Lime Garden: ‘Ik blijf lachen, ook als ik denk: ik haat deze industrie!’

Met een bak ijs huilend op de bank Dirty Dancing kijken, of juist keihard dansen in de club en een wildvreemde vol op de bek nemen: iedereen verwerkt een relatiebreuk anders. Chloe Howard, frontvrouw van de indiegirlband Lime Garden uit Brighton, koos voor dat laatste. Toen de relaties van álle vier de bandleden in vier maanden tijd strandden, besloten ze die emotionele ravages in hun tweede plaat Maybe Not Tonight te stoppen. ‘In de studio stonden we te huilen en te schreeuwen, maar het was pure catharsis’, blikt Chloe terug. Het resultaat: een heerlijk wonky indiepop-album vol hoekige baslijntjes, rammelende gitaren en een flinke dosis escapisme.

© Steve Gullick

Die vluchtroute zorgde binnen de band voor een bijzondere dynamiek. ‘We reageerden allemaal heel verschillend op de situaties. Annabel (Whittle, drummer) en ik stortten ons in het nachtleven om lekker wild te doen. Uitgaan gaf me mijn zelfvertrouwen terug; je brein móét soms gewoon even uit kunnen staan. Tippi (Morgan, bassist) en Leila (Deeley, gitarist) trokken zich juist in zichzelf terug.’ En dat contrast hoor je terug op de plaat. De basis klinkt als dansbare postfunk met electrodance-energie à la LCD Soundsystem en Bloc Party, maar dan jonger en girlier, terwijl de gitaarpartijen van Leila juist delicaat klinken. ‘Het laat precies horen hoe we ons destijds allemaal voelden.’

Perfecte imperfecties
Maar die vlucht naar de club kent een schaduwzijde. ‘All Bad Parts’ snijdt de lijn aan tussen feesten en jezelf verliezen. ‘Ik schreef het over de tijd dat ik 21 was en een behoorlijk slechte periode met drank had', zegt Chloe. ‘Het gaat over mijn toxische relatie met middelenmisbruik. Ik feestte veel te veel, en voelde me daarna vreselijk.’ De inspiratie voor het refrein kwam uit het zelfhulpboek No Bad Parts van Richard Schwarz, dat predikt dat je al je imperfecties moet omarmen. ‘Ik heb dat concept ironisch omgedraaid. In plaats van ‘No Bad Parts’, werd het juist ‘All Bad Parts’. Want ik heb genoeg slechte kanten, maar ik accepteer ze gewoon allemaal.’

Nog zoiets waar Chloe mee worstelt, is haar onzekerheid als vrouw in de muziekindustrie. ‘Alle mede- en oude vrouwelijke rocksterren die ik geweldig vind, zijn prachtig en slank. De songtekst van ‘Body’ gaat erover dat ik zo’n lichaam simpelweg nooit zal hebben. Het is het gevoel van: “Ik haat je bijna omdat ik zo jaloers ben, maar tegelijkertijd bewonder ik je enorm.” Vooral bij dat nummer zie ik de jonge meiden vooraan bij onze shows de teksten keihard meeschreeuwen. Dat is het allermooiste wat er is: mensen een veilige plek bieden voor al die ingewikkelde, messy gevoelens die de meesten niet durven uit te spreken.’

© sabrine baakman

‘Dit zou de avond van m’n leven moeten zijn’
Al die messy gevoelens over feesten, liefdesverdriet en onzekerheden zijn niet in willekeurige volgorde op de plaat gezet. Sterker nog: Maybe Not Tonight is chronologisch opgebouwd als één avond uit. En die verloopt – zoals dat gaat met break-ups – niet bepaald glamoureus. ‘Bij de start van het album, de eerste drie nummers, ben je je aan het klaarmaken om uit te gaan,’ schetst Chloe. Vervolgens loop je naar het feestje, kom je binnen, en bereik je het absolute hoogtepunt van de avond. Precies daar klapt titeltrack ‘Maybe Not Tonight’ erin. ‘Dat is het moment waarop je je begint te realiseren dat je te veel gedronken hebt, jezelf voor schut zet én je ex-vriendje tegen het lijf loopt.’ 

Vanaf daar begint de downward spiral van de nacht. ‘Je stort helemaal in omdat je je ex ziet met zijn nieuwe vriendin – die ook nog eens de mooiste vrouw is die je óóit hebt gezien’ Als het album aankomt bij ‘Always Talking About You’, is de partysfeer definitief doodgeslagen. Chloe: ‘Je loopt in je eentje naar huis. En misschien regent het ook nog wel voor extra drama, weet je wel?’ De katerige afsluiter van de plaat is ‘Do You Know What I'm Thinking About’. ‘Je ligt in bed en staart naar het plafond. Je denkt alleen maar: “Fuck, ik heb het verpest. Dit had de avond van mijn leven moeten zijn, maar dat was het gewoon niet.”’

Lachen door de pijn heen
En die harde realiteit geldt tegenwoordig eigenlijk voor de hele muziekwereld. Want leuk, in zo’n girlband zitten, maar achter de schermen is het flink aanpoten. Spotify betaalt artiesten bijna niks en door de Brexit is touren in Europa een bureaucratische hel geworden. ‘Watch me decompose, while striking a pose’, zingt Chloe dan ook in het nummer '23'. Oftewel: kapotgaan van binnen, maar wel blijven lachen voor de camera. ‘Ik ben per slot van rekening een artiest, het hoort er een beetje bij. Het draait in deze industrie allemaal om entertainen. Het is absoluut niet makkelijk, maar ik blijf lachen – ook op de momenten dat ik denk: “Ik haat deze industrie.”’