James Blake: ‘Ik nam een enorm risico: ik sprong van een heel veilig schip’

Al bij binnenkomst valt zijn oog op de vleugel in de ruimte – een Bösendorfer nog wel. “En wij zitten hier een keyboard te spelen,” lacht hij. De piano is altijd het instrument geweest dat voor hem het meest vanzelf sprak: logisch, overzichtelijk, bijna alsof het meteen begrepen wilde worden. Op Trying Times keert dat instrument nadrukkelijk terug naar de voorgrond. Waar eerdere platen vaak drijven op synths en elektronische texturen, laat Blake nu meer ruimte voor de warme, directe klank van de piano.

Opvallend genoeg was dit zevende album misschien wel het makkelijkste om te maken. Niet omdat het schrijven plotseling eenvoudiger werd, maar omdat het maken ervan zo plezierig voelde. “Het voelde eigenlijk niet als werk,” zegt hij over de groep mensen met wie hij samenwerkte. Terwijl veel artiesten spreken over de druk van opvolgers en verwachtingen, lijkt Blake juist steeds vrijer te worden naarmate zijn carrière vordert.

Die vrijheid zit ook in hoe hij zijn muziek naar buiten brengt. De afgelopen tijd koos Blake ervoor om minder afhankelijk te zijn van traditionele streaming- en labelstructuren en meer direct contact met zijn fans te zoeken. “Je hoeft geen streaming-artiest te zijn,” zegt hij stellig. In plaats van te hopen dat een algoritme het werk doet, bouwt hij liever aan een directe band met zijn publiek – via mailings, pre-orders en liveoptredens. 'Ik nam een enorm risico: ik sprong van een heel veilig schip.’