Releaseparty capcap… cap in The Rambler bijna teveel van het goede Releaseparty capcap… cap in The Rambler bijna teveel van het goede

Voorprogramma’s Theodore en Snoeck verrassen op eigen manier

, Tekst: Paul Knippenberg en Patric Muris / Fotografie: Michelle Verhoeks

Releaseparty capcap… cap in The Rambler bijna teveel van het goede

Voorprogramma’s Theodore en Snoeck verrassen op eigen manier

Tekst: Paul Knippenberg en Patric Muris / Fotografie: Michelle Verhoeks ,

Na een eerder officieus uitgebrachte demo presenteert het Eindhovense capcap… cap zijn eerste EP ‘Resonance’ in The Rambler. Nog voordat de eerste officiële release is uitgebracht, laat de band al een nieuw geluid horen. Een geluid dat normaal niet in het op hardere rock georiënteerde muziekcafé te horen is. Op het laatste moment zijn er twee voorprogramma’s aan de releaseparty toegevoegd waarvan één nog bijna alle aandacht steelt ook.

Theodore

“Wanneer ik mijn zonnebril op heb, beginnen we” roept de frontman van Theodore tijdens de soundcheck van de band. En zo geschiedt het. De inspiratiebron van het eerste nummer ‘Good Cop, Bad Cop’ blijkt makkelijk te herleiden; deze tekst prijkt prominent op het (fun)shirt van de zanger. En die fun heeft een belangrijk aandeel in de performance van Theodore. Na ieder nummer wordt er ruimte gemaakt voor een grappige of dwaze opmerking naar elkander of bekenden in het publiek. Helaas meer dan eens net iets te flauw of te plat wat het moeilijker maakt om de band serieus te nemen. Echter, wanneer de heren niet praten maar musiceren staat er zowaar een gedreven band op het podium van de Rambler. De keuze voor Theodore op deze avond blijft wel verassend. Er zijn op muzikaal gebied weinig tot geen raakvlakken met hoofdact capcap… cap te ontdekken.

De ongecompliceerde poprock klinkt aardig, maar een eigen herkenbaar geluid is er nog niet in te ontdekken. Theodore staat met veel zelfvertrouwen op het podium en dat is knap te bedenken dat dit pas het derde optreden ooit is. Alleen die zelfspot zou iets gedoseerd mogen worden. Wanneer Theodore de zelfrelativerende comedy act een minder prominente rol geeft en de focus naar het bijschaven van zijn muziek verschuift, kan er echt wel wat leuks ontstaan.

Snoeck

Het tweede voorprogramma van de avond is Snoeck. Deze band neemt het publiek in zijn opener mee naar een rokerige jazzclub uit de jaren vijftig of zestig. Dit beeld wordt versterkt door een klassieke retro microfoon en de charmante uitstraling van zangeres Mira de Graaf die wordt begeleid op enkel gitaar. De Graaf is enigszins op de achtergrond begonnen bij de band, maar haar naar voren schuiven, is een gouden zet gebleken. Ze is in staat om het publiek aan te kijken, te bespelen en uiteindelijk helemaal in te pakken. Op de gitarist na heeft de rest van de band duidelijk een mindere podiumpresentatie, maar dat werkt juist in het voordeel van de frontlinie.

Snoeck blijkt een breed palet van stijlen te beheersen. In een klein uur komen er introverte en elegant uitgevoerde nummers, maar ook swingende en dansbare platen met lentefrisse gitaarstukken voorbij. De muziek is vaak verhalend van karakter met een lange opbouw of plotse stijlwisseling, altijd gebracht met een verbluffende timing.
Er zijn meer van dit soort bands in Nederland, maar waar de meesten te eendimensionaal zijn en niet weten te blijven boeien, is Snoeck altijd spannend. Er is hier heel veel te halen voor de muzikale fijnproever. Tevredenheid en zelfs bijna verzadiging treedt al op terwijl het hoofdprogramma nog moet beginnen.
 

capcap... cap

Iets voor middernacht begint capcap… cap aan de presentatie van de EP ´Resonance´. Na een eerder uitgebrachte demo is dit de eerste officiële release van de band. Als opmaat naar het nieuwe materiaal van de EP worden enkele oudere nummers gespeeld waaronder het heerlijke, door de repetitieve baslijnen haast hypnotiserende, ´Desert Drive´ dat tegen de acht minuten klokt. Die tijdsduur is overigens niet uniek bij de nummers van capcap… cap dat graag wijd uitgesponnen songs schrijft.

Wanneer het eerste nummer van de EP wordt ingezet, doven de lichten in de zaal. De nieuwe nummers worden allen ondersteund door visuals die niet op een doek, maar op de bandleden worden geprojecteerd. De sobere visuals zorgen voor een duistere sfeer met een sexy tintje. En daarmee sluiten ze werkelijk perfect aan op het - nieuwe - geluid van capcap… cap.

Muzikaal doet de band denken aan de new wave en donkere electropop van The xx en de triphop van Portishead met een mix van analoge en digitale drums, sterk geaccentueerde baslijnen, veel effecten op gitaar en een wat mysterieuze zangeres. De sfeervolle en beklemmende nummers met hier en daar een hevige gitaaruitbarsting, krijgen het publiek voor het eerst op deze avond helemaal stil. Spannend is het zeker, maar even goed nog niet altijd.

De bandleden zijn zichtbaar gespannen. Dit vertaalt zich meerdere malen in slordig spel dat bij dit soort muziek helaas extra snel opvalt. Het is duidelijk nog geen geolied geheel wat te wijten is aan een gebrek aan podiumervaring. Onder het aloude credo
'Oefening baart kunst' valt daar prima wat aan te doen en dan is capcap… cap een goede aanvulling op de Eindhovense muziekscene.

Gezien: Theodore, Snoeck en capcap… cap, op 5 april 2012, in The Rambler.
 

Nu op 3voor12