Het is even wennen: er was voor het eerst in jaren geen loting voor Wildeburg, iedereen die wilde kon op zijn gemak een kaartje kopen. Dat was alvast één chaosfactor minder. Maar wie vervolgens hier op het uiteindelijk uitverkochte festival arriveert met een strak georganiseerd plan, raakt al snel verloren tussen bamboepaden en strandjes, tussen vroege deephouse en nachtelijke techno. En zo hoort het.
Of we zin hebben in Wildeburg? Met campinggasten die om acht uur voor de deur stonden en het terrein dat om twaalf uur al open ging in plaats van de aangekondigde twee uur is de vraag retorisch. Maar waarom zitten we nou te wachten naast lintjes op stoeltjes, terwijl op sommige plekken de tenten al lang en breed uitstaan? De organisatie geeft het terrein stukje voor stukje vrij, en die lintjes forceren het publiek nog even 'normaal' te doen. Om drie uur is het al hartstikke druk op het terrein, speakertjes op de camping warmen de mensen op. ‘We gaan ons kruit nog niet verschieten vanavond, oké?’ Nee, maar we willen er wel vanaf de eerste seconde bij zijn.
We spreken jullie wel om zes uur als Merel Helderman in de Wildlive met een deephouse set de oneindige marathon in gang zet. Want dat is Wildeburg, niet drie maar vier nachten door dansen - of uitstappen en op je eigen moment weer aanhaken. Onder een enorm alziend oog (met een geniepig lasertje erin) dat boven de stage hangt vliegen de loopy basslines door het kleine beboste koepeltje. Merel Helderman begint voor letterlijk nul man publiek, en heeft binnen twee uur haar stage ramvol gezogen. Dit is, nou ja, dag nul. Wie doet er een oogje dicht vannacht? En mocht je afvragen waar het die avond toch mis ging met dat kruit verschieten: dikke kans dat Jan Koster verantwoordelijk was.
Pirouettes van vreugde
Een lang non-stop festival als Wildeburg bestaat niet uit alleen maar pieken, het bestaat uit momenten, die later als flitsen overblijven. Je kunt alles wel tot je willen nemen, maar je moet toch kiezen wanneer je er wilt staan. Iedere dj, in elk hoekje van het blokkenschema, heeft zijn of haar eigen rol, van de allereerste plaat tot de laatste. Een kleine 24 uur na Merel Helderman heeft de Groningse Estrella de eer met een glimlach van oor tot oor het Bamboebos te openen, het befaamde podium in het hart van het terrein. Al pirouettes makend trekt ze de ene plaat na de andere uit haar tas, om vervolgens in een soepele swing de stofdoek over haar plastic schatkistjes te halen. Het is een set van drie uur zonder duidelijke pieken, een lange trekkende set. Dat begint van de minimal techhouse waarmee ze het festival voorzichtig charmeert, totdat ze de crowd aan het juichen krijgt met ‘Danced Naked’. ‘Body to body, soul to soul, united by house music.’ Met een Nintendo DS Lite wordt een foto gemaakt van de euforisch juichende dj herself.
Door naar de mutant techno met de Franse RONI in de Duinpan. Die opent met een dreamy sample ‘I wanna feel good about myself’, vanwaar ze direct doorschakelt naar een breakbeat-plaat waar de baslijnen doorheen vliegen. Dan weer horen we vliegensvlugge latin bass, waar ze vervolgens saxofoon overheen sampelt. De Duinpan lijkt wel van voor naar achter gekeerd. Of wacht, de Duinpan IS ook omgekeerd! Waar het licht en geluid nu in de oude dj-booth zitten, is er aan de andere kant een stalen constructie met een episch geluidssysteem dat 'een tandje harder' niet nodig heeft. En als je een latincore meets techno-plaat durft te dropfaden in de ‘Hyph Mngo’-edit van Joy Orbison, dan durf je wel.
Overdag is er al van alles te zien op het kronkelige terrein, maar zodra het donker is, wordt Wildeburg geniepig in het bos. Paden die overdag duidelijk lijken, worden 's nachts met lasers en twinkellichtjes een onoverzichtelijke bende. Verdwalen geblazen. ‘Dit is nou al het derde rondje!’ Op de paadjes dwars door het bamboebos worden lichtjes geprojecteerd. Wist je dat het de blaadjes van de bamboe zijn die het hallucinerende effect verzorgen? Voor de vierde ronde door het Bamboebos wordt het verdwalen abrupt stopgezet. 'Bekeuring! Jij loopt door rood, ja!’ Vier sfeerbeheerders staan op scherp om mensen te wijzen op het stoplicht dat boven een kruising in het bos hangt.
Op de vele kruispunten van Wildeburg worden handdoeken in de ring gegooid en twijfelende conversaties gevoerd over wel of niet naar bed gaan. Maar wie al afhaakte mist deze toch echt: het fantastische loopy techhousertje van Jay Tripwire in de set van PRIORI, een Canadees die bij de heads momenteel zeer hoog aangeschreven staat. Een dikke vette beloning in het Bamboebos. In de dikke rook staat een leger op de dansvloer met vette energie te knallen. Nu dan toch naar bed? Laten we eerst nog maar eens duizend rondjes door de geniepige paadjes lopen.
Late vogels
Vanuit bed horen we op zaterdagochtend de bassen van het Ochtendgloren van Optimo, het Schotse duo dat recent helaas gehalveerd werd toen JD Twitch overleed aan de gevolgen van kanker. Het Ochtendgloren, dat is een ereslot in de timetable van Wildeburg: zes uur lang zijn het dj’s van naam die de nacht zo ver over de streep mogen trekken dat het weer middag is. Het is een festivalmoment dat geen enkel festival in Nederland zo heeft. In appgroepen worden foto's doorgestuurd van bijbels vol met poedersuiker, en volledig door het stof gehaalde hoofden. Gelukkig staat er om acht uur ook een frisse en fruitige nieuwe crowd keihard te dansen.
Over lange sets gesproken: de Engelse digger Mr Scruff komt niet voor minder dan vier uur opdraven, en die tijd heeft Wildeburg hem gegeven op de zaterdagmiddag. Een natte droom ontvouwt zich (niet alleen door het zweten), als Scruff samen met MC Kwasi de ene na de andere soul en funkplaat uit de Funktion-Ones knalt. ‘If you don't come to party, you're at the wrong place’, aldus Kwasi, terwijl men op het Strand voluit aan het jacken is. Best bijzonder als er niet eens house gedraaid wordt. En wie is nou die guy met cameraman, verkleed als security, die tijdens de set van Scruff een promo aan het opnemen is? Dat is gewoon MCR-T, die besluit even een eigen ‘Get Ready With Me’ te maken in aanloop naar zijn set in de Duinpan.
Het weekend is intussen alweer over de helft, en zelfs publiekslieveling Job Jobse - door menigeen aangestreept in het schema - heeft zijn hitset al afgerond. Gaat het bij de een nog soepel, bij de ander beginnen de uren al te tellen. De oplopende zandvlakte van de Helling oversteken in de bloedhitte is dan al een flinke loop, maar wat pas echt een uitdaging is: de vier uren handjes-in-de-lucht van Jobse daar opvolgen. PHIA & Moxes pakken de handschoen op. Waar ze vocaal beginnen, eindigt het in een percussievolle house-ramset met fistpumps overal. Hun groove heeft de serieuze neuzen dezelfde kant op gekregen heeft, een applaus waard.
Terug naar het underground-hart van het festival, tussen de takken. Alsof het niets is, met een stuk pizza in zijn mond, wordt de ene na de andere percussieve en hypnotiserende vinylplaat aan elkaar gelijmd door de Berlijnse PLO Man. Signature track: de driving techno van Maurizio’s ‘Ploy’. De zwoele avondzon zet door en dan wordt het gevaarlijk: de househeads zijn niet meer weg te zagen bij deze stage. Als je uren en uren later terugkeert, diep in de nacht, staat dezelfde groep housenerds bij Samuel Deep nog steeds te dansen. Hét duwtje dat de Bamboebossers nodig hebben om het door te trekken naar het Ochtendgloren. Alsof hij het vaker doet, hè, mensen wakker houden, die Slapfunker.
Nerden in de Lodge
Een paar meter verder staat een van de kleinste en meest spannende podia van het festival. In BUD x Lodge treffen we op zaterdag aan het begin van de avond Hervé & XIAOLIN, die hypnotische, dubby techplaten moeiteloos in elkaar laten overvloeien. De Fransman Hervé kennen we van zijn introspectieve house en techno, en de match met violist, componist, producer en DJ XIAOLIN is dan ook een schot in de roos. Terwijl hij de ene plaat inmixt en met een schuin oog kijkt hoe de plaat bij XIAOLIN loopt, ligt de vinyl cleaner binnen handbereik voor de volgende track. Zij duwt ‘Plak’ van Aquafaba erin, een Detroit techno-plaat die het publiek volledig in focus brengt. ‘Wacht nog even,’ seint zij, ‘nog niet uitmixen, er komt nog wat moois.’ Onverwachte bijrol is er voor een piepklein olifantje dat uit het publiek wordt aangegeven. Het oogst applaus van de voorste dansers als het rondjes draait op de draaitafel. Nthng, die na hen draait, trekt de Lodge ook vol met grimmige techno waarin hij af en toe melancholische proto-trance melodieën de ruimte geeft. Niets doet dan nog vermoeden dat hier diep in de nacht een totale opstopping zal ontstaan met gabberlegende Promo achter de draaitafels. Ook hij pakt zijn rol in het grote geheel.
Right about now
Dat zal plaatsvinden in de piek van de zaterdagnacht, een tijd die ook aan Milion toegewezen is. ‘Weken aan voorbereiding, maar het moment is eindelijk daar. Ik wil dat jullie allemaal op donderdagavond je kruit verschieten.’ Hè, we waren toch naar de Helling voor UK garage dj Milion? Aha, hij start zijn set met een voicememo die op TikTok viraal ging. Grinnikend smijt hij de eerste plaat erin, CJ Bolland’s ‘Sugar Is Sweeter’. Het is de Dec Duffy edit, van zijn eigen OG Records, en van daar zet hij een solide stijgende 2,5 uur in. Euforisch momentje? ‘Right about now, the funk soul brothers’ als klein intermezzo, of het hele publiek dat ‘ass to my pussy’ meezingt zonder dat het corny is.
Het nieuwe lichtplan van Lumus Instruments op de Helling is ook fijn om naar te kijken. In plaats van horizontale lange balken in de hoogte die zo nu en dan een grove hoeveelheid licht in je porem smeten, staan er nu verticale lichtlijnen die prachtig licht op het publiek en vooral op de dj-booth richten. Extra lichteffect: dansers die met hun ene hand in de lucht dansen, terwijl ze met hun andere hand Engeland-Noorwegen bijhouden op hun telefoon.
Vanaf de camping is het zondagochtend makkelijk om het gejuich en geklap te volgen richting het Ochtendgloren op zondag, het tijdslot van zes tot twaalf dat dit jaar is gegund aan Benny Rodrigues. Alle andere podia zwijgen nu, aan Benny de taak om de Wildeburg waakvlam aan te houden. Weinigen zullen er speciaal voor opgestaan zijn, je treft er vooral mensen die niet naar bed willen.
De ene na de andere herkenbare meezinger wordt keihard mee gejoeld, er wordt met de laatste krachten zowaar getwerkt. Armen in de lucht, vingers wijzen naar elkaar bij ‘Show Me Love’. Liggende chillers in een houten hokje omringd door bladmuziek springen direct op als de disco-synths van ‘I Want Your Soul’ uit de boxen schallen als closer van de zes uur lange rit van Benny. Wat gaan we nu doen dan? Naar bed? Dwarrelend terug, met de ziel onder de arm, loopt men langs de met reggae gevulde platenkast van Ketama Man die het Strand mag opwarmen voor de mensen die net hun tentje zijn uitgekropen. We gaan nog één keer de rug rechten, met een paar frisse zondagbezoekers als versterking.
De mysterieuze / van de Helling
Dan loopt Wildeburg toch echt naar zijn finale. We zijn overal en nergens geweest. We hebben uren op een plek gestaan en flarden opgevangen van een andere plek. Zoals anderen weer ergens anders uren zijn blijven plakken, en flarden van ons opgevangen hebben. Dan lijkt er vanuit het rechteroor een ‘What's a Girl to Do’-remix over het terrein te schallen. Verdomd, de geruchten zijn waar: KI/KI trekt het halve terrein richting de Helling, die al lang en breed is afgezet in verband met de drukte. Aangekomen in het kloppende house-hart van het festival is Love on the Rocks (PARAMIDA's platenlabel) aan zet. Samen met Simone de Kunovich en Pancratio staat hier een trio dat plaat voor plaat op vinyl, tóch weer een piek aan energie weet te bereiken. Tussen de jackin’-houseplaat ‘Twisted All the Way’ door maakt het drietal achter de decks een selfie. Dan klapt de R&B-ballad ‘Never Ever’ van All Saints erin en gaan de laatste vuisten de lucht in. Het is klaar: Wildeburg zit erop. Op naar de camping waar de illegale camper-raves opdoemen en toch maar proberen wat uurtjes te pakken, tot de beveiliging ons maandagochtend met een megafoon wegstuurt: ‘Inpakken en wegwezen!’