Publiek grote winnaar bij Sam Baker Publiek grote winnaar bij Sam Baker

Texaanse troubadour vol overtuiging en enthousiasme in uitverkochte Meneer Frits

, Tekst: Pieter Reijven / Fotografie: Ronald Rietman

Publiek grote winnaar bij Sam Baker

Texaanse troubadour vol overtuiging en enthousiasme in uitverkochte Meneer Frits

Tekst: Pieter Reijven / Fotografie: Ronald Rietman ,

Tot een jaar of vier geleden was Sam Baker in ons land alleen bekend bij verwoede americana- en folkliefhebbers. Een ingetogen optreden in het VPRO-programma “Vrije Geluiden” bracht daar enigszins verandering in. De Texaanse singer/songwriter wist in dat programma op bijzondere wijze een sfeer te creëren die herinneringen opriep aan streekgenoten als Steve Earle, Guy Clark en John Prine. Het zou Sam Baker echter schromelijk tekort doen om hem enkel als vergelijkingsmateriaal te zien, want de man brengt tegenwoordig met regelmaat zeer interessante albums uit. Vanavond staat Baker in Meneer Frits ter promotie van zijn nieuwe album ‘Say Grace’.

De zaal is al aardig gevuld wanneer Baker rond 21.00 uur samen met zijn begeleidingsband bestaande uit Carrie Elkin en Chip Dolan het podium betreedt. Direct volgt het eerste hoogtepunt van de avond, wanneer Baker samen met Elkin de song ‘Palestine’ inzet. Het rauwe, rasperige stemgeluid van Baker contrasteert prima met de warme, hoge vocalen van Elkin. Door zijn doofheid aan één oor (ten gevolge van een aanslag die hij ternauwernood overleefde) heeft Baker een stemgeluid dat voor menig luisteraar uit duizenden herkenbaar is. 

Met parels als ‘White Heat’ en ‘Button By Button’, beiden afkomstig van zijn nieuwste album, vervolgt hij de set. En passant deelt hij nog een compliment uit aan de geluidsdame van Meneer Frits. Het is inderdaad zo dat het geluid vanavond uitstekend in orde is, zoals we bij Meneer Frits en het Muziekgebouw wel gewend zijn.
 
Wat gedurende het optreden steeds meer opvalt, is de perfecte muzikale interactie tussen Baker, Elkin en Dolan. Wanneer Elkin met verve de klarinet hanteert en achteraf meldt dat ze maar vier akkoorden kent, wekt dit verbazing op want de dame steelt werkelijk de show. Bij het volgende nummer ‘Migrants’ is het de beurt aan Dolan, die het tragische thema met zijn accordeon van een extra dimensie voorziet. Het nummer is een verwijzing naar Woody Guthrie’s ‘Deportee’ en behandelt het verhaal over de veertien Mexicaanse migranten die omkomen in de Amerikaanse woestijn en de geringe aandacht van de media die daarop volgde.
 
Na de pauze komen onder meer ‘Say Grace’, ‘Orphan’ en het prachtige ‘Isn’t Love Great’ aan bod, die met dezelfde overtuiging worden gebracht en waarbij het niveau van voor de pauze moeiteloos gehandhaafd wordt.
Als toegift volgen ‘Truale’ en ‘Pretty World’, waarbij Baker nog grapt dat er mensen zijn die morgen moeten werken en dat het bezoeken van zijn optreden wat hem betreft wel een gegronde reden is om thuis te blijven. ‘Pretty World’ is opnieuw een voorbeeld van een song die in al zijn eenvoud prachtig is: het leven op deze aardbol is mooi en we mogen blij zijn dat we daar deel van uitmaken.
 
Als Baker, Elkin en Dolan even na elven het podium verlaten, is het duidelijk dat we een memorabel optreden gezien hebben. Ad van Meurs is er met Sam Baker wederom in geslaagd een internationale topartiest naar Eindhoven te halen. 

Gezien: Sam Baker, 16 september 2013, in Meneer Frits.

Nu op 3voor12