Lowlands 2026: de vijftien beste acts van zaterdagavond

© miksfiles

De band speelt bijna elk nummer alsof het de setafsluiter is. Het jonge publiek op de eerste rijen ziet hoe de band met grote gitaren de gitaren laten gieren en een sterke track als ‘Thorn’ extra explosief maken. En yes, daar vliegt een microfoonstandaard.

© Ben Houdijk

Onze Jezus dendert flink door zijn met 808’s gevulde beats en teksten vol gepoch over het leven van een stijlicoon. Dat wil zeggen: drugs, eten aan de plaat en sloppy toppy (top).

© Sabrine Baakman/ZEP op Lowlands 2026

Het multitalent komt uit de skate/break/hiphop/electronic scene en is een échte genreblender. Wanneer er halverwege de show een extra tafel het podium opkomt, krijgt de show de hoogste versnelling: de Duitse producer Boys Noize verschijnt ten tonele.

© Jelmer de Haas

Met oneindig veel laagjes weten ze meesterlijk hun spanning op te bouwen en de intensiteit zó te laten oplopen, dat het publiek zich willoos overgeeft aan het ritueel dat zich voor hun ogen voltrekt.

© Ben Houdijk

Van zo'n jonge debutant kun je moeilijk verwachten dat hij een heel uur aan overtuigende popsongs paraat heeft, maar Sombr komt een heel eind. Bovendien bespeelt hij dit megapodium theatraal en vol zelfvertrouwen, alsof hij nooit anders gedaan heeft. Dit is de grote Alpha-doorbraak van 2026.

© Sabrine Baakman/Guilt Trip op Lowlands 2026

'Het is lichten uit voor de rest van de show, motherfuckers!' Alsof het publiek niet al in lichterlaaie stond. In het donker wordt er alleen maar harder gemosht, en die lekkere logge breakdown komt dubbel zo hard binnen. De X-Ray lijkt het niet eens te merken als even later de lichten weer aan gaan.

© Jelmer de Haas

Deze overstap naar live-act past verrassend goed bij de cross-overpositie die Nia Archives met haar junglepop inneemt. Tikkeltje zoekende nog, maar in de basis een heel exciting stap.

© Ben Houdijk

Een briefje met handgeschreven tekst komt tevoorschijn: ‘Zoals jullie misschien weten had ik een zwaar jaar, ik ben een dierbare verloren. Als jullie ook een dierbare zijn verloren, zing mee en misschien horen ze ons.’ De ‘oeeeeehs’ en de ‘aaaaaahs’ van ‘De Diepte’ zijn hard genoeg om ze op camping vijf te horen.

Heb je wel eens een hardcoreband gezien met een dwarsfluit? Nee hè? Gelijk bij de eerste noot scoort Speed al punten voor originaliteit. Na het intro van het eerste liedje wordt het instrument gelukkig gelijk opgeborgen (die dingen zijn duur!), want hij had de rest van de show waarschijnlijk niet overleefd.

Zij die er wel zijn, concluderen al gauw: wauw, wat is zij cóól zeg, ze heeft wel degelijk de personality die zo’n grote tent kan vullen en een bijbehorende productie: een metershoge ijzeren constructie waar haar band onder staat te spelen en zij bovenop heen en weer zwiert en danst.

© Ben Houdijk

Hij danst op zijn eigen herkenbare manier, hoekig en vloeiend tegelijk, en zweet zich vervolgens een ongeluk in zijn rode leren pak. Tyler, The Creator vult dat grote hoofdpodium én die enorme tent gemakkelijk met zijn charisma en energie

© Jelmer de Haas

Stap voor stap bewoog Eefje deze kant op, inmiddels is zij een soepele ster die haar show een uitgekiende, theatrale regie meegeeft, maar de teugels ook steeds vaker durft te laten vieren.

© Sabrine Baakman/Voices From The Lake op Lowlands 2026

In de jaren voor de tweede plaat trad Voices From The Lake vaak op met steviger techno dan we van hun producties kenden. Dat we nu eens anderhalf uur in deze trage grooves mogen hangen is een cadeautje.

© Ben Houdijk

Vanaf ‘Bow Down’ komt de focus, opeens gaat de knop om. Ja, er is ruimte voor een gierende drumsolo die waarschijnlijk elke avond anders klinkt, de muzikanten zoeken ook nog in ‘Au Pays Du Cocaine’, de geïmproviseerde outro van ‘Taxes’ en het explosieve ‘Trinidad’, maar daar grijpen de partijen op de juiste momenten wel degelijk in elkaar en boren ze telkens goudaderen aan.

© Jelmer de Haas

Het ene moment klinkt het spijkerhard en overstuurd (‘Vivienne’ aka ‘als de revolutie uitbreeeeeeekt’), een moment later staan we te dansen op een bubblingbeat met de kop van een rijkaard in onze klauwen. IJSLAND is de stem van Lowlands. Niet voor niets adverteert uitgerekend de Volkskrant hier met een slogan die ook aan hen gericht was: Don't believe de krant.