Pinkpop: Grillig Faith No More flikt het half Pinkpop: Grillig Faith No More flikt het half

Veel werk van het eerste nieuwe album in achttien jaar

, Tekst Ingmar Griffioen, foto's Jelmer de Haas

Pinkpop: Grillig Faith No More flikt het half

Veel werk van het eerste nieuwe album in achttien jaar

Tekst Ingmar Griffioen, foto's Jelmer de Haas ,

'Hello motherfucker!' In een sereen wit decor, omringd door twee dozijn boeketten, trekt Faith No More-frontman Mike Patton ook de neutrale bezoekers meteen mee. Voor de tweede song pakt hij de megafoon erbij en 'Caffeine' begint met hondengeblaf en een stevige funkmetal groove. En dan moeten de echt grote hits nog komen, Pinkpop mag de borst natmaken.

HET CONCERT:

Faith No More, Pinkpop 3FM Stage, vrijdag 12 juni 2015

DE ACT:

Ondergetekende kwam pas schandalig laat, via de plaat King For A Day... Fool For A Lifetime uit 1995, met Faith No More in aanraking. En pas toen een vriendin me twee jaar later op Lowlands meetroonde naar de Alpha viel het kwartje. Daar voelde ik de passie en power van Mike Patton, sleepte de hard funk- en groovende band me volledig mee door vele hoogtepunten van het dat jaar verschenen Album Of The Year. Dat was alweer het zoveelste verrassend sterke album op rij en dat de band een jaar later opeens stopte was dan ook nog veel verrassender. In 2009 waren ze net zo plots en onverwacht weer terug, met de aankondiging van nieuw werk in jaren en weer een spot op Lowlands. Pas in 2011 spelen ze nieuwe nummers waaronder 'Matador'. Bepaald geen lichtvoetig werk, maar wel typisch FNM en ze staan dan ook op het net uitgekomen Sol Invictus, de eerste plaat in achttien jaar, die weer verrassend goed is.

HET NUMMER:

'Pinkpop, pretend it's a rockshow; put your hands up,' plaagt Patton. Dat werkt en hoe. Het is meteen tijd om de hard funkende meestertroef 'Epic' te trekken. 'Goud van oud' als 'Last Cup Of Sorrow', 'Ashes To Ashes', 'Midlife Crisis' en - vooruit - (Commodores-cover) 'Easy' dongen ook mee, maar 'Epic' kwam toch het meest episch van het podium vandaag. Dit is het moment waarop de band echt te groot lijkt voor de 3FM Stage. Damn.

HET MOMENT:

De regen lijkt even terug te keren en Faith No More zet 'Ashes To Ashes' in. Het prijsnummer van Album Of The Year (de laatste voor de break-up) krijgt in Landgraaf een machtige uitvoering en Patton besluit er een schepje bovenop te doen. Al zingend 'Smiiiiiiiiilin with the mouth of the ocean' snelt hij het publiek in voor een crowdsurf.

OOK OPMERKELIJK:

Bij terugkeer besluit hij om de cameraman even te laten zien hoe het moet. Classic.

HET PUBLIEK:

De weide voor de 3FM Stage staat zeldzaam volgelopen, mensen staren vol verwachting naar het podium. Je ziet Faith No More immers niet elk jaar voorbijkomen in Nederland. De set komt echter moeizaam op gang, na nieuw nummer 'Motherfucker' zakt het weg met 'From Out Of Nowhere' (The Real Thing, 1989) en 'Caffeine' (Angel Dust, 1992). Ook tegen het eind houden Patton en co. de bezoekers niet bij de strot. 'Separation Anxiety' en 'Matador' zijn pittige nieuwe nummers die, met veel breaks, veel kanten opvliegen. Na 'Ashes To Ashes' is jongste single Superhero wel een sterke afsluiter, maar in deze fase nog geen klantenbinder. En dus vervelen zelfs de mannen in Faith No More-shirts zich bij vlagen en loopt het veld langzaam leger.

HET OORDEEL:

Dan kunnen wij wel roepen dat Faith No More een headlinerspot verdient en dat ze dan nog een blik opentrekken en dan wel afsluiten met 'We Care A Lot', maar dat is niet het hele verhaal. Dat leest meer als het relaas van een zeer eigenzinnige band. Een groep die op hun albums altijd schakelt tussen zeer meeslepende, grootse songs, bijna net zo meevoerende (power)ballades, hevig funkrockende snelle composities en vreemde, experimentele nummers. Dat doen ze live ook en dat is op een (breder geprogrammeerd) popfestival niet altijd de sleutel tot succes. Daarnaast vonden we het geheel wat te tam.

DE FOTO:

Nu op 3voor12