We meenden op de eerste dag van Eurosonic al een potentiële winnaar te hebben gespot, maar toen wisten we nog niet wat Groningen op donderdagavond voor ons in petto had! Heel veel mooie, overtuigende optredens, we maakten er een Top 10 van.

ESNS (Eurosonic Noorderslag) is het jaarlijkse showcasefestival in Groningen, waar de muziekindustrie vanuit heel Europa zich verzamelt om nieuw talent te spotten én vast te leggen. Speelt een band zich in de kijker? Dan is de kans groot dat-ie in de zomer op alle festivals staat. 

Eurosonic vindt van 14 t/m 16 januari plaats in de Oosterpoort, op donderdag- en vrijdagavond in de binnenstad van Groningen, met bands en artiesten uit heel Europa. Op Noorderslag – zaterdag 17 januari in de Oosterpoort – spelen alleen Nederlandse acts. 

3voor12 doet uitgebreid verslag van het festival met recensies en uitzendingen op 3FM (woensdag van 22.00-01.00 vanuit Hilversum, donderdag en vrijdag 22.00-01.00 vanuit Groningen, luister mee). Op vrijdag 16 januari is er een live editie van podcast De Machine op de conferentie van ESNS, met als gast de directeur van Sziget. Op zaterdag 17 januari presenteren 3FM-dj’s Vera Siemons en Justin Verkijk ESNS 2026 op televisie, met interviews, reportages en optredens van jonge bands en artiesten. Ook 3FM staat die hele avond in het teken van ESNS, live vanuit de Oosterpoort.

1. Madra Salach

© Alicia Karsonopoero

Wat een indrukwekkend collectief is Madra Salach, een stel jonge gasten uit Dublin die totaal aan de haal gaan met de sound van traditionele Ierse folk en kroegliederen en daar iets plechtigs, donkers en bloeidmoois van maken. In hun arsenaal: de mandoline en tin whistle, maar ook synths, een batterij gitaarpedalen, een drumkit en een Indiaas harmonium dat loeizware drones door de kerk pompt, ongetwijfeld geïnspireerd door hun grote helden Lankum. Toch voegt Madra Salach iets eigens toe: zelfs in zo’n gedragen liedje als ‘I Was Just A Boy’ zit iets onverklaarbaar jeugdigs, in de frisse melodieën, het elektronicagefreak en natuurlijk de delivery van die frontman, een frontman met een indrukwekkende buldersterm, de intensiteit van die dude van The Murder Capital en het charisma van... dare we say it? Paul Mescal. Cheeky!

Voor fans van: Lankum, The Pogues en The Mary Wallopers

Waar willen we dit zien: Tussen de bomen op The Great Escape, voorzien van een gouden regen van kabouterbier

De track: ‘I Was Just A Boy’

2. Kaat van Stralen

© Donald van Tol

In theorie zou Kaat van Stralen ook totaal de verkeerde kant op kunnen gaan: een combinatie van theatrale kleinkunst en punkrock, dat klinkt in de basis als een Parade-koortsdroom. Nou, niet dus: wat een sensatie, deze goedlachse charmebom die haar messcherpe teksten vol feministische speldenprikjes combineert met een bijtende delivery en een pakkende punkband. Steeds weer versnellen ze in de outro’s, om een song explosief te laten eindigen. Goeie rockstem heeft ze ook: een tikkeltje hees en laag, stevig in de uithalen. In België is Kaat al een echte BB’er door ‘Stop Met Wenen’, een puntige aanklacht tegen het taboe op huilen dat een klein feministisch anthem is geworden. Wedden dat ze hier ook een dikke festivalhit wordt?

Voor fans van: Wende meets Pommelien Thijs meets Amyl and the Sniffers

Waar willen we dit zien: Op Best Kept Secret maakte Kaat al een verpletterende indruk, op naar dat X-Ray-debuut!

Luister: ‘Stop Met Wenen’

3. Abel Ghekiere

© Timo Pisart

Je zou de muizen achter de muur kunnen horen ritselen, zo fluisterzacht openen Abel Ghekiere en zijn kwartet met tweemaal klarinet en eenmaal viool. Potverdriedubbeltjes wat een mooie muziek: ergens tussen kamermuziek, fluisterfolk en jazz, met op momenten ook het dieptrieste van klezmer. ‘Dit is de mooiste plek waar we ooit hebben gespeeld’, zegt Ghekiere met pretoogjes. En inderdaad, de galm van de kerk is het vijfde bandlid in deze instrumentale muziek vol ruimte. Maar vergis je niet, het wordt soms ook loodzwaar als een slowcoreband. En dan beginnen ze na een halfuur opeens ook nog extatisch te zingen, alsof ze rond een knisperend kampvuur zitten!

Voor fans van: fluisterfolkband caroline

Waar hopen we dit te zien: elk festival met een kerk moet dit NU boeken

Het nummer: ‘Caroline’

4. Pitou

© Timo Pisart

Wie Pitou voortaan nog folkzangeres noemt is AF. Vandaag presenteert de Amsterdamse alvast haar tweede album, dat over een paar maanden moet verschijnen, en dat klinkt rustelozer, beweeglijker, het danst alle kanten op en omarmt de chaos. Die nieuwe gitarist, die lokt neurotisch zoemende bijen uit zijn pedaaltjes. BzzzzZzzz. En Pitou zelf? Die fladdert nog altijd door wonderlijke melodieën heen (ze pakt haar akoestische gitaar erbij voor TOCH nog twee bloedmooie folksongs), hoewel ze op momenten ook alles eruit gooit in een stel mega-uithalen. Impressive.

Voor fans van: Pitou!

Waar hopen we dit te zien: ze gaat over twee maanden op tour door Nederland!

Het nummer: 'To Do What'

5. Florence Road

© Alicia Karsonopoero

Ohohoh, wat een gigantische buzz hangt er rondom BBC Sound-kandidaten Florence Road: vier Ierse hartsvriendinnen die de band hebben vernoemd naar de straat van hun middelbare school, daar net eindexamen hebben gedaan en toch al in het voorprogramma stonden van zowel Olivia Rodrigo al Wolf Alice. Goede referentiepunten: de grungy popliedjes van Florence Road zijn de perfecte tweede trede in de smaakvormingstrap van de jongste meiden, vanuit Olivia Rodrigo richting Wolf Alice. Zo’n liedje als ‘Good Night’ heeft qua melodieën ook echt iets Rodrigo-esques. Heel speels is het niet, daardoor is de sound wel wat serieus. Maar sterke liedjes hebben ze zeker, en deze hype zou ook echt wat kunnen gaan doen.

Voor fans van: Olivia Rodrigo, Wolf Alice, The Last Dinner Party

Waar willen we dit zien: Op Down The Rabbit Hole

Luister: ‘Break The Girl’

6. Wesley Joseph

© Timo Pisart

‘Dit is mijn eerste show in twee jaar tijd’, bromt Wesley Joseph. ‘Ik was héél zenuwachtig.’ Hij was in kluizenaarsmodus om zijn debuutalbum af te maken, en daar heeft-ie mega in geïnvesteerd. We horen vanaf een bandje al features van Jorja Smith en Danny Brown, creatieve hiphopproducties waar ook A.K. Paul en Nicolas Jaar aan meewerkten. Kortom: op papier de coolste naam van het hele festival. By far! En toch, zijn Lowlands-show een paar jaar geleden voelde veel meer ‘af’, nu staat-ie in een kwartvolle zaal op een kaaaaaaal podium, in z’n uppie met een backingtrack. Echt een bummer dat er niet meer tijd en aandacht naar de show is gegaan. Maar als het nu al zo goed is, hoe sick moet het dan worden als hij er wel wat moeite in steekt?!?!

Voor fans van: alternatieve hiphop en r&b tussen Kid Cudi, Frank Ocean en Sampha

Waar hopen we dit te zien: in m’n playlist lievelingsliedjes en eerst maar eens in de oefenruimte

Het nummer: ‘Peace of Mind’

7. The New Eves

© Donald van Tol

De Zweedse indiefolkband The New Eves gooit de oude Eva, die zich na één simpel misstapje met een appel (had hém ook kunnen gebeuren) voorgoed aan de man onderwierp genadeloos in de prullenbak. Zelfverzekerd is ze, niet bang om van zich af te bijten. ‘The new Eve is curious and free. She eats what she wants to eat, every fruit from every tree.’ Met een staande drumster (tevens leadvocalist), een bassiste, een scheve cello en botte viool klinkt The New Eves redelijk uniek, als een punkritueel tijdens Midsommar. Overboord gaat nu ook het schoonheidsideaal. Het beste liedje is de ritmische murder ballad ‘The Higway Man’, waarin nu eens niet de vrouw onder de wilde rozen eindigt, maar zij een stel agenten vol pompt met lood. Net goed.

Voor de fans van: The Last Dinner Party of oude punk riot grrrls als The Slits of The Raincoats.

Waar zouden we dit willen zien: Als dissonante verrassing kan dit op elk festival met een beetje durf.

Luisteren: 'Highway Man'

8. Fine

© Alicia Karsonopoero

Hoe zouden Mazzy Star en Cocteau Twins anno 2026 klinken? Als ze een Subbacultcha-abonnement zouden hebben: waarschijnlijk een beetje zoals Fine, een zangeres uit de übercoole Kopenhaagse scene rondom types als ML Buch (meteen een goed referentiepunt, trouwens) en Astrid Sonne. Ze maakt wazige dreampopliedjes met een ijle, hoge stem die zelfs wel wat aan Elisabeth Fraser doet denken, die twangy gitaartjes trekken het soms meer richting folk, zelfs wat slackerrock. De band gaat er soms prettig mee aan de haal. Very cool, very Subbacultcha! Maar wacht, in die perfecte popmelodieën hoor je wel dat ze achter de schermen stiekem liedjes pent voor K-popact NewJeans.

Voor fans van: Dreampop van ML Buch tot Cocteau Twins, maar ook acts als Micachu and The Shapes

Waar willen we dit zien: Voor veel festivals is deze act wel wat te ingetogen, maar op Rewire zou dit echt een dikke hit zijn.

Het nummer: ‘Big Muzzy’

9. Paula Cendejas

© Timo Pisart

We missen wel een stadion vol uitzinnige Spanjaarden om Paula Cendejas helemaal op waarde te kunnen schatten, maar star power heeft ze zonder twijfel. Hits ook, ze deed een paar dikke features (zoals met Colombiaanse megaster Feid en Rosalía’s ex C. Tangana) en ze heeft wat crowdpleasers in de smaakjes reggaeton, house en drill, maar veel cooler zijn de complexere songs waar ze het experiment opzoekt. Het felle versnellen in opener ‘TATAMI’ bijvoorbeeld, de loeiende sirenes even later en de destructieve jersey club-beat in ‘PAENAMORAR’.

Voor fans van: Rosalía’s Motomami-era

Waar hopen we dit te zien: een mooi plekkie op Down The Rabbit Hole zou cool zijn, in navolging van Judeline vorig jaar?

Het nummer: 'PAENAMORAR'

10. Joshua Idehen

© Donald van Tol

Nee, nee, zo gaan we het niet doen. Hij heeft niet voor niets ESNS drie jaar lang zitten bestoken met demo's. Nu de Nigeriaanse Zweed Joshua Idehen hier dan eindelijk staat wil hij net zoveel liefde krijgen als hij geeft. En dat is veel! Idehen verplettert zijn publiek bijna onder de liefde, als een baptistische voorganger predikend over positivisme en zelfliefde. Zijn gospel is seculier, maar een 'amen' wil hij wel horen. Hoogtepunt is een gedicht over de wasmachine van zijn moeder, vertaald naar verschillende levensbeschouwingen. 

Religion: Your mum does the washing. You thank god
Atheism: Your mum does the washing
You make a twelve part YouTube video demanding peer reviewed evidence
she did in fact, do the washing
Zionism: You shoved your mum
Into the washing machine
And the spinning made her dizzy
And the dizziness made her vomit
And you point at the vomit and call it antisemitism

Onthoud: niets dan liefde, vertelt hij er maar even bij, mocht iemand zich beledigd voelen door de spitsvondigheden. Op de warmbloedige housebeats van de langharige Zweed achter hem laat Idehen ons kennis maken met een vreemde naast ons. 'You're good, you're good.' Verdomd, dit is een Caribou-waardige soulsample. Tja, jij vindt het misschien allemaal een beetje flauw, maar we kunnen in deze fucked up tijden best een erop los kletsende goeroe gebruiken. Het evangelie van Joshua Idehen zal zich over de wereld verspreiden als een virus waar geen lockdown voor nodig is.

Voor fans van: Fred Again.., Baxter Dury, Antony Szmierek.

Waar zouden we dit willen zien: Joshua, zijn langharige Zweedse dj en zijn twee heupwiegende backing vocalisten maken in april een stop in Rotterdam op Motel Mozaique.

Luister: 'Mum Does The Washing'.

Ook gezien

DITTER (FRA): De Franse dance punkers van DITTER bewijzen dat het oprukkende fascisme niet hoeft te leiden tot deprimerende muziek. ‘I am fucked by the patriarchy!’, scandeert de frontvrouw met een vet Parijs accent en een nog vettere glimlach.

Etta Marcus (UK): Of ze er een goede reden voor heeft wordt niet helemaal duidelijk, maar wat is het zonde dat de theatrale indierockzangeres Etta Marcus haar band niet bij zich heeft. Toch staat een hele rij mannen zich te vergapen aan haar verschijning en stem. Of te hopen dat ze haar sinistere verlangen - sterven op het podium - waarmaakt.

Amanda Mur (SP):
Best mooi,  deze Spaanstalige zangeres/pianist/componist in het avant-gardistische pophoekje van Marina Hetlop, Tarta Relena en Daniela Pes, maar in dat universum mag ze nog wel iets meer haar eigen planeetje ontdekken.

Lia Kali (SPA): Woensdagavond charmeerde de Spaanse popzangeres met een kleine bezetting Koningin Maxima zo zeer dat de twee na afloop een kwartier na stonden te praten. Vandaag heeft ze meer moeite om te overtuigen met haar toch wat grove latin-rock. Al pakt ze na een kribbige sneer naar het babbelpubliek even haar moment met een subtiel intro. 

EV (UK): Goh, wat kan die bloke biertjes adten! Rapper EV is lekker bezig met uitdelen, en op zeker moment zet hij met een lange gozer uit het publiek een vers blik aan de lippen. Weg. EV is een workingclass lad, een automonteur die het in de muziek probeert met grote verhalen over raven op zaterdag en sterven op maandag. Rappen doet hij vooral in de studio, hier loopt hij meer met zijn vingers onder zijn neus en de mic omhoog heen en weer en wobblen.

Camille Yembe (BE): au, het lijkt wel alsof iemand is vergeten de backing track aan te zetten, het klinkt in ieder geval niet best.

Swank Mami (NOO): ‘I’m kinda shy, guys. It’s awkward for me to stand here!’ Getekend: Swank Mami. Dat is wel een probleem, als je zulke uitnodigend bedoelde r&b, afro- en dancepop maakt. Dat heliumstemmetje doet wel denken aan Amaarae en Pink Pantheress, maar dan met podiumvrees. Geen goede combinatie.

Mechatok
Met een gitaar over het podium zwalken en af en toe op een knopje op de CDJ’s drukken, telt dat als een live-set? Nee? Zonde hoor, de hyperpoppy, leftfield danceproducties van Drain Gang-nozem Mechatok zijn kattenkruid voor de coolste gen Z-ers, maar deze set is gaaaaap.

Heidi Curtis (UK): Er zit al een stevig team achter deze zangeres. Niet voor niets pakte ze al supports voor Inhaler en Sam Fender, maar deze Daisy Jones overschreeuwt zich net iets teveel.