Triggerfinger laat bomvolle Effenaar sidderen onder bruut rock-geweld Triggerfinger laat bomvolle Effenaar sidderen onder bruut rock-geweld

Retestrakke vlamingen bewijzen ongenaakbare livestatus met (voorlopig) laatste Benelux clubshow

, Tekst: Theo Miggelbrink / Fotografie: Hans Anneveldt

Triggerfinger laat bomvolle Effenaar sidderen onder bruut rock-geweld

Retestrakke vlamingen bewijzen ongenaakbare livestatus met (voorlopig) laatste Benelux clubshow

Tekst: Theo Miggelbrink / Fotografie: Hans Anneveldt ,

Het Vlaamse powertrio van zanger-gitarist Ruben Block, bassist Monsieur Paul en drummer Mario Goossens moet het niet hebben van hitsingles en top-40 noteringen, maar van hun onverwoestbare live-reputatie. En - spoiler alert - dat deze live-reputatie meer dan terecht is, bewijzen de heren vanavond met bijna achteloos gemak én een tomeloos spelplezier.

Douglas Firs

Voordat de immer strakgeklede heren van Triggerfinger acte de présence geven is het de beurt aan de mede Vlamingen van Douglas Firs. Een kwartet rondom de jonge Belgische singer-songwriter Gertjan Van Hellemond en met markante Belgische veteranen als Simon Casier en Christophe Claeys in de gelederen. Douglas Firs is, net als Triggerfinger, een Excelsior-band. En anders dan de strak in het pak gestoken hoofdact stralen ze dat ook uit. Frontman Van Hellemond is een jeugdige Anne Soldaat look-a-like met een heerlijk nasale Henk Koorn-stem die met zijn virtuoos gitaarspel vanaf de eerste minuut een paar nieuwe zieltjes gewonnen heeft. In eerste instantie lijkt het er nog op dat de folky sound van Douglas Firs net iets te lieflijk is om dienst te doen als support van Triggerfinger, maar al bij het vierde nummer, het Stones-achtige ‘The Long Answer Is No’ wordt duidelijk dat deze heren ook kunnen rocken en vraag je je af hoe de Stones geklonken zouden hebben als niet Mick Jagger maar Neil Young frontman van de Britse rock dinosauriërs geweest zou zijn. Uiteindelijk ontpopt Douglas Firs zich met meer rock georiënteerde songs tot een meer dan aangename opener voor Triggerfinger.
 

Triggerfinger

Dan is het tijd voor de Vlaamse topact. Maar de heren laten nog even op zich wachten, want de laatste puntjes moeten nog op de ‘i’ gezet worden. En dit gebeurt niet door de gebruikelijke zwaar getatoeëerde roadies in te krappe shirts en versleten jeans, maar door een goed geklede stagemanager die zijn maatpak zo te zien bij dezelfde kleermaker betrekt als de heren van Triggerfinger zelf. Dit oog voor detail werpt echter zijn vruchten af. Want als Triggerfinger uiteindelijk het podium betreedt, klopt alles ook echt vanaf de eerste seconde. Een fabelachtige lichtshow, prachtige instrumenten, dure maatpakken; álles klopt! En de band zelf? Zijn sound is nog strakker dan de dure scherp gesneden maatpakken die de heren dragen. Als er een band is in de Benelux (en ver daarbuiten) die weet hoe ze een liveshow neer moet zetten dan zijn het de heren van Triggerfinger wel. Al met opener ‘Black Panic’ hebben ze de zaal voor zich gewonnen. En de clowneske drummer Mario Goossens hitst het publiek vanachter zijn drumkit nog wat verder op met rare capriolen. Als er iemand de showman van de band is dan is het Goossens wel. Naast de stoïcijnse Monsieur Paul en de bescheiden Block weet hij als geen ander hoe hij het publiek moet bespelen. Het verklaart gelijk de ietwat onorthodoxe podiumopstelling van de band, met de drumkit midden vooraan op het podium.

Maar dat wil niet zeggen dat Ruben Block en Monsieur Paul in de schaduw staan van Goossens, zeker niet! Desgewenst laten ze het publiek op iedere noot reageren. En hoe goed de Effenaar bij de les is blijkt wanneer Block tijdens ‘My Baby’s Got A Gun’ een deel van de song onversterkt zingt en dit voor het ademloos luisterende publiek toch tot op de achterste rijen hoorbaar is. Op een dergelijke concentratie kan menig singer-songwriter die voor een schouwburgpubliek optreedt alleen maar jaloers zijn. En voor een rockshow van het kaliber Triggerfinger is zoiets al helemaal ongebruikelijk. Maar het toont eens te meer het vakmanschap van de drie heren aan. Vanaf het midden van de set werken de mannen toe naar een heerlijke apotheose die vergezeld gaat van veel dynamiekwisselingen, puntige gitaar solo’s en heerlijke baslijntjes. Vooral tijdens ‘All This Dancin’ Around’ laten de heren hun fantasie lekker de vrij loop en is er voor Goossens ruimte om zijn showmanschap op de drums te etaleren. Helaas nadert het optreden dan al zijn einde en na ‘Is It’ is het tijd voor de toegiften. En wie op een “Triggerfingertje” hoopt, wordt op zijn wenken bedient. Al gaat het dit keer niet om hun roemruchte versie van Lykke Li’s ‘I Follow Rivers’, maar om Rihanna’s ‘Man Down’. Veel maakt dat gelukkig niet uit. Triggerfinger bewijst eens temeer als geen ander te weten hoe zij een nummer naar zich toe moeten trekken en op die mannier sluiten de heren een heerlijk avondje - ouderwetsch - rocken af.

Gezien: Triggerfinger en Douglas Firs, op 11 september, in de Effenaar.
 

nu op 3voor12