Maria Iskariot: ‘De wereld kan wel een beetje raarheid gebruiken’ Maria Iskariot: ‘De wereld kan wel een beetje raarheid gebruiken’

De lol! De chemie! Het speelplezier! Wie Maria Iskariot op Best Kept Secret zag (of een van de vele andere Nederlandse festivalshows die ze afgelopen jaar speelden) weet dat de Belgische band een entertaining punkrockmachine is, een ongepolijste energiebom die naast plezier ook iets donkerders uitstraalt. Daarvoor hoef je de schreeuwteksten van zangeres Helena Cazaerck niet te doorgronden (sterker nog: grote kans dat je er geen klap van verstaat). 

Wat daarachter zit? ‘Het gaat om een soort schaamteloosheid, een uiting van emoties die veel mensen voor zichzelf houden,’ zegt Helena in de backstage van Paradiso, waar ze later die avond spelen. Samen met Loeke Vanhoutteghem (gitarist) doet ze het woord. ‘Soms vinden mensen dat een beetje eng, daar worden ze ongemakkelijk van. Er zit veel levenskracht in: ook in de kwaadheid, het verdriet, het samenspelen, het plezier en het lachen. Het is een volledige wereld aan emoties die we delen.’

Loeke vult aan: ‘Popmuziek streeft naar perfectie, een mooi meisje in een uitgelijnd pakje die perfect zingt. Daar is niets mis mee, maar… wij hebben meer met het rauwe en het vuile. Het gaat om vrijheid creëren voor jezelf: wij doen lekker ons goesting, breken uit de kaders.’

Tegelijkertijd is Maria Iskariot ook gewoon een lekker zooitje ongeregeld: Helena Cazaerck (zangeres/gitarist), Loeke Vanhoutteghem (gitarist), Sybe Versluys (drummer) en Amanda Barbossa (bassist) zijn vier beste vrienden die samenwonen in een gekraakt politiepand onder Gent en eigenlijk continu lopen te kloten, te klieren en te kutten. ‘Een soort high school vriendschap,’ grinnikt Helena. Hun Instagrampresence is hilarisch absurdistisch, bij hun 3voor12 Radio-interview kwam de helft van de band bij wijze van prank vastgebonden in de studio aanzetten. Het liefst kutten ze ook een beetje met interviewers over de origin story van de band, zoals ze deze journalist proberen wijs te maken dat 'Sybe op een dag als postbode aanklopte bij het repeteerkot'. Het blijven Vlamingen, he?

Maria Iskariot begon ooit als het soloproject van Helena, die eerst met twee andere bandleden speelde. Loeke kwam er later bij. 'Dat waren andere tijden, we hadden niet echt optredens.' Vervolgens vertrok Helena ook nog een tijdje als oorlogscorrespondent naar Oekraïne, om daar verslag te leggen voor een Belgische krant. En toen ze terugkeerde, wilde ze het vooral nog éénmaal proberen met de band.

Loeke en zij begonnen weer te spelen met hun toenmalige drumster, ze schreven de EP EN/EN. Helena mailde daarna zo'n beetje iedere manager, boeker en programmeur in heel België. 'Maar niemand wilde.' Tot Hang Youth in de picture kwam. 'Ik zag dat ze in Gent zouden spelen, heb een DM gestuurd met de videoclip van 'Lief Klein Kind'.' Dat vond Abel vet. 'Hij zei: "Willen jullie anders mee op tour?" In de tussentijd waren Amanda en Sybe ook in de picture gekomen, en zo geschiedde. 'We hebben toen heel veel leuke avonturen beleeft. Dat was het begin van alles.'

Zo kwam Maria Iskariot ook bij Burning Fik, het buitenbeentjeshiphoplabel van Abel en Faberyayo. Loeke: ‘We zijn geen rappers, maar op zo’n labelavond maakt dat helemaal niet uit. Burning Fik is echt een punky label, iedereen is ook een beetje raar geknakt op zo’n schaamteloze manier dat het weer de max is. Door onze telefoons worden we allemaal in dezelfde mainstream geduwd. Iedereen draagt hetzelfde, praat hetzelfde, vindt hetzelfde. Ik denk dat de wereld wel een beetje raarheid kan gebruiken.'

Daar verscheen ook hun debuutalbum Wereldwaan, dat vorig jaar uitkwam. Die titel is een verzinsel van Helena, vertelt ze. ‘Ik kon geen beter woord bedenken om de tijdsgeest te beschrijven. Je hebt een gsm in je broekzak, de meest afschuwelijke nieuwsberichten komen van alle kanten van de wereld. Je scrolt en ziet een superschattig hondje. Je scrolt verder en ziet stervende kinderen in Gaza. Dat maakt een mens waanzinnig.’

Daar hoort een gevoel van machteloosheid, dat ze maar al te goed kennen. ‘Je wilt iets veranderen, maar alles is zo groot, complex en ver weg dat je niets kunt doen. In zo’n wereld moet je wel een soort illusie, een waan, op de wereld projecteren om te kunnen blijven functioneren.’

Maar anders dan politieke punkbands als Hang Youth wil Maria Iskariot geen keiharde waarheden voorschotelen, geen hapklare slogans. Hun teksten zijn volstrekt poëtisch, welhaast ondoorgrondelijk. ‘We vinden de complexiteit juist belangrijk,’ zegt Loeke erover.'

Om die reden zwaaiden ze afgelopen jaar ook niet met Palestijnse vlaggen tijdens hun shows, vertellen ze. Loeke: ‘We wilden het issue niet kapen voor ons eigen imago.’ Helena: ‘Heel symbolisch protest draagt geen risico. Je zwaait met een vlag en voelt je moreel gezuiverd, maar… daardoor vergeten we dat wij het probleem mogelijk maken door niks te doen. We wilden niet die rol innemen van: we gaan ons hier effe lekker samen goed voelen, en daarna weer lekker Coca Cola drinken op een festival dat wordt gefund door grote fondsen die geld in de wapenindustrie stoppen. Ik vind dat we verder moeten kijken dan dat, structurele veranderingen aanbrengen.’

Liever willen ze meer ruimte overlaten voor frustratie en twijfel, zegt Loeke. ‘In die teksten ga je geen pasklaar antwoord vinden, geen: dit is wat je nu moet vinden.’ Eerder willen ze een spiegel voorhouden, zegt Helena. ‘Misschien ga je als luisteraar eerder reflecteren van zo’n poëtische omschrijving: waar gaat dit over? Wat denk ik? Als we de antwoorden geven, dan zijn we ook alleen maar bezig met polariseren. Iemand de woorden in de mond leggen is ook een vorm van oorlog voeren.’