers proberen zich door de kamer te wurmen. Het blijken de bandleden te zijn, en al snel verstomt het geroezemoes.

En dat is volledig te danken aan Sväva. Dit viertal maakt prachtig meeslepende dreampop. Sigur Rós meets Beach House. Het is alsof Within Temptation opeens heeft besloten mooie muziek te gaan maken. Ook in deze kleine setting blijven de dromerige songs uitstekend overeind. Na het optreden vindt de afgelopen najaar uitgebrachte EP We Have Just The Life We Want gretig aftrek. De debuutplaat staat gepland voor begin 2016, zo laat de band weten. Ook al duurt het nog even, wij gaan ongetwijfeld nog veel meer horen van dit Friese kwartet. 

Oscar Rasco @Esther

Een piepjonge student kunstgeschiedenis achter een piano;  op voorhand kan er van enige scepsis sprake zijn. Deze verdwijnt al snel als Oscar Rasco zijn ietwat melancholieke pianospel vermengt met zijn prettig ongepolijste stemgeluid. Zijn stem doet op een zeker moment denken aan een getergde Bowie in zijn jonge jaren.

De goed gevulde kamer is doodstil, afgezien van een paar giechelende dames die niet kunnen wachten tot het eindfeest begint. Ook deze singer-songwriter lijkt nog niet helemaal zeker te weten welke muzikale weg in te slaan. Dit blijkt vooral uit het tweetal instrumentale songs in de set. Het eerste lied is erg minimalistisch van aard en neigt sterk naar een compositie à la Philip Glass. Het tweede heeft juist veel meer een jazz sound. Als Rasco daarna een Sinatra-cover inzet lijkt het plaatje langzaam weer wat completer te worden; Oscar Rasco is een erg talentvolle zanger die zijn klassiekers goed kent. Melancholie op een klassieke leest geschoeid: kamerbewoner Esther heeft hier een interessante en vooral wonderlijke combinatie in huis gehaald.

Red Shoe Sessions presenteert: Walrus @Kelley en Annet

De huiskat verwelkomt de bezoekers van dit optreden. Een eengezinswoning in een buurt waar je niet snel studenten verwacht. Maar de woonkamer is smaakvol ingericht. Tussen de krabpaal en voederbakjes van de kat, een plank vol met fotolenzen en een lesbord met het alfabet en cijfers, zit het publiek op banken, stoelen en matrassen. De laatkomers staan zelfs in het halletje. Dat blijkt niet voor niets te zijn. Walrus (Geert Noppe en Pieter Peirsman) voelen zich als een vis in het water in de knusse huiskamer. Met hun dromerige pop en prachtige samenzang voeren ze de luisteraars mee op een wolk. Misschien geïnspireerd door het liftersbordje ´Bruges´ aan de muur spelen de Vlamingen een intieme set vol met vrolijkheid en optimisme. Zelfs een nummer over drankmisbruik en over een bijna-doodervaring hebben ze omgezet in vrolijke, luchtige interpretaties. Daar kunnen de affiches met de afbeeldingen van skeletten achter hun rug niet tegenop. De vergelijking met Acda en De Munnik is onvermijdelijk. Nu deze gestopt zijn, is Walrus een goed vervolg.

A Million Squeeks Will Do You No Harm @Valèry

De wanden van de woon- en eetkamer in de kelder van het studentenhuis zien er enigszins kaal uit. “De posters die er hingen zijn er in de loop der tijd af gesloopt”, vertelt de gastvrouw. Ironisch genoeg hangt er wel een ‘verboden te roken-bord’. Dat is nou jammer, want de muziek van Mike Dobber, a.k.a. A Million Squeeks Will Do You No Harm, nodigt uit om eens lekker te spacen. De eenmansband neemt iedereen mee op de golven van ambient, neo-classical en experimental. Het optreden is één langgerekt nummer waarvan de grondtoon (de drone) telkens verandert qua toon en tempo. Subtiele en soepele overgangen maken het een boeiend stuk om naar te luisteren. “Maar op een gegeven moment ging er iets mis, waardoor ik moest improviseren,” legt Mike uit. Een klein vlekje op een verder smetteloze performance. Naast de elektronische apparatuur liggen een aantal muziekcassettes en een minispeler waarmee Mike ze afspeelt. “Hij heeft in een kringloopwinkel een aantal mc’s gevonden met vogelgeluiden. Die heeft hij in zijn muziek verwerkt,” aldus de gastvrouw. Het resultaat is verbluffend. Bestaande nummers zijn zo anders gearrangeerd en tot een compositie verwerkt dat ze bijna niet meer terug te herkennen zijn. Deze vintage ambient is in het genre iets om in de gaten te houden.

On Eva @Mick(ey)

Boven één van Nijmeegs bekendste snackbars is On Eva (Marianne Heinis) te gast bij Mick(ey). Op weg naar zijn kamer passeren we een poster van Johnny Cash. Eenmaal aangekomen, blijkt hoe knus deze is. Een L-vormige studeerkamer met een schuin dak. Marianne en Adriaan de Jonge (op toetsen, gitaar en melodica) staan in de punt en het publiek dicht eromheen. De overtreffende trap van intimiteit. Marianne loopt tussen de luisteraars door, al zingend over een vluchtige date, een vriend waarmee ze het uit maakt en het verlangen. “Want jij bent hier en ik ben daar. Dan kunnen we niet vrijen en komen we niet klaar.” Lichte popsongs over relaties, romantiek en seks met een scherp randje. Zonder banaal te worden. On Eva zingt over hoop na een verbroken relatie. “Alles komt wel goed.” En als dat niet helpt, kun je nog altijd naar de fles grijpen. “Ik drink je langzaam weg totdat zelfs je naam me niets meer zegt.” De ‘The Benriach single malt´ staat uitdagend in haar gezichtsveld op een plank. Een vriendje dat zijn vriendinnetje dumpt wordt bezongen in ´De Middelvinger´. Welke vinger steekt Johnny Cash ook al weer op als je dit studentenhuis binnen loopt? Juist ja ....

nu op 3voor12