Drie nachten lang struinden we weer door Groningen om het beste van het nieuwste te ontdekken. Zoals altijd bleek het aanbod van Europese bands en artiesten op Eurosonic weer ongelofelijk gevarieerd: van subtiel tot keihard, van ijzingwekkend tot jolig. Dit waren de hoogtepunten volgens onze redactie.

13. Susobrino

Susobrino dan, een Belg, maar eigenlijk een Boliviaan, die bij onze zuiderburen furore maakt met speelse cumbiafeesten. Cumbia, Zuid-Amerikaanse ritmische dansmuziek waarvan ritme en textuur kunnen variëren, maar het instinct om te bewegen niet. Het kost de stijvige Groningers (en de stijvige professionals) aanvankelijk wat moeite om te snappen wat hij daar nou staat te doen achter dat schattige tacokraampje, compleet met sauzen, plastic tasjes en zakjes chips. De kraam is volgeladen met samplers en drumcomputers en een klein snaarinstrument dat hij er af en toe bij pakt. Gekleed in het uniform van een foodtruck staat hij scherpe elektronische cumbia af te vuren, waarin ook duidelijk invloeden van Amerikaanse hiphop en bass hoorbaar zijn.

Als hij begint aan zijn eigen hitje ‘SUSUSUSU’ (met ‘Message In A Bottle’ melodietje) en de eerste lettergreep van zijn naam als een chopped salvo over het scherm flitst, begint het kwartje te vallen, vooral bij een groepje meiden vlak voor zijn neus die de heupen helemaal los gooien. Lekker eigenwijs gooit hij er, net als-ie ons bijna allemaal te pakken heeft, een zoetsappige bolero uit. Vervolgens met laat hij met een eigen edit van Lumidee's ‘Never Leave You’ Simplon snakken naar een hele nacht van dit.

Voor fans van: Meridian Brothers, Caribou

Waar willen we dit zien: In de Lima natuurlijk, maar eigenlijk op iedere kleine festivalplek met een publiek dat klaar is om te gaan

Luister: ‘SUSUSUSU’

12. GANS

Een plat Brits "Potverdikkie!" roept zanger/bassist Tom Rhodes van GANS uit volle borst net nadat ze de eerste moshpit van het festival hebben veroorzaakt. Het Engelse duo is met hun kraut-geïnspireerde punk met thema's als sociale druk en zelfdestructie getekend op het label van Pete Doherty en heeft een energieke livereputatie. Lekker lang uitgesponnen herrie is het, die het publiek gestaag hypnotiseert en opzweept. Ze zijn duidelijk meer enthousiasme gewend dan het stijve showcasepubliek hier geeft, want ondanks dat er al best gedanst wordt na 10 minuten, lijken ze oprecht gefrustreerd. Het maakt ze alleen maar strijdbaarder. Drummer Euan Woodman springt het publiek in en dat werkt: iedereen die het goede voornemen had om het deze woensdagavond nog niet bont te maken, is na een half uurtje helemaal klaar om een treetje halve liters te scoren. Fuck, het is al bijna het einde van de avond. Waar is de after?

Voor fans van: Working Men’s Club en Snapped Ankles

Waar willen we dit zien: Het liefst in de kelder van een gore pub, maar ook op genrefestivals als Pretty Pissed of Here’s The Thing komt dit goed tot zijn recht. En dan volgend jaar de Casbah of de X-Ray? 

Luisteren: 'IN TIME'

11. Florence Road

Ohohoh, wat een gigantische buzz hangt er rondom BBC Sound-kandidaten Florence Road: vier Ierse hartsvriendinnen die de band hebben vernoemd naar de straat van hun middelbare school, daar net eindexamen hebben gedaan en toch al in het voorprogramma stonden van zowel Olivia Rodrigo al Wolf Alice. Goede referentiepunten: de grungy popliedjes van Florence Road zijn de perfecte tweede trede in de smaakvormingstrap van de jongste meiden, vanuit Olivia Rodrigo richting Wolf Alice. Zo’n liedje als ‘Good Night’ heeft qua melodieën ook echt iets Rodrigo-esques. Heel speels is het niet, daardoor is de sound wel wat serieus. Maar sterke liedjes hebben ze zeker, en deze hype zou ook echt wat kunnen gaan doen.

Voor fans van: Olivia Rodrigo, Wolf Alice, The Last Dinner Party

Waar willen we dit zien: Op Down The Rabbit Hole

Luister: ‘Break The Girl’

 

10. Bucket

Holy shit, heb je ooit een frontman een VOLLEDIGE microfoon in zijn mond zien proppen? Dan weet je het wel: dit is hondsdolle teringherrie, hardcore noiserock en industrial voor lawaaifetisjisten die Gilla Band’s ingehouden paniekaanvallen maar voor watjes vinden en hun trommelvliezen dolgraag offeren aan het altaar van de heilige Bucket.

Die frontman is sowieso nogal een figuur: hij blaft, spuugt en schreeuwt in de microfoon, rolt over de grond en slingert zijn gitaar over zijn rug heen alsof het een rugzakje is. ‘LOUDER AND LOUDER!’ Toch is Bucket meer dan enkel luid: die drummer is een razende, technische duizendpoot, en soms prikt er door de manische teringherrie ook plots een dansbare groove. Tinnitus, da’s zorg voor later. All hail the holy bucket! 

Voor fans van: Gilla Band on steroids, je onderburen pesten en bakstenen in de wasmachine 

Waar willen we dit zien: Le Guess Who?, hopelijk dan weer met gelukszalige selfie voor ‘de drukste show ooit!’

Luister: ‘Hash Browns’

 

9. Pitou

Wie Pitou voortaan nog folkzangeres noemt is AF. Vandaag presenteert de Amsterdamse alvast haar tweede album, dat over een paar maanden moet verschijnen, en dat klinkt rustelozer, beweeglijker, het danst alle kanten op en omarmt de chaos. De gitarist lokt neurotisch zoemende bijen uit zijn pedaaltjes. BzzzzZzzz. En Pitou zelf? Die fladdert nog altijd door wonderlijke melodieën heen (ze pakt haar akoestische gitaar erbij voor TOCH nog twee bloedmooie folksongs), hoewel ze op momenten ook alles eruit gooit in een stel mega-uithalen. Impressive.

Voor fans van: Pitou!

Waar hopen we dit te zien: ze gaat over twee maanden op tour door Nederland!

Het nummer: 'To Do What'

 

8. Lézard

Hoe cool is Lézard, een Gen Z-kwintet uit Gent in wiens dansbare electro-dancepunk alles piept, kraakt en schuurt. Referenties genoeg: Belgische landgenoten Soulwax en Goose, de hoekige gitaren en praatzang van LCD Soundsystem en Talking Heads, maar ook allerlei oude muziek van B-52’s tot de Tom Tom Club tot de eerste EP’s van Squid. Heel cool, hoe die besnorde synthmans met zijn keyboard, samplers en elektronische blaasomvormer steeds weer koddige sounds produceert. Die twee frontpersonen zijn ook top: hij blaft die onzinteksten precies schel genoeg door de microfoon, zij wordt ook steeds meer losjes. En daar wordt Lézard eigenlijk alleen maar cooler van.

Voor fans van: LCD Soundsystem, Baby’s Berserk, rocken in de discotheek.

Waar willen we dit zien: De band stond vorig jaar al op Best Kept Secret, met het nieuwe album dat in februari uitkomt mogen ze het hele rondje af.

Luisteren: ‘Manifastique’

 

7. Dressed Like Boys

‘Dit liedje gaat over de Stonewall Riots. Als je het niet kent: Google het!’, grapt Jelle Denturck. Om toch effe uit te leggen: ‘Stonewall Riots Forever’ gaat over dat belangrijke historische kantelpunt in de strijd voor queerrechten, een protest bij een New Yorkse gay bar in 1969. Een bezoekje aan de Stonewall Inn overtuigde deze voormalige frontman van DIRK. ervan om een soloproject te beginnen over queer liefde, veerkracht en de strijd om écht gehoord te worden. ‘Do you wanna be understood without having to be understandable?’, zingt hij in ‘Jaoud’, een Sufjan Stevens-esk folkliedje dat vanuit een intieme pianopartij bedachtzaam wordt uitgebouwd met band.

De andere inspiratiepunten: soms best zonnige, vintage sixties en seventies pop en folk. Deze gast heeft ongetwijfeld de pianoballads van Elton John met een microscoop bestudeerd. Zo blijkt maar weer dat je een urgente boodschap niet van de daken hoeft te schreeuwen om de onverdeelde aandacht te krijgen.

Voor fans van: Sir Elton, hele goeie pianoliedjes maar ook Perfume Genius, bijvooorbeeld

Waar willen we dit zien: ITGWO, Best Kept Secret, acts waar wat bedachtzame acts worden beloond met een luisterend oor

Luister: ‘Pinnacles’

 

6. Abel Ghekiere

Je zou de muizen achter de muur kunnen horen ritselen, zo fluisterzacht openen Abel Ghekiere en zijn kwartet met tweemaal klarinet en eenmaal viool. Potverdriedubbeltjes wat een mooie muziek: ergens tussen kamermuziek, fluisterfolk en jazz, met op momenten ook het dieptrieste van klezmer. ‘Dit is de mooiste plek waar we ooit hebben gespeeld’, zegt Ghekiere met pretoogjes. En inderdaad, de galm van de kerk is het vijfde bandlid in deze instrumentale muziek vol ruimte. Maar vergis je niet, het wordt soms ook loodzwaar als een slowcoreband. En dan beginnen ze na een halfuur opeens ook nog extatisch te zingen, alsof ze rond een knisperend kampvuur zitten!

Voor fans van: fluisterfolkband caroline

Waar hopen we dit te zien: elk festival met een kerk moet dit NU boeken

Het nummer: ‘Caroline’

 

Keo live op ESNS26

© Timo Pisart

5. Keo

Ah, deze jongens begrijpen de kunst van de feedback. Vooral die leadgitarist, met de zeldzame Fender Starcaster op kniehoogte hangen. Hij piept en knarst als een schroevendraaier over een schoolbord. PIEEEEHIEEEEEP. Ze zijn duidelijk dé gitaarband waarover het gaat vandaag, en terecht. Hun set zit vol felle grungey songs die nogal tegen Wunderhorse aan schuren. Ze zijn een stuk of 20 procent minder getormenteerd, dat wel, zien er vijftig procent gezonder uit en hebben ook een paar goeie ballads. Niets nieuws onder de zon, niet teveel naar die kwezelige teksten luisteren, maar dit is een gitaarband waar we nog veel van gaan horen.

Voor fans van: Wunderhorse, Nirvana en Pablo Honey

Waar willen we dit zien: EKKO is al uitverkocht, London Calling en Motel Mozaique staan al in de agenda

Luister: 'I Lied, Amber'

© Alicia Karsonopoero

4. Man/Woman/Chainsaw

Die kettingzaag uit de bandnaam? Dat is natuurlijk de violiste, die met stevige lik distortion door alle pracht komt scheuren. Deze Gen-Z-jonkies uit de Londense Windmill-scene zijn de generatie NA Black Country, New Road, de generatie die weet dat Grillig het toverwoord is, dat je drie leadzangers met totaal verschillende karakters kunt hebben binnen een groep, dat backingtracks voor losers zijn, dat je gerust middenin een indierockbanger op een walsje kunt overschakelen. Toch is het vaak verdacht catchy. Vol kartelrandjes, dat wel.  

Voor fans van: Black Country New Road, English Teacher, Ugly

Waar hopen we dit te zien: Best Kept Secret, duh!

Luister: ‘Adam & Steve’

© Donald van Tol

3. Kaat van Stralen

In theorie zou Kaat van Stralen ook totaal de verkeerde kant op kunnen gaan: een combinatie van theatrale kleinkunst en punkrock, dat klinkt in de basis als een Parade-koortsdroom. Nou, niet dus: wat een sensatie, deze goedlachse charmebom die haar messcherpe teksten vol feministische speldenprikjes combineert met een bijtende delivery en een pakkende punkband. Steeds weer versnellen ze in de outro’s, om een song explosief te laten eindigen. Goeie rockstem heeft ze ook: een tikkeltje hees en laag, stevig in de uithalen. In België is Kaat al een echte BV’er door ‘Stop Met Wenen’, een puntige aanklacht tegen het taboe op huilen dat een klein feministisch anthem is geworden. Wedden dat ze hier ook een dikke festivalhit wordt?

Voor fans van: Wende meets Pommelien Thijs meets Amyl and the Sniffers

Waar willen we dit zien: Op Best Kept Secret maakte Kaat al een verpletterende indruk, op naar dat X-Ray-debuut!

Luister: ‘Stop Met Wenen’

2. Madra Salach

Wat een indrukwekkend collectief is Madra Salach, een stel jonge gasten uit Dublin die totaal aan de haal gaan met de sound van traditionele Ierse folk en kroegliederen en daar iets plechtigs, donkers en bloeidmoois van maken. In hun arsenaal: de mandoline en tin whistle, maar ook synths, een batterij gitaarpedalen, een drumkit en een Indiaas harmonium dat loeizware drones door de kerk pompt, ongetwijfeld geïnspireerd door hun grote helden Lankum. Toch voegt Madra Salach iets eigens toe: zelfs in zo’n gedragen liedje als ‘I Was Just A Boy’ zit iets onverklaarbaar jeugdigs, in de frisse melodieën, het elektronicagefreak en natuurlijk de delivery van die frontman, een frontman met een indrukwekkende buldersterm, de intensiteit van die dude van The Murder Capital en het charisma van... dare we say it? Paul Mescal. Cheeky!

Voor fans van: Lankum, The Pogues en The Mary Wallopers

Waar willen we dit zien: Tussen de bomen op The Great Escape, voorzien van een gouden regen van kabouterbier

De track: ‘I Was Just A Boy’

 

© Alicia Karsonopoero

1. Dove Ellis

Welja, de potentiële Big Winner van Eurosonic, en dat in de allereerste uurtjes van het festival! Dove Ellis dus, een mysterieuze Ierse singer-songwriter die in december uit het niets de muziekmedia bij de lurven greep met zijn wonderschone debuutalbum Blizzard. Vandaag geldt hij dus als de must-see der mustsees, en met die prachtige barstjesstem tussen Jeff Buckley, Thom Yorke en Cameron Winter mikt hij live inderdaad op de singer-songwritersterren. Hij heeft al een paar vijfsterrenliedjes: ‘Heaven Has No Wings’ bijvoorbeeld, weergaloos gebracht in zijn uppie achter de piano. Ingekleurd met een sopraansaxofonist/bassist en drummer klinken zijn intieme folkrockliedjes soms kwetsbaar, dan weer steviger, maar hij kan het ook uitstekend alleen: afsluiter ‘Away You Stride’ bestaat uit louter gitaar en een schitterende kopstem, met een ijle, breekbare laatste noot om het licht uit te doen. Wauw. Wie hier nog overheen wil, moet van goede huizen komen.

Voor fans van: Cameron Winter, maar ook oudere singer-songwriterhelden als Jeff Buckley, Nick Drake en John Martyn

Waar hopen we dit te zien: Waar niet? Deze singer-songwriter zou het uitstekend doen op Best Kept Secret, maar ook een prachtshow geven tussen de bomen bij Into The Great Wide Open

Luister: ‘Heaven Has No Wings’