Dit zijn de 10 hoogtepunten van London Calling 2024
Met Mock Media en Being Dead als de leukste ontdekkingen
Vast in de poptempel van Paradiso, van de grote zaal naar de kleine, heen en weer, heen en weer, twee dagen lang. Broeien in de telkens drukke bovenzaal en dan pas weer kunnen ademhalen in de benedenzaal. Dat is het meer dan waard, want zo'n dertig frisse buitenlandse acts speelden afgelopen weekend op het showcasefestival London Calling. Dit waren onze 10 hoogtepunten van het weekend.
Over London Calling
London Calling is Paradiso's razende showcase festival, dat normaal gesproken twee keer per jaar plaatsvindt. Het pand wordt ten volle benut, want terwijl in de ene zaal gesoundcheckt wordt, staat in de andere een band te spelen. Meer nieuwe muziek in een weekend past simpelweg niet.
2. Being Dead
Het nummer: ‘Treeland’ eindigt in een hysterisch geschreeuw
Heb je hun waanzinnige debuutalbum When Horses Could Run gemist? Een absolute indie-must die vorig jaar uitkwam op het label van Beach Fossils, Bayonet Records! Als dat het geval is, dan sta je echt wel even te kijken wanneer je Being Dead voor het eerst ziet spelen. Deze drie Texaanse oddballs—Falcon Bitch, Gumball en Ricky Moto—maken absurdistische surfrock over evangelisatie (‘God vs. Bible’, ‘Holy Team’), acid trips (‘Daydream’) en boomvererende hippie-sektes (‘Treeland’). Het zou je misschien ook niet verbazen dat ze hun eigen themesong hebben (‘We Are Being Dead’). Tijdens hun turbulente optreden in de bovenzaal worden de drie vrienden geplaagd door feedback. Wanneer Gumball de onhandelbare gitaar van Falcon Bitch overneemt, kan hij eerst nog lachen om haar worsteling, maar die grijns verandert al snel in een blos van schaamte wanneer hij dezelfde problemen ondervindt. Eerlijk gezegd, dragen deze struggles alleen maar bij aan de hilariteit van Being Dead. Hun ongetemde lo-fi sound heeft veel weg van The Babies (inclusief oeh’s en ah’s) en die maniakale western sfeer lijkt rechtstreeks uit hetzelfde universum te komen als Geese’s 3D Country. Echt leuk!
4. Radio Free Alice
Het nummer: ‘Paris is Gone’ wordt al luidkeels meegezongen
Op de zaterdagmiddag van London Calling, terwijl de waas van de vorige avond nog rondhangt, moet de eerste band die je bezoekt je echt omver blazen om je te grijpen. Radio Free Alice slaagt daar moeiteloos in. Deze vijf branieschoppers uit Melbourne maken verfrissende gitaarliedjes in de trend van Richard Hell, The Jam en The Undertones. Tracks als ‘Paris is Gone’ en ‘Look at What You’ve Done’ van hun debuut-EP zijn simpelweg heel goed. Tijdens die twee liedjes in het bijzonder zingen er al verrassend wat mensen mee, zodat je denkt 'Hey, waarom kende ik deze band eigenlijk nog niet?!’ Het is vooral de bedwelmende stem van de frontman, vergelijkbaar met die van Ought’s Tim Darcy, die indruk maakt. Dankzij een uitgevallen set mocht Radio Free Alice later die middag nog een keer spelen, dit keer voor een welverdiend groter publiek. In de gaten houden, deze Aussies!
5. The Mysterines
Het is niet vaak dat op London Calling een band die na middernacht in de Grote Zaal geboekt staat nog op publiek tot aan het bovenste balkon kan rekenen, maar voor The Mysterines blijft het publiek hier. Dat wordt op zijn wenken bediend met een fantastisch charismatische zangeres met zwoele stem, een ritmesectie die zorgt voor een stevig, rauw maar ook dansbaar geluid en een gitarist die tijdens het strijken van zijn gitaar exact de juiste, dreigende vibe weet te vangen. De recht toe recht aan rockshow van het vijftal uit Liverpool is exact de energieboost die het festival nog even nodig heeft en laat duidelijk zien dat de band al een aantal jaartjes ervaring op zak heeft. Het volgende maand te verschijnen tweede album heet dan wel Afraid Of Tomorrows, maar over de toekomst van de band hoeven ze zich met deze show zich geen zorgen te maken.
7. Gut Health
Het nummer: ‘Inner Norm’
Net op tijd verschenen na wat verkeersperikelen, is daar Gut Health, dé zeskoppige post-punk frenzy van het moment. Met een energieniveau dat de hele band aandrijft, stuitert de Australische zangeres Athina Uh Oh over het podium alsof ze zes espresso’s achterover heeft geslagen. Van links en rechts klinkt getik en koebel, terwijl bizarre gitaarklanken ploffen en krassen... Gut Health is gewoonweg extreem dansbaar. En dan vooral die allereerste single ‘Inner Norm’ uit 2022. De set eindigt in een hypnotiserende krautrock finale: een pulserend ritme dat minutenlang voortduurt terwijl de zangeres kreet na kreet uitstoot. Heel vet. Hoewel ze (nog) niet op Best Kept Secret staan dit jaar, is Gut Health precies het soort band dat The Casbah zou plat spelen! Check ze dan maar eerst in Roodkapje, Rotterdam op 25 mei.
10. Mali Velasquez
Het nummer: ‘Turn Red’
Mali Velasquez’s zang is aangrijpend. Ze heeft zo’n twangy snik in haar stem, die je doet geloven dat ze geboren is om te zingen. Haar onvaste, krakende stemgeluid en ruwe slaapkamergitaren doen sterk denken aan indie-folk-collega Lomelda. Of het meer laidback werk van Indigo De Souza. Op haar debuutplaat I’m Green, die vorig jaar uitkwam, verwerkt Velasquez de dood van haar moeder op een hartbrekende manier. Tijdens haar set in de grote zaal (die natuurlijk veel te groot is voor zo’n kwetsbare act om 5 uur ’s middags) heeft ze slechts een extra gitarist aan haar zijde. Hij zet af en toe de meest minimalistische drumcomputer ooit aan, die een droge Animal Crossing-achtige beat produceert, en checkt telkens bij Velasquez of het ritme wel in de smaak valt. Heel fragiel. Heel subtiel. Maar zeker intrigerend, zelfs al praatte de meerderheid er jammer genoeg doorheen.