Eerlijk: de vrijdagavond van Eurosonic 2026 begon moeizaam. De parels die je op dit festival zo graag wilt ontdekken, wilden nog niet écht glanzen. Maar gelukkig was daar halverwege de avond het kantelpunt: ineens zagen we allerlei moois, van schurende fuzzrock tot smaakvolle sixties pop.

ESNS (Eurosonic Noorderslag) is het jaarlijkse showcasefestival in Groningen, waar de muziekindustrie vanuit heel Europa zich verzamelt om nieuw talent te spotten én vast te leggen. Speelt een band zich in de kijker? Dan is de kans groot dat-ie in de zomer op alle festivals staat. 

Eurosonic vindt van 14 t/m 16 januari plaats in de Oosterpoort, op donderdag- en vrijdagavond in de binnenstad van Groningen, met bands en artiesten uit heel Europa. Op Noorderslag – zaterdag 17 januari in de Oosterpoort – spelen alleen Nederlandse acts. 

3voor12 doet uitgebreid verslag van het festival met recensies en uitzendingen op 3FM (woensdag van 22.00-01.00 vanuit Hilversum, donderdag en vrijdag 22.00-01.00 vanuit Groningen, luister mee). Op vrijdag 16 januari was er een live editie van podcast De Machine op de conferentie van ESNS, met als gast de directeur van Sziget. Op zaterdag 17 januari presenteren 3FM-dj’s Vera Siemons en Justin Verkijk ESNS 2026 op televisie, met interviews, reportages en optredens van jonge bands en artiesten. Ook 3FM staat die hele avond in het teken van ESNS, live vanuit de Oosterpoort.

1. Keo

© Timo Pisart

Ah, deze jongens begrijpen de kunst van de feedback. Vooral die leadgitarist, met de zeldzame Fender Starcaster op kniehoogte hangend. Hij piept en knarst als een schroevendraaier over een schoolbord. PIEEEEHIEEEEEP. Keo is duidelijk dé gitaarband waarover het gaat vandaag, en terecht. Hun set zit vol felle grungey songs die nogal tegen Wunderhorse aan schuren. Ze zijn een stuk of 20 procent minder getormenteerd, dat wel, zien er vijftig procent gezonder uit en hebben ook een paar goeie ballads. Niets nieuws onder de zon, niet teveel naar die kwezelige teksten luisteren, maar dit is een gitaarband waar we nog veel van gaan horen.

Voor fans van: Wunderhorse, Nirvana en Pablo Honey

Waar willen we dit zien: EKKO is al uitverkocht, London Calling en Motel Mozaïque staan in de agenda

Luister: 'I Lied, Amber'

2. Dressed Like Boys

© Alicia Karsonopoero

‘Dit liedje gaat over de Stonewall Riots. Als je het niet kent: Google het!’, grapt Jelle Denturck. Om toch effe uit te leggen: ‘Stonewall Riots Forever’ gaat over dat belangrijke historische kantelpunt in de strijd voor queerrechten, een protest bij een New Yorkse gaybar in 1969. Een bezoekje aan de Stonewall Inn overtuigde deze voormalige frontman van DIRK. ervan om een soloproject te beginnen over queer liefde, veerkracht en de strijd om écht gehoord te worden. ‘Do you wanna be understood without having to be understandable?’, zingt hij in ‘Jaoud’, een Sufjan Stevens-esk folkliedje dat vanuit een intieme pianopartij bedachtzaam wordt uitgebouwd met band.

De andere inspiratiepunten: soms best zonnige, vintage sixties en seventies pop en folk. Deze gast heeft ongetwijfeld de pianoballads van Elton John met een microscoop bestudeerd. Zo blijkt maar weer dat je een urgente boodschap niet van de daken hoeft te schreeuwen om onverdeelde aandacht te krijgen.

Voor fans van: Sir Elton, hele goeie pianoliedjes maar ook Perfume Genius, bijvoorbeeld

Waar willen we dit zien: ITGWO, Best Kept Secret, acts waar wat bedachtzame acts worden beloond met een luisterend oor

Luister: ‘Pinnacles’

3. Bucket

Holy shit, heb je ooit een frontman een VOLLEDIGE microfoon in zijn mond zien proppen? Dan weet je het wel: dit is hondsdolle teringherrie, hardcore noiserock en industrial voor lawaaifetisjisten die Gilla Band’s ingehouden paniekaanvallen voor watjes vinden en hun trommelvliezen dolgraag offeren aan het altaar van de heilige Bucket.

Die frontman is sowieso nogal een figuur: hij blaft, spuugt en schreeuwt in de microfoon, rolt over de grond en slingert zijn gitaar over zijn rug heen alsof het een rugzakje is. ‘LOUDER AND LOUDER!’ Toch is Bucket meer dan enkel luid: die drummer is een razende, technische duizendpoot, en soms prikt er door de manische teringherrie ook plots een dansbare groove. Tinnitus, da’s zorg voor later. All hail the holy bucket! 

Voor fans van: Gilla Band on steroids, je onderburen pesten en bakstenen in de wasmachine 

Waar willen we dit zien: Le Guess Who?, hopelijk dan weer met gelukszalige selfie voor ‘de drukste show ooit!’

Luister: ‘Hash Browns’

4. Susobrino

© Donald van Tol

Susobrino dan, een Belg, maar eigenlijk een Boliviaan, die bij onze zuiderburen furore maakt met speelse cumbiafeesten. Cumbia, Zuid-Amerikaanse ritmische dansmuziek waarvan ritme en textuur kunnen variëren, maar het instinct om te bewegen niet. Het kost de stijvige Groningers (en de stijvige professionals) aanvankelijk wat moeite om te snappen wat hij daar nou staat te doen achter dat schattige tacokraampje, compleet met sauzen, plastic tasjes en zakjes chips. De kraam is volgeladen met samplers en drumcomputers en een klein snaarinstrument dat hij er af en toe bij pakt. Gekleed in het uniform van een foodtruck staat hij scherpe elektronische cumbia af te vuren, waarin ook duidelijk invloeden van Amerikaanse hiphop en bass hoorbaar zijn.

Als hij begint aan zijn eigen hitje ‘SUSUSUSU’ (met ‘Message In A Bottle’ melodietje) en de eerste lettergreep van zijn naam als een chopped salvo over het scherm flitst, begint het kwartje te vallen, vooral bij een groepje meiden vlak voor zijn neus die de heupen helemaal los gooien. Lekker eigenwijs gooit hij er, net als-ie ons bijna allemaal te pakken heeft, een zoetsappige bolero uit. Vervolgens laat hij met een eigen edit van Lumidee's ‘Never Leave You’ Simplon snakken naar een hele nacht van dit.

Voor fans van: Meridian Brothers, Caribou

Waar willen we dit zien: In de Lima natuurlijk, maar eigenlijk op iedere kleine festivalplek met een publiek dat klaar is om te gaan

Luister: ‘SUSUSUSU’

5. The Null Club

© Donald van Tol

Het is een avond van contrasten in Simplon. Zo sta je bij de vrolijke Boliviaan Susobrino met zijn tacokraampje, zo sta je in het donker bij The Null Club, het industrial soloproject van Gilla Band-gitarist Alan Duggan-Borges. Gilla Band is bepaald geen gezellige band, en wat hij hier in zijn eentje staat te doen is dat ook niet. De gitaar hangt in eerste instantie op zijn rug, maar een flinke batterij gitaarversterkers en effectpedalen staat al klaar. Die effecten gaan ook over de elektronische beats die hij uit de apparatuur trekt. Zijn publiek keurt hij geen blik waardig; hoewel de kicks in vierkwartsmaten komen, voel je je toch niet heel welkom om te dansen. Dansen doet je drankje wel als je het op de rand van het podium zet. Intimiderend dus.

Er ontbreekt toch wel een en ander. Op zijn EP’s heeft hij samenwerkingen met onder meer Faris Badwan van The Horrors en Valentine Caulfield van Mandy, Indiana. Dat hij die niet mee kan nemen snapt iedereen, maar van tape had best gemogen. Het pleit voor hem dat alles live is, maar toch. En bij deze intense vervormde elektronica hoort net dat beetje extra in de vorm van visuals of stroboscopen. Dat beetje extra komt er als Duggan-Borges uiteindelijk toch zijn gitaar omdraait en het geluid van zijn snaren door dat hele circuit heen jaagt. Dan is de Maloucore een feit. Wow.

Voor fans van: Factory Floor, Gilla Band, Chris & Cosey, Ancient Methods

Waar willen we dit zien:  Te moeilijk voor de meeste brede festivals, kan alleen op Le Guess Who of Rewire, of een mooie arty avond met lichtkunst

Luister: ‘Overgrown’

6. Kaboutertje Putlucht

© Donald van Tol

‘Onze nieuwe nummers gaan vooral over slecht gaan, want ik ging de laatste tijd heel slecht. En dat vind ik tering eng, want ik ging met jullie altijd alleen maar lekker’, verklaart Barry van Kaboutertje Putlucht. De frontman, een beer van een vent, kijkt met een zwartgallige blik de zaal in, waar een ‘heeeeey’ klinkt en een biertje door de lucht vliegt. Op het balkon van het smerigste gebouw van Groningen staan vier Vindicatters naar beneden te wijzen. Je kent Kaboutertje Putlucht misschien als de electropunkgroep die heel lollig zingt over hun drankprobleem en over een kindje slaan, die Hennie Huisman het slechtste wenst en géén empathie kent. Toch moet je die opmerking van Barry misschien maar serieus nemen, blijkt als hij even later een hartverscheurend liedje over zijn overleden oma staat te zingen. Niet veel later zingt hij een coldwavenummer over eenzaamheid doordat iedereen om hem heen net zo slecht gaat. Dan is slecht gaan niet een avondje doorhalen, maar een stevig eufemisme voor depressie.

‘Ik kan me nu weer verdrietig voelen’, aldus Barry. ‘En dat is vooruitgang, want eerst kon ik helemaal geen emoties voelen.’ Het zijn allemaal nogal ontboezemingen op deze vrijdagavond, waar de festivalprogrammeurs elkaar de tent uit vechten om te zien of Kaboutertje Putlucht de grap voorbij is. Het lachen is ze in elk geval vergaan. En toch is deze band wel degelijk fun om te zien, maar dan wel zwaar cynisch.

Voor fans van: Aux Raus, TAXITAXI, Hang Youth 

Waar willen we dit zien: Kaboutertje Putlucht heeft al heel wat kleine kansjes gehad op festivals. Wat zou er gebeuren als ze de kans der kansen krijgen?

Luister: ‘C'est La Vie'

7. Ão

© Donald van Tol

Huize Maas is een van de favoriete plekken voor de casual ESNS-bezoeker die geen zin heeft in blokkenschemagedoe. Twee zalen die om en om starten, altijd een paar hot shots. Helaas is dat niet ideaal voor Ão, een Belgische band met een nogal specifiek geluid: melancholische Portugese muziek met een elektronische laag beats en synths en een percussionist die zijn waren uitgesteld heeft als een klassiek drumstel. Maar boven alles: die stem, hoog en precies, waanzinnig. Frontvrouw Brenda Corijn heeft roots liggen in de voormalig Portugese kolonie Mozambique. Vanuit die achtergrond heeft het viertal een heel uniek geluid opgebouwd, dat hartstikke credible is maar bij momenten ook op een aangename manier een Enya-vibe oproept.

Ão, het is niet echt een woord, meer een uitroep, een gevoel van ontroering. Op de eerste rijen is dat gevoel van de gezichten af te lezen, maar het ontgaat de band niet dat daarachter de Dutch disease kolkt als een ware zombie apocalyps. Ão speelt stug door, met veel songs van het aanstaande album Malandra.

Voor fans van: Eefje de Visser, Arooj Aftab, Amália Rodrigues

Waar willen we dit zien: In een mooie grote club vol aandachtig publiek en ruimte voor het geluid om uit te waaieren

Luister: ‘Me Condena’

Ook gezien

Curtisy (IE): Op zich heeft zijn hiphop vol gedempte, jazzy loops niet veel nodig, maar met slechts zevenentwintig bedeesde toeschouwers in een zaal waar zeker vierhonderd passen? Meh. 

Snuggle (DK): Weemoedige dreampop die je je niet meer herinnert bij het ontwaken, en shoegaze zonder pit. Te flets om voorbij de eerste drie rijen te reiken.

Basht. (IE): Gezien het formaat van de camera's die gretig ín de gitaar van Basht. duiken, hoopt men hier vandaag de nieuwe U2 vast te leggen. Maar Basht. is eerder Inhaler en dan met nog minder memorabele songs. Een valse start met een kapotte basversterker komen ze niet te boven.

mustbejohn (UK): Ken je dat aanstekelijk leuke liedje ‘Starz In Their Eyes’ nog van eendagsvlieg Just Jack? Deze charmante jonge Brit heeft een hele batterij liedjes in die categorie. Ook wel: The Streets voor beginners. Je krijgt er twee meningen bij: 3FM-muzieksamenstellers Sander Kerkhof, Sarah Fluit en Menno Visser geven de sympathy vote aan deze jongen, 3voor12-verslaggever Timo Pisart is minder enthousiast. Voor radio fantastisch, maar wie had gedacht dat je zulke frisfruitige indierappop zo saai kon uitvoeren! 👍👍👍👎

Clara Kimera (FR): Weet je nog hoe leuk de Franse synthpopact Agar Agar was op ESNS 2018? Zo matig is het hyperpoprapsoloproject van de zangeres.

Officer John (IE): Cool hoe Officer John gechopte drumbeats uit een sampler haalt, maar wat zingen deze shoegazey jongens me een partijtje slecht, en die piepende feedback doet een mens ook geen goed. Cigarettes zonder Sex.

Future Utopia (GB-ENG): Fraser T. Smith en zijn zangeres hebben overduidelijk behoefte aan contact, maar er gaapt een enorm gat tussen hen, ogenschijnlijk om zicht te bieden op de drummer die in een glazen villa speelt. Zo statisch wordt het natuurlijk niks met die spaghettiwestern discopop, het hobbyproject van een man wiens songwriter's prijzenkast zo gevuld is dat je hem nu beslist wil Googlen.

Min Taka (NL): Voordeel van een wat mindere dag: spontaan even binnenlopen bij hét Nederlandse muziektalent van het jaar. Min Taka, als je de talentverkiezing van de Volkskrant mag geloven. Inderdaad een topshow, wat een hoogst eigenwijze sound heeft deze Turkse toch! 'eYeSiGht' bijvoorbeeld, met z’n ouderwets tikkende ritmebox, bossanovagitaarakkoorden en geweldige bassiste. Zo heeft ieder liedje wel wat onverwachte plotwendingen.

Yong Yello (BE): De Antwerpse Typhoon. Hij heeft z’n eigen Titanenband, maar hier is niet liefde de baas. Koning Alcohol wel. Is op weg om in België heel groot te worden, maar doe mij Typhoon maar.

Why Kai (NO):  Leuke zaal toch, dat Simplon. Ben je te vroeg voor de grote zaal, dan word je zomaar verrast door twee Noorse spacejazzcats. De Kai uit de bandnaam speelt toetsen, hij weet goed te doseren over de bumpy ritmes van zijn tegenspeler. Eigenwijs dansbaar.

ISE (BE): Met haar beste liedjes is deze Belgische winnares van De Nieuwe Lichting met rijpe stem een soort young Jacqueline Govaert, maar deze young-adult-poprock over scheidingstrauma’s is verder wel héél braafjes. 

Eileen Alister (ZWI): Heel cute, dat groepje gillende meiden vooraan die alles woord voor woord meezingen. Maar ook in het hoekje pop voor popgirlies is deze Zwitserse zangeres wel erg dertien in een dozijn, en ze wordt nogal verdrukt door haar drummer. 

Max Baby (FR): Op plaat is deze Franse The 1975-meets-Phoenix-liedesbaby best cool, IRL een bloedjeirritante poseur die Julian Casablancas, Alex Turner en Matty Healy larpt, over zijn microfoon struikelt en iedere vijf minuten schreeuwt of we allemaal nog meer ‘fucked up’ willen worden. Nou nee, vriendelijk bedankt.

Servo (FR): Krauty, soms heavy en soms best dansbaar, deze gothic postpunk en psychrockers uit Frankrijk die Grauzone best in een hoekje van het programma mag wegzetten.

BIJI (SE): Een samenwerking tussen een Koerdische rapper en een videoregisseur, met een geluid ergens tussen Omar Souleyman, Sho Madjozi, Frenna en Travis Scott. De Koerdische teksten maken een bezinnend moment in de set minder toegankelijk, maar de show eindigt alsnog als een uitbundige viering van het leven, met de artiesten midden in een danskring tussen het publiek.