Popronde Eindhoven 2018: hoge kwaliteit met veel diverse stijlen Popronde Eindhoven 2018: hoge kwaliteit met veel diverse stijlen

Poprondeverslag met onder andere Donna Blue, Dési Ducrot, Kita Menari en Walden

tekst: Theo Miggelbrink en Cas Zeegers / fotografie: Charlotte Grips en nadia hagen

Popronde is alweer een tijdje van start en afgelopen weekend kwam het reizende festival in Eindhoven. Er is weer veel (nieuw) talent te zien met diverse stijlen. Voor de muziekliefhebber een lange muziekavond met hoge kwaliteit. 3voor12/Eindhoven deed verslag.

Moon Moon Moon

Moon Moon Moon verzorgt vandaag de aftrap van de Popronde in de tot “Oor Talent Stage” gebombardeerde Altstadt. Helaas is er pas een handjevol publiek aanwezig wanneer de DJ openingstune ‘Moon Moon Moon’ van Laurie Berkner start. Dat blijkt gedurende het optreden zeker niet aan gebrek aan interesse te liggen, maar eerder aan het vroege tijdstip. Aan het einde van de set staat de Altstadt namelijk bomvol en dat is meer dan terecht. De rafelig-melodieuze muziek van de heren en de nonchalante maar charmante podiumpresentatie is een gouden combinatie. Iets wat vooral goed uit de verf komt wanneer tijdens de song ‘Went To A Spinvis Concert At Carré, Fell in Love With The Violinist, Came Home, de basversterker het begeeft. Voortbordurend op eenzelfde akkoordenschema wordt de boel achteloos omgeplugd tijdens het nummer en de draad weer opgepakt als het euvel verholpen is. Zulk improvisatietalent verdient natuurlijk alle lof. Al zou het best eens kunnen zijn dat de songtitels die de heren bedenken niet alleen voor hen tongbrekers zijn, maar ook voor de techniek.

Een ander fraaie voorbeeld van een tongbreker is ‘Not Climbing On Stage At A Belle And Sebastian Concert’. Naar de muzikale helden van de band is het in ieder geval niet lang zoeken. Met optredens als deze is het zeer waarschijnlijk dat Moon Moon Moon ook in songtitels van andere artiesten zal belanden. (TM)

John-Lewis Cabot

Na het fijne optreden van Moon Moon Moon is het tijd voor singer-songwriter John-Lewis Cabot in O’Sheas. Het is een verademing om eens géén coverband op het podium van de Ierse pub te zien, maar de jonge Zaandammer heeft het desondanks zwaar. Zo moet hij concurreren met een voetbalwedstrijd die op groot scherm naast het podium uitgezonden wordt en vinden sommige gasten hun eigen dronkemansgebral interessanter dan het optreden. Geen ideale setting voor een glansrijk optreden en dat was het dan helaas ook niet. Met Cabot’s rauw en hese stem en lekker percussieve speelstijl had dat er beslist meer ingezeten. Iedere straathoek had daarvoor volstaan, maar in O’Sheas bleef het behelpen. (TM)

MILLENNIALS

In maart bracht deze band zijn eerste EP ‘Something for the Weekend’ uit en heeft met de Popronde een goede tour door Nederland te pakken. De Altstadt is voor veel bezoekers de eerste uitvalbasis van de avond en MILLENNIALS zorgt dat het publiek steeds meer richting het podium stapt. De band heeft veel weg van Rolling Coastal Blackout Fever. De nummers zijn fris en energiek en vooral de goede zang steekt er boven uit. Live lijkt de catchy pop beter uit de verf te komen dan op de plaat. Er zit net iets meer gelaagdheid in de twee gitaren en ook de overtuiging slaat over op de zaal. (CZ)

Dési Ducrot

In de ietwat Archaïsche setting van de bovenzaal van het Rozenknopje staan tafels en stoeltjes om het publiek in alle rust te kunnen laten genieten. Ducrot is van top tot teen in een glamourvolle vuurrode outfit gestoken, maar het is niet die outfit die vandaag het meeste aandacht opeist. Dat is toch écht haar stem. “Daarmee kan ze je ziel aaien, je schrik aanjagen, je laten grijnzen en je verliefd laten voelen”, schreef muziekrecensent Guuzbourg (pseudoniem voor Guuz Hoogaerts) ooit eens over een zangeres. Deze woorden zijn net zo goed op Dési Ducrot van toepassing. Dit wordt vooral duidelijk in het stevige prijsnummer ‘Yellow Fingers’ of het heerlijk dramatisch ‘Don’t Tell Me You’re A Poet’.

Dési Ducrot heeft na vanavond ongetwijfeld een paar nieuwe zieltjes gewonnen. In de eerste plaats dankzij haar stem. Vanavond was er ook een fraaie bijrol weggelegd voor de Rozenknopje’s “huistroubadour” Diederik van den Brandt op gitaar en lapsteel. Hiermee is er toch nog een Eindhovense artiest te zien tijdens Popronde Eindhoven. (TM)

WARD

Singer-songwriter en producer Verena Ward schopte het bij ‘De Grote Prijs van Nederland’ tot de finale. De Rotterdamse is duidelijk geïnspireerd door The xx en Blood Orange; ze experimenteert tussen elektronische muziek en dromerige indie pop. Doordat ze veel bezig is met haar instrumenten, is het interessant om te zien hoe de nummers worden opgebouwd. De vele lagen in de loopmachine lossen helaas niet overal op in een mooi geheel, waardoor er weinig overblijft van dynamiek in de set. (CZ)

Walden

Walden wist afgelopen jaar ‘Nu of Nooit’ te winnen, waardoor ze in juni Pinkpop mochten openen. De fuzz band staat duidelijk bij veel mensen op de planning, het is druk bij de Aloys. Helaas is er in het eerste deel van de set een irritante zoem te horen, wat het lastig maakt om de aandacht erbij te houden. Het strakke en goede spel van de band maakt gelukkig veel goed. De single ‘Friends are OK’, die de band onlangs met een livesessie uitbracht, bouwt van een ingetogen nummer op naar een heftige climax. Deze structuur werkt goed voor de band en wordt ook vaker toegepast in Walden’s set. 

Door het vele geluid en ook het kleine café zijn de hardere nummers ook echt snoeihard en daar kan de band goed mee spelen. De afwisseling met de wat meer opbouwende nummers, zoals het slepende nummer ‘Isle of Dancing’, maakt het een dynamische set die de aandacht van het publiek er goed bij houdt. Al is het af en toe rommelig door wat problemen - de basversterker valt uit, de gitarist valt om op het podium - weet de band met veel energie de show neer te zetten. (CZ)

Donna Blue

De bruine potten & pannenkroeg De Gouden Bal is dè ideale setting voor Donna Blue. De sound van de heren en dame is net zo vintage als de inrichting van het café (en een deel van de bezoekers). Denk bij de sound van Donna Blue aan 60’s en 70’s Gainsbourgiaans-chansons. Het meeste wordt wel in het Engels gezongen, maar de gloednieuwe single ‘1, 2, 3’ is dan weer wel Franstalig. Om het plaatje af te maken heeft frontvrouw Danique van Kesteren ook nog eens die welbekende look van tengere française en zou ze niet misstaan in de erelijst van Franse “zuchtmeisjes”. De uitsmijter ‘Sunset Blvd’ steekt zelfs Gainsbourg’s meesterwerk ‘Ballade De Melody Nelson’ naar de kroon, maar dan met een vrolijke knipoog. (TM)

Kita Menari

Deze band is erg populair bij Popronde; de jongens zijn 25 keer geboekt. Kita Menari heeft in 2018 al veel voorwerk gedaan door op Eursonic/Noorderslag te spelen en veel aandacht te verkrijgen op radio en Spotify. De muziek heeft veel weg van bands als The Brahms en Handsome Poets; catchy, herkenbaar en kan zo op de radio.

De show is goed doordacht door de jongen die op het hoge podium van de Altstadt spelen. De nummers denderen door en de zanger zet alles op alles voor voldoende publieksparticipatie. Het noemen van PSV en het publiek laten meezingen en klappen lijkt een goed recept om het jonge publiek steeds meer te laten dansen. De muziek is niet erg origineel, waardoor de band net iets teveel op de zanger moet terugvallen die het publiek toespreekt. Een strakke en leuke show, maar het bereikt geen diepgang. (CZ)

Sheila and the Kit

Waren de jaren tachtig echt zóóó jaren tachtig? Goed, de schoudervulling ontbreekt in het jasje van zangeres Suzanne Kipping, maar alles klinkt “moddervet” jaren tachtig. Al is moddervet misschien niet helemaal de juiste omschrijving voor dat 8-bits decennium. De frontvrouw steekt haar bewondering voor het icoon Madonna ook niet onder stoelen of banken. De set in De Oude Rechtbank wordt dan ook afgesloten met Madonna’s hit ‘Hung Up’. Toch roept de band eerder associaties op met een electropop-act als Chvrches. Al heeft dit ongetwijfeld ook te maken met Suzanne’s Lauren Mayberry-achtige charme. 

De muziek is alsof Chvrches een tripje in een tijdmachine heeft gemaakt en is teruggekomen met een flinke dosis bits en bytes sounds uit de jaren tachtig. Sheila and the Kit is dan ook vooral voor de liefhebber van dat decennium bijzonder aanstekelijk. (TM)

Cordon Rouge

Cordon Rouge is het geesteskind van producersduo Marg van Eenbergen en Pim van de Werken die ontstond nadat ze elkaar tijdens een muzikantendag hun wederzijdse liefde voor electropop en Franse chansons opgebiecht hadden. Vanavond zijn ze de eerste act op de Popronde afterparty bij De Sociale Dienst en tevens de laatste live act. Hoewel de laptops staan opengeklapt, wordt er veel live ingespeeld op keyboards en basgitaar.

Opvallend is hoe het duo regelmatig de draak steekt met de Franse taal zoals in de single en “earworm” ‘Say It Like You Mean It’ te horen is. Het is catchy en smaakt naar meer ondanks de gebrekkige techniek en het ontbreken van een podium. De avond wordt afgesloten met de cover ‘Weekend’ van Earth & Fire dat laat blijken dat Cordon Rouge meer kan dan in De Sociale Dienst te horen was. Het duo is nog niet de Nederlandse Els Pynoo en Danny Mommens (Cordon Rouge verzorgt ook de support van Viva La Fete), maar catchy is het wel! (TM)

advertentie
#nieuws
Laatste nieuws en artikelen van 3voor12 Eindhoven