En we zijn los: de 40ste (!) editie van ESNS is begonnen. Deze Eurosonic-woensdag vinden alle optredens plaats in de Oosterpoort, Groningen. Lekker overzichtelijk. We zagen al best wat moois: van oudsher veel nieuw talent van de overkant van het Kanaal, maar ook een Zweeds jazzcombo en rechtdoorzee schreeuwpunk. En hebben we hét hoogtepunt van Eurosonic al op avond #1 gespot...?

ESNS (Eurosonic Noorderslag) is het jaarlijkse showcasefestival in Groningen, waar de muziekindustrie vanuit heel Europa zich verzamelt om nieuw talent te spotten én vast te leggen. Speelt een band zich in de kijker? Dan is de kans groot dat-ie in de zomer op alle festivals staat. 

Eurosonic vindt van 14 t/m 16 januari plaats in de Oosterpoort, op donderdag- en vrijdagavond in de binnenstad van Groningen, met bands en artiesten uit heel Europa. Op Noorderslag – zaterdag 17 januari in de Oosterpoort – spelen alleen Nederlandse acts. 

3voor12 doet uitgebreid verslag van het festival met recensies en uitzendingen op 3FM (woensdag van 22.00-01.00 vanuit Hilversum, donderdag en vrijdag 22.00-01.00 vanuit Groningen, luister mee). Op vrijdag 16 januari is er een live editie van podcast De Machine op de conferentie van ESNS, met als gast de directeur van Sziget. Op zaterdag 17 januari presenteren 3FM-dj’s Vera Siemons en Justin Verkijk ESNS 2026 op televisie, met interviews, reportages en optredens van jonge bands en artiesten. Ook 3FM staat die hele avond in het teken van ESNS, live vanuit de Oosterpoort.

1. Dove Ellis

© Alicia Karsonopoero

Welja, de potentiële Big Winner van Eurosonic, en dat in de allereerste uurtjes van het festival! Dove Ellis dus, een mysterieuze Ierse singer-songwriter die in december uit het niets de muziekmedia bij de lurven greep met zijn wonderschone debuutalbum Blizzard. Vandaag geldt hij dus als de must-see der mustsees, en met die prachtige barstjesstem tussen Jeff Buckley, Thom Yorke en Cameron Winter mikt hij live inderdaad op de singer-songwritersterren. Hij heeft al een paar vijfsterrenliedjes: ‘Heaven Has No Wings’ bijvoorbeeld, weergaloos gebracht in zijn uppie achter de piano. Ingekleurd met een sopraansaxofonist/bassist en drummer klinken zijn intieme folkrockliedjes soms kwetsbaar, dan weer steviger, maar hij kan het ook uitstekend alleen: afsluiter ‘Away You Stride’ bestaat uit louter gitaar en een schitterende kopstem, met een ijle, breekbare laatste noot om het licht uit te doen. Wauw. Wie hier nog overheen wil, moet van goede huizen komen.

Voor fans van: Cameron Winter, maar ook oudere singer-songwriterhelden als Jeff Buckley, Nick Drake en John Martyn

Waar hopen we dit te zien: Waar niet? Deze singer-songwriter zou het uitstekend doen op Best Kept Secret, maar ook een prachtshow geven tussen de bomen bij Into The Great Wide Open

Luister: ‘Heaven Has No Wings’

2. Man/Woman/Chainsaw

© Alicia Karsonopoero

Die kettingzaag uit de bandnaam? Dat is natuurlijk de violiste, die met stevige lik distortion door alle pracht komt scheuren. Deze Gen-Z-jonkies uit de Londense Windmill-scene zijn de generatie NA Black Country, New Road, de generatie die weet dat Grillig het toverwoord is, dat je drie leadzangers met totaal verschillende karakters kunt hebben binnen een groep, dat backingtracks voor losers zijn, dat je gerust middenin een indierockbanger op een walsje kunt overschakelen. Toch is het vaak verdacht catchy. Vol kartelrandjes, dat wel.  

Voor fans van: Black Country New Road, English Teacher, Ugly

Waar hopen we dit te zien: Best Kept Secret, duh!

Luister: ‘Adam & Steve’

3. Lézard

© Alicia Karsonopoero

Hoe cool is Lézard, een Gen Z-kwintet uit Gent in wiens dansbare electro-dancepunk alles piept, kraakt en schuurt. Referenties genoeg: Belgische landgenoten Soulwax en Goose, de hoekige gitaren en praatzang van LCD Soundsystem en Talking Heads, maar ook allerlei oude muziek van B-52’s tot de Tom Tom Club tot de eerste EP’s van Squid. Heel cool, hoe die besnorde synthmans met zijn keyboard, samplers en elektronische blaasomvormer steeds weer koddige sounds produceert. Die twee frontpersonen zijn ook top: hij blaft die onzinteksten precies schel genoeg door de microfoon, zij wordt ook steeds meer losjes. En daar wordt Lézard eigenlijk alleen maar cooler van.

Voor fans van: LCD Soundsystem, Baby’s Berserk, rocken in de discotheek.

Waar willen we dit zien: De band stond vorig jaar al op Best Kept Secret, met het nieuwe album dat in februari uitkomt mogen ze het hele rondje af.

Luisteren: ‘Manifastique’

4. GANS

© Alicia Karsonopoero

Een plat Brits "Potverdikkie!" roept zanger/bassist Tom Rhodes van GANS uit volle borst net nadat ze de eerste moshpit van het festival hebben veroorzaakt. Het Engelse duo is met hun kraut-geïnspireerde punk met thema's als sociale druk en zelfdestructie getekend op het label van Pete Doherty en heeft een energieke livereputatie. Lekker lang uitgesponnen herrie is het, die het publiek gestaag hypnotiseert en opzweept. Ze zijn duidelijk meer enthousiasme gewend dan het stijve showcasepubliek hier geeft, want ondanks dat er al best gedanst wordt na 10 minuten, lijken ze oprecht gefrustreerd. Het maakt ze alleen maar strijdbaarder. Drummer Euan Woodman springt het publiek in en dat werkt: iedereen die het goede voornemen had om het deze woensdagavond nog niet bont te maken, is na een half uurtje helemaal klaar om een treetje halve liters te scoren. Fuck, het is al bijna het einde van de avond. Waar is de after?

Voor fans van: Working Men’s Club en Snapped Ankles.

Waar willen we dit zien: Het liefst in de kelder van een gore pub, maar ook op genrefestivals als Pretty Pissed of Here’s The Thing komt dit goed tot zijn recht. En dan volgend jaar de Casbah of de X-Ray? 

Luisteren: 'IN TIME'

5. SOAPBOX

© Alicia Karsonopoero

Het is 1 uur ’s nachts, en waar heb je dan nog zin in als je al een half fust bier door je slokdarm hebt gespoeld? In rechtdoorzee riffs, duidelijke teksten die je met je laatste functionerende hersencellen als een holbewoner kunt meebrullen, natuurlijk. Zoals het ultra-effectieve nummer dat SOAPBOX opdraagt aan Prince Andrew: ‘You’re a pedo, pedo, pedo, pedo, pedo.’ Zie je, zing je zo mee! Zo heeft de schreeuwende frontdude met kalende kop een boel om zich over op te winden: fascisten, paniekaanvallen, good guys die helemaal geen good guys zijn, in de kou op de bus wachten, noem maar op. Typische ragepunk dus. En ok, deze Schotten vinden het wiel niet opnieuw uit, maar waarom zou je, als je ook gewoon een moshpit kunt starten?

Voor fans van: SOFT PLAY, Lambrini Girls, moshpits en ragerooms.

Waar willen we dit zien: Een vrolijk plekje in de Casbah op BKS, en kleine punkfestivals als Pretty Pissed.

Het nummer: ‘Public Private Transport’

6. Flora Hibberd

© Timo Pisart

Heel fijn, de binnenpretjes die de hele tijd via Hibberds ogen toch naar buiten rollen. Ze sjeest heus niet heen en weer over het podium, maar toch is zij het die alle aandacht pakt met haar dwingende blik. Een eigenaardige klankkleur heeft haar stem, en ook die folkrockliedjes zijn soms net een beetje off. Op de goede manier, welteverstaan. Neem dat warbly orgeltje, de wankelende chorus-gitaar in ‘Ticket’, de drummer die zijn kwastjes manisch op de snare laat kletteren.

Voor fans van: Cate Le Bon, Aldous Harding en ongemakkelijk oogcontact.

Waar hopen we dit te zien: echt een topact voor Motel Mozaïque en ITGWO.

Luister: ‘Ticket’

7. Yttling Jazz

© Timo Pisart

De bekendste muzikale Björn van Zweden? Björn van ABBA waarschijnlijk, maar Björn Yttling is een goeie tweede. Want inderdaad, hij is de Björn van Peter Bjorn & John. Hij produceerde ook het gros van Lykke Li’s oeuvre en heeft sinds 2005 een serieuze Scandi-jazzband vol old folks die hun vak verstaan. Dat is wat we vandaag te zien krijgen. De guy die wisselt tussen vibrafoon en mondharmonica (maar het ook tegelijk kan!) is vrij geweldig, de saxofonisten springen al vanaf de eerste song prettig uit de band en Björn dirigeert de boel vanachter zijn piano: roffelgebaartjes als de drummer aan de slag mag, een knikje voor een bassolo en het wijsvingertje omhoog als ze terug moeten naar het themaatje. 

Voor fans van: scandi-jazz waar het gefröbel nooit de overhand neemt.

Waar hopen we dit te zien: toch te jazz voor de grote popfestivals, dus liever in het Bimhuis.

Luister: ‘Illegal Hit’

Ook gezien

Goblyns (DE): Mag de Khruangbinificatie van funk nu weer stoppen? Deze drie boys uit Zuid-Afrika (die nu verspreid over Berlijn en Amsterdam leven) maken het type (grotendeels instrumentale) muziek waar de funk dus NIET vanaf spat. Psychrock die niet knettert.

YOA (FR): Ergens in het verlengde van Angèle, deze Franstalige zangeres die nogal dancey popliedjes maakt over hartsvriendinnen, witte boys en matcha. Best leuk voor de Franstalige Gen Z-baby’s dus, maar of het iets gaat doen in het Nederlandse algoritme? Pas du tout.

Eleni Drake (UK/GRI): Ze verontschuldigt zich voor haar stem, voor de duizend laagjes die ze draagt, voor het zweet dat over haar voorhoofd druppelt, voor het feit dat ze haar teksten kwijt is. En dan zijn we pas 10 minuten onderweg bij deze Griekse folkie. Niks mis met haar liedjes, maar dit wordt ‘m niet vandaag. 

ISHA (NL): Jammer dat zo’n groot gedeelte van ISHA’s neosoul van de backingtrack moet komen.  Het ritmetandem dat zijzelf (bassiste) met de drummer vormt, loopt bovendien net wat stroef op het (veelbelovende!) nieuw materiaal. De machine kan nog wat smeerolie gebruiken. 

Les Imprimes (NOR): Dreamy indiesoul die je zondagsluilekkerplaylist gegarandeerd opfleurt (nu al zin om de afwas te doen terwijl ik die kopstemkoortjes meeneurie), maar live bloeit de boel niet per se veel verder op.

DUG (IE): Dat vergt ballen: DUG speelt een disstrack over evil showpromoters in een zaal vol industriebobo’s (en laat de halve zaal meejoelen?!). Verder kleurt deze ver-Ierste americana met banjo, enkeltamboerijn en Ierse fiddler ondanks de grappige praatjes tussendoor wat te braaf binnen de rootslijntjes.

Sunnan (ZWE): Deze Zweedse boys maken ‘spaghetti soul’, zeggen ze zelf. Oftewel: Morricone meets Michael Kiwanuka, producer Inflo is ZEKER een inspiratiebron. Op papier een goed idee, live ook niet per se slecht, maar ergens irriteert deze act.

Chibi Ichigo (BE): De kleine aardbei uit België is er weer! Op Eurosonic presenteert ze een nieuwe EP vol The Prodigy-knipogen, de dansers zijn weg en daardoor ligt de focus nog meer op Chibi. Oei, dan had ze eigenlijk wel nog een paar stapjes mogen zetten qua stage-presence...