Track by track: 10x Delsin Records

Marsel: ‘Ik lag een beetje lam op mijn bed, toen kwam een bombastische track langs in een mix van Marcel Dettman en toen dacht ik: ‘dat klinkt vet!’ Dat was dus Vril. Er was weinig over te vinden, maar we zijn toch in contact gekomen via Giegling (elektronisch dj-collectief). En ik weet nog in het begin dat iedereen dacht: Oh, het is wel een beetje te koel en bombastisch. Maar ik vond het juist te gek. Dus ik ging er lekker voor.’

Thijs: ‘Deze track staat op Vril’s album Anima Mundi. Dat album kan je blijven herdrukken en mensen blijven het zoeken en blijven het kopen, het is een echte klassieker geworden. Deze track, ‘In Via’, is wel heel atmosferisch filmisch, maar heeft toch echt zo'n dromerige dub techno feel. En sindsdien hebben we wel een dusdanige relatie met Vril opgebouwd dat al zijn albums bij ons zijn uitgekomen. Deze week hebben we zijn nieuwe album aangekondigd, dat hij ook in Paradiso live gaat spelen en voor het eerst te koop zal zijn.’

Marsel: ‘Delsin was tot en met 2005 (dus tot en met nummer ‘49’) best divers, het was eigenlijk meer een elektronica-achtig label. Anderzijds is deze track van Jochem [red. Newworldaquarium] de meest house-track die ooit op Delsin is geweest. Delsin was in 1999 het eerste distributielabel van Antal en Christiaan (Rush Hour), en zij haalden veel dj’s, zoals Moodymann, uit Detroit naar Nederland. En die Detroit gasten vonden het helemaal te gek, dus het werd ook daar helemaal een hit. Ik zag de mensen van Rush Hour dagelijks en dit werd onze gezamenlijke megahit. Dus dit gaf ons wel een beetje een kick-off. Dit was ook een van de highlights van de Rush Hour-scene in de zomer van 2000.’

Thijs: ‘Jochem is echt een legend voor vele producers. Hij is vanaf het begin al betrokken bij Delsin en dit is echt een belangrijke track voor het label geweest.’

Thijs: ‘Dit was nog vóór mijn tijd bij Delsin, maar wel een van mijn meest gedraaide tracks. Het was echt mijn stijl, die meer minimale, functionele techno, maar wel excentriek. En toen heeft Marsel hem getekend.’

Marsel: ‘Niels [red. Delta Funktionen] was een van de eerste nieuwe lichting jongelingen die op Delsin kwam. Hij begon heel introvert en dubby, ‘Silhouette’ was denk ik ook voor hem een soort kantelpunt, want daarna werd het meer richting electro, wat extraverter. Deze track zelf kwam toen precies op tijd, toen de Berghain z’n eerste piek had.’

Thijs: ‘Toen Berghain nog niet enkel donker rammen was, maar nog frisse techno. En hij was wel een van de weinige Nederlandse producers die daarin mee kon, met een remix van Marcel Dettman als gevolg. Alsof er een nieuwe Nederlandse techno-generatie kwam. De track heeft ook weer recent een opleving gehad, ik hoorde hem geregeld weer op de dansvloer. Het heeft een heel catchy sound die heel multifunctioneel is.’ 

Thijs: ‘Dave Huismans (aka A Made Up Sound) kan werkelijk alles maar is denk ik begonnen met broken beat. Toen dubstep opkwam, vond hij al snel een andere niche waar hij naam maakte onder pseudoniem 2562. Waar hij vervolgens als A Made Up Sound teruggreep naar de meer 4x4 house grooves. Dat werd heel goed opgepakt in het Verenigd Koninkrijk, door bijvoorbeeld Ben UFO en Joy Orbison omdat het altijd dat gebroken tintje heeft gehouden.’

‘Rear Window’ is mijn meest gedraaide Delsin-track. Het heeft echt die gebroken, garage swing waar hij bekend mee is geworden, en ook een techno groove die door veel techno-DJ's gedraaid werd. Om bruggen te slaan tussen gebroken garage, bass, dubstep en een techno, is dit een perfecte samensmelting. Het is echt mijn smaak. Ik vind hem een van de beste Nederlandse producers.’

Marsel: ‘Hij zei ooit tegen mij: "Jij hebt al mijn vorige demo's afgewezen, moeten we niet wat samen doen?" Toen hebben we deze eerste plaat uitgebracht.’

Thijs: ‘En later heeft ie nog, ik denk vijf jaar terug, een plaat op Delsin gedaan met een eerder afgewezen demo, die we uiteindelijk wel hebben uitgebracht: we vonden hem tóch wel heel tof.’

Thijs: ‘Er was een groepje Noorderlingen daarboven in Nederland die allemaal mooie muziek maakten en VC-188A was daar een van. Het was een soort nieuwe wave, die ook veel samenwerkte met andere producers. Ik vind hem echt een heel veelzijdige producer die nog steeds actueel is. ‘Plonk’ lijkt heel functioneel, als dj-tool, maar de magische sfeer maakt het ook een track op zichzelf geschikt voor home listening.’

Marsel: ‘En zijn muziek ontwikkelt ook heel erg. Dat is voor ons altijd maar een beetje duimen, als artiesten dat doen, zichzelf steeds vernieuwen. Wat komt eruit? Maar hij blijft altijd heel dicht bij zichzelf.’

Thijs: ‘Hij maakt geen muziek om te ‘dj’en’ of om carrière te maken, hij treedt wel op, maar ook zijn live-optredens zijn niet per se gemaakt om een zaal op zijn kop te zetten. Er zit echt veel gevoel en emotie in, zonder dat het te gemaakt is. Het voelt ingetogen, mooi, emotioneel. Dat is ook waar wij naar op zoek zijn: het moet niet te veel op andere dingen lijken.’

Thijs: ‘Deze is vrij recent, uit 2023. Machine Woman viel me al meteen op bij de release van haar eerste plaat. Ze combineert veel verschillende geluiden. Het kan heel tacky minimal zijn, maar ook wel ruiger of met een gruizige feeling. Ze deed me denken aan een van de eerste Delsin-artiesten, CiM, die veel glitchy, minimal electronica heeft gemaakt. Haar werk heeft een gedetailleerde, knisperende, experimentele basis, maar op haar grooves kan je eigenlijk niet stilstaan.

We hebben de Delsin Electronica Series voor iets meer experimentele muziek. Deze muziek hoeven we niet uit te brengen om het label draaiend te houden, maar dit is wel een sound die we een platform willen geven. Deze track deed me denken aan oudere Delsin-dingen, met eenzelfde eigenzinnigheid.’’

Marsel: ‘Artefakt maakte de plaat Days Bygone, waar ‘Orinoco Basin’ op staat, meer een luisteralbum, echt elektronica ambient. Toen we dat hoorden, vonden we het beide meteen heel erg mooi. Maar het was wel spannend om uit te brengen, want iedereen kent Artefakt van hun techno.’ 

Thijs: ‘Wij waren altijd fan van hun techno en hebben er veel van uitgebracht. Maar dit album viel meteen op bij de eerste luisterbeurt, geen dertien in een dozijn ambient deep listening; het had echt een elektronica-feel, bijna als de eerste Autechre-albums. We dachten: dit willen we heel graag uitbrengen, dus zijn we er een nieuw sublabel Interstellar voor gestart. Uiteindelijk is het vinyl uitverkocht en is het album digitaal een eigen leven gaan leiden. Twee tracks, waaronder deze, zijn in het algoritme terechtgekomen. Sterker nog, het is echt een streaming hit in Amerika.’ 

Marsel: ‘We hebben het nog eens opgezocht hoe dat kwam en toen bleek de track in een of andere meditatie- of yoga-playlist te staan. Het werd een kleine bonus op een album dat toch al goed ging.’

Marsel: ‘Toen ik ouder werd, was ik steeds minder bezig met nieuwe muziek en dook ik juist vaker in mijn eigen eerste collectie. Ik dacht: dit moeten mensen opnieuw horen. ‘Peace of Mind’ is het beste voorbeeld van een succes-reissue, die is meer verkocht dan de eerste uitgave. Volgens mij is het zelfs de meest verkochte Delsin EP. Ik dacht dat het met deze track klaar was voor één generatie, maar er komen steeds weer nieuwe mensen die het te gek vinden. Ook een realisatie dat ik voorloping niet hoef te stoppen of meer mee moet bewegen.’

Thijs: ‘Claro Intelecto wordt er zelf wel eens moe van dat het zoveel over deze track gaat, maar het is een enorme YouTube Late Night Hit geworden. Hij was daar op een gegeven moment zelf wel een beetje klaar mee, maar we hadden een goede band door eerdere samenwerkingen. Zo hebben we deze track toch echt een nieuw leven kunnen inblazen. Wat waarschijnlijk niet nodig was voor een hit als deze, maar het plaatje klopte wel met deze re-issue.'

Thijs: ‘Ik was met een aantal artiesten bezig met nieuwe platen, waaronder Forest Drive West en Konduku, en ik dacht: hier zou ik mijn eigen sublabel van kunnen maken. De sound was iets meer met sounddesign, wat technischer en loopier. Zo begon ik de Mantis-serie, die inmiddels op twintig releases zit.

Van Katatonic Silentio was ik persoonlijk heel erg fan. Ik wilde Mantis breder maken en een beetje lostrekken van de techno. Zij kon een extra dimensie toevoegen qua sfeer: iets meer gebroken, iets meer dubstep. Ik heb haar out of the blue gemaild met: 'Ik ben fan van je muziek,’ en zij sprong er meteen op aan. De vier tracks die ze daarna stuurde waren meteen raak. Het was precies de verbreding die ik zocht en ik word er nog steeds heel blij van.’

Marsel: ‘Het begin van Delsin noem ik ‘the romantic fase’, toen was het echt nog een een hobby-zolderkamerproject, maar vanaf release vijftig wilde ik er een stoerder techno-electro label van maken. Toen Redshape zijn eerste tracks op vinyl uitbracht werd dat gelijk goed opgepikt. Dat viel destijds in 2006 precies samen met de heropleving van Detroit techno, en een sterke live-act en releases die aansloegen in bijvoorbeeld de Panoramabar. 

Eigenlijk was Redshape de grootste naam van de ‘Delsin II-golf’. Rond die tijd leefde ook vinyl weer op. We speelden daar slim op in met gekleurd vinyl en exclusieve releases via onze eigen webshop; het collectors-element werkte ontzettend goed.’