Violet Grohl: 'Ik schrijf liedjes in plaats van een dagboek bij te houden'

In amper een half jaar tijd verloor de familie Grohl twee dierbaren. Eerst Taylor Hawkins, de altijd zo breed lachende drummer van Foo Fighters. En aan het eind van de zomer Virginia Grohl, Violet's oma, Dave's moeder. Het moet een grote dubbele klap geweest zijn, ook voor de jonge Violet. Ze groeide op tussen de tourbussen van haar pa en het is nogal veelzeggend dat ze vanuit haar ouderlijk huis niet op kamers ging, maar het oude huis van haar oma betrok.

Dat is haar niet in de koude kleren gaan zitten, horen we op 'Bug In The Cake', waarin ze het huis waar ze nu woont als een spookhuis omschrijft. 'Turn the tv off so it turns back on', zingt ze. 'Come on, grandma, play me your favorite song.' Je oma omschrijven als een soort Poltergeist, dat is niet bepaald gewoon. 'Het liedje gaat over mijn oma, maar ook over mijn beste vriendin Persia, die bij mij woont. Over samenwonen, logeerpartijen en ons eerste Halloweenfeest. Het is eigenlijk een klein eerbetoon aan haar.'

Hetzelfde gevoel voor detail - een televisie die vanzelf aangaat, een oma die om een liedje gevraagd wordt - loopt als een draad door Be Sweet to Me. Het debuutalbum begon bij een flesje nagelbijt-afschrikkingsmiddel dat ze de studio in meenam. De bittere smaak werd 'THUM', het openingsnummer: 'Self help me / self help myself / chew my bitter fingers.' Zo werkt het bij Grohl. Een voorwerp, een gesprek, een spookhuis, en er is een nummer. 'Als ik gevoelens heb die ik niet goed kan uitleggen in een gesprek, dan schrijf ik,' zegt ze. 'Ik schrijf liedjes in plaats van een dagboek bij te houden. Vaak kan ik een emotie beter vangen in een geluid of een beeld dan door simpelweg te zeggen: 'Ik ben verdrietig' of 'Ik ben boos'. Het is meestal ingewikkelder dan dat.’

Ouderwetse rockplaat

Dat dagboek is opgenomen met producer Justin Raisen - eerder verantwoordelijk voor Kim Gordons meest geprezen werk - als een soort eenentwintigste-eeuwse Wrecking Crew: een vaste groep session-muzikanten, live ingespeeld, eerste dag meteen 'THUM' op tape. 'Ik wist ineens dat ik een plaat met een echte band wilde maken. Live-instrumenten, samen spelen, spontane energie.'

Ze wist het al op haar twaalfde. 'Ik was met mijn vader op tournee en hielp achter de schermen. Op een gegeven moment vroeg hij of ik achtergrondzang wilde doen. Eerst durfde ik niet, maar uiteindelijk stapte ik toch het podium op. Dat moment veranderde alles. De energie van de band, de connectie met het publiek… Ik wist meteen: dit wil ik ook.'

Be Sweet to Me is een ouderwetse rockplaat in 2026, wat een beetje een politieke daad is zonder dat ze er zo over praat. 'Dat is niet echt een bewuste keuze geweest. Ik luister naar van alles: jazz, shoegaze, dreampop.' Maar de plaat klinkt als iemand die Pixies, Soundgarden en PJ Harvey niet als invloeden beschouwt maar als meubels - gewoon aanwezig in de kamer waar de nummers gemaakt worden. Elf tracks in tweeëndertig minuten. Geen solo's die langer duren dan nodig.

De albumtitel komt van een gevleugelde uitdrukking tussen haar en Persia. 'We zouden elkaar aanstoten en plagen. Als iemand te ver ging, zeiden we: be sweet, be sweet to me.' Ze vond de zin terug in haar Notes-app, ergens in Schotland, vlak voor de deadline. 'Het had de hele tijd voor mijn neus gelegen.'