DTRH16: Sivert Høyem mist net te vaak de extra versnelling DTRH16: Sivert Høyem mist net te vaak de extra versnelling

Ex-Madrugada zanger blijft te veel op het midden van de weg

, Ralph-Hermen Huiskamp

DTRH16: Sivert Høyem mist net te vaak de extra versnelling

Ex-Madrugada zanger blijft te veel op het midden van de weg

Ralph-Hermen Huiskamp ,

Als je net na de opening van het festival over het terrein loopt, valt op dat het Down the Rabbit Hole publiek vrij jong is. Behalve op een plek: de tent waar Sivert Høyem speelt. Opeens lijken de twintigers verdreven door veertigers die de Noor nog kennen van Madrugada, zijn vorige band. En ze treffen het, want solo maakt hij oude mannenrock.

Bij veel van de nummers vandaag ligt het tempo laag, zodat de diepe stem van Høyem alle ruimte krijgt om indruk te maken en de tent te vullen. Wie Sivert Høyem nog niet kent en hem vanmiddag het podium op ziet lopen, zal die stem een verrassing zijn. Een vrij energie bewegelijke gast, die dan zo de diepte in gaat.

Een accent op trage nummers, een diepe stem. Dat klinkt een beetje als Nick Cave, niet?
Wel een beetje. Het is allemaal alleen een beetje flets en het mist het gevaar dat Cave constant uitstraalt. Bij de nummers waar het er wat wilder aan toe gaat, zijn er grootse gebaren en gooit Høyem zijn microfoonstandaard met een slinger weg. Alleen, je hebt niet het idee dat het echt iets van opgekropte energie is die hij kwijt moet. Het is meer een maniertje om het wat spannender te maken, maar echt spannend wordt het nergens.

Is gevaar dan echt noodzakelijk bij dit soort rockballads?
Nee hoor, op een paar momenten zijn de songs sterk genoeg. Neem afsluiter ´Sleepwaling Man´, het americana-loopje van de piano geeft het iets hoopvols, de uithalen van Høyem zelf krijgen opeens ook wat kleur. De fijne jengel gitaar geeft bij ‘Into the Sea’ net die losheid die een groot deel van de show mist, en zo zijn er nog wel wat mooie momenten waar de band eindelijk lijkt op te schalen naar prio2. Maar op de momenten dat de nummers minder zijn is het of te gezapig of voelt het als aanstellerige middle of the road rock.  

Maar aanstellerig is toch helemaal niet erg? Soms is het juist lekker om naar drama op het podium te kijken.
Drama op het podium is fijn, maar dan moet het wel aangevuld worden door sterke songs en een echt geloofwaardige uitstraling. En het moet dan wel even van die oude mannenrock op het midden van de weg weg sturen. Dan kan er rustig nog een schepje bovenop. Dat aanstellerige streepje door de O blijkt al met al voor Høyen niet genoeg.

Sivert Høyem, Teddy Widder, Down The Rabbit Hole, 2016

nu op 3voor12