De piepjonge Nijmeegse singer-songwriter Indasol (Niek Pronk in het dagelijks leven) is nog niet echt bekend in de regio, maar we vermoeden dat dit op korte termijn zal veranderen. Met een gitaar waar ze zelfs bij Het Goed geen stuiver meer voor geven, een breekbare stem en een stevige dosis charme weet hij zijn publiek in no time voor zich te winnen. Geen luid kakelend publiek te horen bij Indasols optreden: in een muisstil Merleyn weet hij met minimale middelen het maximale rendement eruit te halen - of het nu zijn eigen, nog altijd titelloze, werk betreft of een sterke Robert Johnson cover. Als hedendaags referentiekader klinkt The Tallest Man On Earth niet eens zo heel raar. Ontwapenend.
Niels Duffhuës, ex-Gathering, werkt al een tijdje aan een indrukwekkend solo-repertoir. Zijn pop noir heeft plaats ergens tussen de donkere, verhalende ballades van Nick Cave (het stemgeluid!) en Tom Waits enerzijds, en duistere, minimalistische dronemuziek anderzijds. Vanavond presenteert Duffhuës zijn nieuwe album 'Among the Ruins' aan het Nijmeegse publiek, hierbij gesteund door drumster Marzj. De liedjes houden het midden tussen troostend warm en totaal ontredderde kaalslag, waarbij Duffhuës vooral werkt met minimale variatie voor het homogene effect. Af en toe zware kost, maar zeker de moeite waard.
Het schalks getitelde Kiss The Anus Of A Black Cat doet al vermoeden dat we hier niet met een doorsnee band te maken hebben, en dat wordt al gauw bevestigd door de donkere dronefolk van dit Belgisch collectief. Met een mix van elementen uit de krautrock, neofolk en folkrock kadert de band een gebied af met een redelijk uniek resultaat. Ondanks de drone-inslag houdt de band, vooral door de nummers van hun nieuwe album 'Hewers of Wood and Drawers of Water' de voeten aardig op de grond. Geen trippy taferelen vanavond (tot teleurstelling van sommigen), maar vooral diep rakende, duister getinte folk. Een sterk optreden dat naar meer doet verlangen.