De stronk met een bijl erin die voor het vreemd opgestelde drumstel staat, een snare bovenop een kickdrum is bepaald niet gebruikelijk, schreeuwt eigenlijk al uit wat er staat te gebeuren: met overtuigende snelheid die kater van zaterdag wegwerken. Zodra de drie mannen het podium opkomen wordt er zonder pardon afgetikt en begonnen. Geen slappe intro, ze zijn gekomen om de boel wakker te schudden. Drummer Mathijs Ansems staat achter zijn drumstel, vandaar de rare opstelling van de drumkit, en schopt de kick bijna doormidden terwijl zijn rauwe vocalen als een op hol geslagen kettingzaag door de zaal scheuren. De basgitaar van Harrie van Erp is duidelijk hoorbaar wat het rauwe van de muziek recht toe doet. De gitaar van Bart Kruijssen is helder en snijdend waardoor alles bij elkaar komt tot een ongepolijste mix van trash en punk met een duidelijke boodschap richting de maatschappij. Met nummers zoals ‘Artificial Stupidity’, ‘Courtesy of Cancel Culture’ en ‘Fake Leader’ laten ze weten het niet eens te zijn met de tegenwoordige gang van zaken in de wereld.
Op zondag 28 december 2025 hield Prikkeldraad een ‘Lemmy Tribute’ in de MEZZ om één van de grootvaders van rock ’n roll te eren, de legendarische Lemmy Kilmister van Mötorhead, die op deze datum 10 jaar geleden overleden is. Het werd een succesvolle avond met zes bands, waarvan vijf bands eigen werk speelde, die lieten zien dat de toekomst voor rock en metal er rooskleurig uitziet.
THE AX EFFECT
The Ax Effect
DE STOEPTEGELS
Vier jonge kerels stappen het podium op als een groepje wegwerkers met gele en oranje neonjasjes. Als ze beginnen met spelen is het meteen duidelijk dat dit een stevige bak punk is met een randje grind erin. De Nederlandse teksten zijn grof en smerig maar omdat het er zo overdreven dik bovenop ligt is het duidelijk dat het met een dikke knipoog bedoeld is. En hoewel de teksten grof zijn, zijn ze wel uitermate goed doordacht met woordspellingen zoals in het nummer ‘ALT+F4’, wat gaat over de pech die je kan hebben en hoe fijn het zou zijn als je deze knoppencombinatie in het echte leven zou kunnen gebruiken en ‘dingen gewoon af zou kunnen sluiten’. Uiteindelijk is het pure partypunk waar het publiek met lachbuien op staat te springen. Het is overduidelijk: de heren van De Stoeptegels weten hoe ze een publiek moeten entertainen.
De Stoeptegels
SPELLKEEPER
Na twee bands die het publiek op gang hebben gekregen komt daar Spellkeeper, een nieuwe speler in de metalwereld. Alhoewel, trouwe Bredase metalheads zullen twee gezichten in de band herkennen, namelijk Abe Stadhouders van Neroth op drums en Kiko Reitsma van Headlesshunter op basgitaar . Dit is hun debuutshow in deze driemansbezetting, maar dat is niet te horen. De blackmetal vliegt je om je oren op een serieus niveau. De screams, tremolo’s, blastbeats en strakke bassgitaar vullen elkaar perfect aan. De solo’s van gitarist Michel Temming voelen goed doordacht door het scherpe geluid en de afstemming met de basgitaar. Ook in het publiek wordt de muziek van Spellkeeper goed ontvangen: het diepe headbangen van het publiek gaat van het eerste tot het laatste nummer gestaag door.
Spellkeeper
BEUK
Muziek heeft niets te maken met landsgrenzen, dat maken de drie Vlaamse heren van BEUK maar al te graag duidelijk. Ze gooien stevige no-nonsense rock ’n roll de zaal in en de teksten zijn wederom in het Nederlands. De band is al bij elkaar sinds 2014 en dat is te horen: het geheel is megastrak en er is geen fout in hun spel te bekennen. Drummer Laurent de Moor viel vooral op door de bak energie en grote grijns waarmee hij de show speelde.
BEUK
FAT BASTARD
Aan bands met thema’s geen tekort op deze dag. De dubbele kickdrum heeft vellen waar een toerenteller en een kilometerteller opstaan, de banner die achter het podium hangt heeft een Amerikaanse auto en een pin-up model met een Mexicaans worstelmasker. Voordat er een noot is gespeeld weer je dat dit hoog octaan rock ’n roll gaat worden. En dat leveren ze uiteindelijk ook. Het spel is strak, de vocalen zijn rauw en direct en de gitarist lijkt met zijn grijze haar en een bril op een oude wiskundeleraar, maar dan drie keer zo cool want hij scheurt de solo’s eruit met ongekend gemak. De interactie tussen de bandleden onderling is heel aanstekelijk om te zien. De gitarist en bassist lachen en grappen naar elkaar en de vocalist en de drummer doen hetzelfde. Ze hebben een bak plezier op het podium en dat resoneert met het publiek. De shirts gaan uit, moshpits ontstaan, bier vloeit rijkelijk. De verwachtingen die er waren aan het begin van dit optreden zijn uitgekomen, een dikke thumbs-up naar deze heren.
Fat Bastard
DEAF FÖREVER
De afsluitende band is uiteraard een coverband van het legendarische Motörhead. Wat begon als een éénmalig samenkomen voor een festivaloptreden, is uitgegroeid tot een vaste coverband: Deaf Förever. Wat vooral opvalt zijn de vocalen van Kevin Jonker die heel erg in de buurt komen van Lemmy zelf. Dat moet eigenlijk ook wel, want de onmiskenbare ruwheid van Lemmy’s stem is zo cruciaal in het Motörheadgeluid, dat je door de mand valt als het ontbreekt. Wat wel een beetje miste was het bekende geluid van Lemmy’s basgitaar. Hoewel de ritmisch gitarist de riffs met een vuig geluid speelt, klinkt de basgitaar heel clean. En het verschil tussen een gitaar vuig laten klinken en een basgitaar echt over de nek draaien zoals Lemmy altijd deed is te horen. Dat gezegd hebbende ging het publiek keihard uit ze dak. Bij ‘Ace of Spades’ schreeuwt het publiek de tekst praktisch harder dan de vocalist dus het doel is uiteindelijk dubbel en dwars behaald: mensen dat stukje nostalgie van vroeger meegeven en snoeihard rocken.
Deaf Förever