Nederlandse underground sterk vertegenwoordigd in Asteriks Nederlandse underground sterk vertegenwoordigd in Asteriks

Grote aanloop voor nieuwkomer Yuko Yuko

, Tekst: Wybren Nauta | Foto's: Oscar Anjewierden

Nederlandse underground sterk vertegenwoordigd in Asteriks

Grote aanloop voor nieuwkomer Yuko Yuko

Tekst: Wybren Nauta | Foto's: Oscar Anjewierden ,

Voor iedereen die de vaderlandse undergroundscene een warm hart toedraagt is Subroutine Records allang geen onbekende naam meer. Op Welcome to the Village had het label met een door hen geprogrammeerd podium een van de hoogtepunten van het festival in handen. Ook afgelopen jaar was het weer raak met twee rammelende gitaarrock platen van de bands Katadreuffe en Apneu – of 'Katadrapneu', zoals het duo ook wel liefkozend wordt genoemd; ze delen namelijk twee bandleden. De labelgenoten speelden vrijdag in Asteriks, voorafgegaan door nieuwkomer Yuko Yuko en het Groningse Sexton Creeps.

Waar in Asteriks vaak geldt: 'hoe luider de muziek, hoe minder publiek', staat de zaal vanavond een kwartier na opening al grotendeels vol. Reden hiervoor is Yuko Yuko, een naam die de afgelopen weken ineens overal opdook op blogs en social media. De hype is misschien een beetje opgeblazen, maar ja – wat wil je als je op negentienjarige leeftijd op je slaapkamer een album maakt vol met weemoedige 80's pop. Vanavond staat er in elk geval een voltallige band om Elias Elgersma heen voor de nodige ondersteuning. Album Cultlove klinkt, ondanks het matige geluid, ineens een stuk grootser door de flinke dosis galm over de zang en het merendeel van de instrumentatie. De kern van het album blijft nog wel intact, waardoor een mooi contrast ontstaat tussen dromerige liedjes en rammelende gitaarpartijen. Eentje om in de gaten te houden, zou ik zeggen. Maar over een jaar kan je waarschijnlijk toch niet meer om ze heen.


De volgende band van de avond heeft rammelende gitaarpartijen tot een kunst verheven. De heren van Apneu spelen razendsnelle, gruizige popliedjes die voorbij zijn voordat de melodie blijft hangen. Ter illustratie: recente LP Hard Feelings telde drie nummers langer dan drie minuten. Het materiaal wordt onafgebroken ten gehore gebracht voor het nog aanwezige publiek. Na het optreden van Yuko Yuko is een groot deel van de bezoekers namelijk vertrokken, waardoor er nog een handjevol mensen aanwezig is voor de hoofdacts van de avond. De band zelf lijkt er geen erg in te hebben en speelt vrolijk zijn set door. De verder typische garagerock blijft afwisselend door het stemgeluid van zanger Moronica Lewinsky, die voor een popachtig geluid kiest in plaats van voor de typische, meer schreeuwigere stijl. Uiteindelijk is het misschien wat veel van het goede, maar de aanstekelijke nummers komen live zonder twijfel uitstekend uit de verf.


Hoewel ze muzikaal niet heel ver van elkaar af liggen, verschillen de Sexton Creeps wel wezenlijk van Apneu. Beide bands bezitten weliswaar een kern van indie en garagerock, maar de korte punkachtige liedjes zijn hier ingewisseld voor slomere, psychedelische rock. Onvoorspelbaarheid lijkt het motto van de band te zijn, want er wordt moeiteloos afgewisseld tussen rustige soundscapes en zware gitaarpartijen. Het meest opvallend aan de show is wel het theatrale optreden van zanger J.C. De in het pak gestoken wildeman zwaait met alles wat op het podium staat en achtervolgt een paar bezoekers de zaal uit, waar hij ze nog even nazingt. Dwarse muzikanten die niet in pretenties of clichés vervallen zijn zeldzaam, maar de Sexton Creeps behoren duidelijk tot deze groep.


Als het om rammelende gitaarrock gaat, is Katadreuffe zonder meer de overtreffende trap. Waar bij voorgaande bands nog een aantal tendensen uit popliedjes aanwezig waren, vieren bij de laatste band van de avond de gitaarpartijen hoogtij. Vanaf opener False Alarms bulderen de gitaren en de catchy grooves dwingen tot meeschudden. De zang bestaat voornamelijk uit de ritmisch geciteerde teksten van zanger Maarten Broekhuizen, die her en der jammer genoeg wel overstemd worden door het gitaargeluid. Niet dat dit heel erg is; in zekere zin past het wel bij het onstuimige geluid van de band. Zeker bij hoogtepunt The Do-over merk je de kracht van de hoekige gitaren, zware drumbassen en weggedrukte vocalen. Het lijkt mij allemaal reden genoeg voor nog een Subroutine-podium op de volgende Welcome to the Village.


---
Gezien: Apneu, Katadreuffe, Sexton Creeps, Yuko Yuko
Waar: Podium Asteriks, Leeuwarden
Wanneer: Vrijdag 23 mei 2014
Opkomst: Matig-Goed

nu op 3voor12