Eindhoven Metal Meeting dag 1: metal door en voor jong en oud Eindhoven Metal Meeting dag 1: metal door en voor jong en oud

Gevarieerd programma met oude en nieuwe bands van internationale allure weet niet alle toeschouwers te boeien

, Tekst: Guido Segers / Fotografie: Paul Verhagen

Eindhoven Metal Meeting dag 1: metal door en voor jong en oud

Gevarieerd programma met oude en nieuwe bands van internationale allure weet niet alle toeschouwers te boeien

Tekst: Guido Segers / Fotografie: Paul Verhagen ,

Eindhoven Metal Meeting 2013 kent op haar eerste avond een programma dat overwegend uit thrash metal-bands bestaat. Dit valt prima in de smaak bij het gevarieerde publiek, dat is op komen draven. Bij binnenkomst word je netjes in het Engels begroet en het daarop volgende ‘May I take your coat?’ klinkt ook prima. Hier en daar hoor je wat opmerkingen over een tegenvallende line-up dit jaar, maar de internationale allure van de Metal Meeting is er zeker niet minder op geworden.
3voor12/Eindhoven is er weer bij om verslag te doen. Op het programma van dag 1 staan onder andere Death Angel, Sabaton en Accept.

Death Angel

De eerste grote naam van deze editie van de Eindhoven Metal Meeting is Death Angel, een band uit San Francisco die niet voor het eerst in de Effenaar staat. Het is nog vroeg, wat de mannen donders goed lijken te beseffen, maar dat weerhoudt hen er natuurlijk niet van een energieke show neer te zetten. Links en rechts beginnen de biertjes al te vloeien en de zaal is goed gevuld, maar het dak gaat er nog niet echt af.
De nieuwe plaat van Death Angel, ‘The Dream Calls For Blood’, is inmiddels uit en vormt een belangrijk deel van de set. De muziek klinkt stevig, strak en energiek, maar ook bijzonder toegankelijk vergeleken met veel genregenoten. Deze nieuwe knallers worden afgwisseld met songs van weleer en er wordt een fijne show neergezet. De tijdloze kwaliteit van Death Angel wordt weer eens benadrukt. Misschien dat met een paar pilsjes meer achter de kiezen de bewondering bij het publiek zal stijgen, aan de band ligt het in elk geval niet.

Ostrogoth

De Vlaamse band Ostrogoth nadert zijn veertigjarig jubileum. Met evenveel passie als in 1976 spelen de mannen krijgslustige metal, in de stijl van Manowar met een vleugje Kiss. Na een episch intro barst het metalgeweld los. De oudgedienden hebben er zin in. Alleen de rimpels en grijze haren verraden dat de band al lang mee draait, want de energie en het spelplezier zijn enorm. Lekkere gitaarpartijen, eindeloze solo’s en vooral een leuke presentatie trekken de bezoekers richting de kleine zaal. Ostrogoth doet net alsof de jaren tachtig nooit ten einde zijn gekomen.

Het is zo’n band die je makkelijk overslaat, maar eigenlijk is het jammer als je dit doet. Songs als ‘Too Hot’ voelen een beetje vreemd, maar de muziek klinkt lekker. En hoewel frontman Josey Hindrix zo nu en dan in het Vlaams vervalt, de band past zich goed aan aan internationale publiek. Ook de ietwat vreemde uitroepen als “When you are alone in the jungle… beware of the Samoerai!” deren niet. Mannen die al 37 jaar lang met zoveel plezier metal maken, scoren altijd punten.

Sabaton

Het moge duidelijk zijn dat het publiek van vanavond voor een groot deel bestaat uit potentiële Paganfestbezoekers, die wel van een theatraal stukje metal houden. Die komen maar voor één band en dat is dit Zweedse ensemble, waarvan de naam al minuten voordat de show start, gescandeerd wordt. Nadat ze ‘The Final Countdown’ volledig af hebben laten spelen, komen de bandleden het podium op rennen als rockgoden. Ze poseren op de monitorspeakers en de befaamde combi van wijzen met de vinger, tong uit de mond en knipoog wordt door elk bandlid tot in perfectie uitgevoerd.

Frontman Joakim Brodén is niet de meest getalenteerde zanger, maar wel een showman bij uitstek die het publiek opzweept en met zich meekrijgt. De historische teksten en bombastische, doch toegankelijke, power metal vallen goed in de smaak. Zwaar historische besef zit er niet achter; de flauwekul tussendoor maakt duidelijk dat deze band er vooral voor de lol is.

Sterke songs als ‘Ghost Division’ en ‘White Death’ worden met verve gespeeld. De wat langere, epische songs van ‘Carolus Rex’ uit 2012 doen het ook prima. Bij ‘Swedish Pagans’ en ‘Primo Victoria’ gaat het ook nog even goed los. De zaal is al een stuk leger, maar al wie er nog staat, geeft nog één keer alles. Of je de muziek tof vindt of niet, Sabaton steelt hier de show.

Izegrim

Wat bijzonder is aan deze Nederlandse band is dat hij een frontvrouw heeft, genaamd Marloes Voskuil. Dat deze zangeres zelfs met meer ballen zingt dan veel heren kunnen, maakt het zelfs te gek. Tijdens de soundcheck gaat de band er meteen vol op. Hierna worden de lichten gedimd en gaan ze echt aan de slag.
De nieuwe plaat van Izegrim, ‘Congress Of The Insane’, ligt in de schappen en veel songs hiervan worden gespeeld. Voskuil doet haar best om het publiek in beweging te krijgen, maar nog altijd wil het niet echt loskomen. Haar brute vocalen worden begeleid door retestrak gitaarwerk en lompe, zware bas- en drumpartijen die je in je lichaam door voelt dreunen.
Het plezier druipt er niet echt af bij de band, hoewel de interactie met de camera’s vooraan leuk is: Voskuil trekt graag een gezicht voor de foto. Het voelt een beetje alsof de muziek van de band door een onwillend publiek heen moet ploegen. De band zet gewoon door en werkt zich in het zweet, ook als men naar de hoofdzaal stroomt voor de headliner van vandaag. Dat is de pech van de timeslot voor de groep uit Zutphen, die het verder uitstekend heeft gedaan.

Accept

Het podium is voor Accept aangekleed in een stijl die men twintig jaar geleden als futuristisch zou hebben bestempeld. Het logo van de band prijkt tegen de achterwand en alle clichés die je van heavy metal verwacht, zijn aanwezig. Dat is de setting van Accept en het is heerlijk. Zelfs als sceptische toeschouwer word je meegesleurd en vermaak je jezelf met de minuut meer.

Frontman Mark Tornillo stuitert over het podium, maar het is het krachtige gitaarwerk van Wolf Hoffmann en zijn samenspel met Peter Baltes dat de show maakt. De Duitse band speelt veel oud werk, maar de songs van ‘Stalingrad’ uit 2012 steken met kop en schouders boven de rest uit. Hoewel de lange set weinig ruimte over laat voor gebabbel, loopt de verdere interactie met het publiek lekker; er wordt vrolijk meegeklapt en met de haren gezwaaid. Tegen het eind van de show komt de klassieker ‘Metal Heart’ natuurlijk ook langs. Het blijft echter nog wachten op dat hitje: ‘Balls To The Wall’. En jahoor, het is de afsluiter, waarna de crew kan beginnen met het opdweilen van metalheads die her en der zijn neergestort.

Tot zover dag 1, later meer...

nu op 3voor12