Cd-recensie: Hoover – Uncertain Things Cd-recensie: Hoover – Uncertain Things

Weinig spannende rockplaat bevat akoestisch pareltje

, Recensie: Meindert Bussink

Cd-recensie: Hoover – Uncertain Things

Weinig spannende rockplaat bevat akoestisch pareltje

Recensie: Meindert Bussink ,

Het tweede studioalbum van het rocktrio Hoover, met muzikanten uit Amsterdam en Utrecht, komt niet overal uit de verf, maar weet op het eind te verassen met een akoestisch pareltje á la Neil Young.

Weinig spannende rockplaat bevat akoestisch pareltje

Hoover is een rocktrio met muzikanten uit Amsterdam en Utrecht met wortels in het zuiden des lands. Na het ontstaan in 2005 en het drie jaar later herboren worden met de nieuwe Italiaanse drummer is het nu tijd voor hun tweede studio album Uncertain Things. Vanuit een hagelwit hoesje met een print van een lege gang, gaat het door Darius van Helfteren (Wisselwoord studio’s) gemasterde schijfje de cd-speler in.

In eerste instantie klinkt de plaat wat vlak en kaal, en krijg je het gevoel alsof je in de oefenruimte direct naast zanger en gitarist Sander Baks, bassist Peter-Paul Kruijsen en drummer Aldo Sanso staat te luisteren. Ondanks het vlakke en kale geluid is de energie duidelijk hoorbaar en op harmonisch gebied zijn er interessante dingen te horen. De nummers bevatten echter niet altijd even spannende gitaarpartijen en hooks, waardoor sommige riffs best de halve lengte hadden mogen hebben.

Het gortdroge gitaargeluid doet denken aan oude Black Sabbath-tijden, maar mist daardoor actuele agressiviteit waardoor de nummers niet echt uit de speakers knallen. Ook de zang klinkt niet overal overtuigend en soms zelfs wat te geforceerd. Bij de rustige nummers lijkt de Neil Youngachtige stem van zanger Baks beter uit de verf te komen. Ook de toegevoegde instrumenten zijn niet altijd even geslaagd zoals de piano bij Thrown to Wrong en de Kraftwerk-synthesizer bij To Commit Oneself.

De energieke en dynamische nummers die de heren op hun website live pretenderen te spelen, komen op plaat helaas niet zo goed over. Opmerkelijk is daarom dat het laatste nummer Moonlight, dat met een mooie ingetogen meanderende stem wordt gezongen met enkel een tokkelende akoestische gitaar als begeleiding, als een verscholen pareltje door de plaat besloten is.

Nu op 3voor12