Dam Swindle maakt DJ-Kicks: ‘Je moet echt die baby’s killen’

Een Boiler Room, die heeft inmiddels zo’n beetje iedere dj die ertoe doet gedaan. DJ-Kicks is zuiniger en daardoor meer waard. Maarten Smeets noemt de mix van Moodymann als favoriet, juist omdat de Detroiter er zonder enige maling om doelgroep of actualiteit gewoon zichzelf in liet horen. Dat is volgens hem de kern van de beste afleveringen in de reeks: ze laten zien waar een artiest voor staat. Dat is niet eenvoudig, ‘want je moet een hele hoop harde beslissingen nemen.’

Dam Swindle pakte het helemaal anders aan dan gebruikelijk, ontdekten ze pas later tijdens een etentje met iemand van !K7 in Londen. Een DJ-Kicks is mix én album, en elke track van een ander moet gelicenseerd worden. De meeste artiesten leveren eerst een lange lijst wensen in, kijken wat het label rond krijgt en bouwen daar hun mix omheen. Lars kan zich daar weinig bij voorstellen. ‘De mix moet leading zijn.’ Die moest een flow hebben, een emotie oproepen en ook nog eens een dwarsdoorsnede van hun carrière zijn. Het nadeel: als een track daarna toch niet te licenseren blijkt, valt er een gat precies waar het pijn doet. ‘Je moet echt die baby’s killen.’

Twee nummers deden het meest zeer. Een track van Jitwam, waarvan ze dachten dat die bij het bevriende Deense Tartelet zat, bleek in de catalogus van een major te vallen. En met majors werkt !K7 niet voor deze compilaties, omdat het label de investering dan nooit terugverdient. Het nummer zat voor in de mix, op het omslagpunt van de rustige intro naar meer power. ‘Je wordt verliefd op zo'n moment,’ zegt Maarten. Nog hardnekkiger was het verhaal rond The Detroit Experiment, een album uit 2003 geproduceerd door Aaron Levinson en Carl Craig dat voor het duo bepalend was voor hoe soul zich naar elektronica laat vertalen. Na overname op overname wist niemand meer wie de rechten had; het album staat niet eens op Spotify, en ook het management van Carl Craig moest het antwoord schuldig blijven. Na weken van zelf bellen en mailen gaven ze het op. Een standaardmail van een licentiebureau had hier niks uitgehaald, denkt Maarten: veel artiesten die ze wilden hebben zijn beschermend over hun muziek. ‘Die zijn niet geïnteresseerd in zo’n droog mailtje.’

Wat overblijft is volgens Lars een project dat bijna net zo persoonlijk voelt als een eigen album, ‘een mega effort’. Op de tracklist staan Marcel Vogel, Frank Booker en Harvey Sutherland, veel tracks in een eigen Dam Swindle-edit, en vijf eigen producties. Dat laatste is sinds kort een eis van !K7, dat de serie meer als album wil positioneren. Het duo greep de kans aan om te laten zien dat hun werk breder is dan een club-EP, met tracks ‘die je niet per se in de clubset zou draaien’.

Het is hoe dan ook een bizar jaar voor Dam Swindle, na vijftien jaar bezig te zijn. Eerder deze zomer stonden ze ook al in de Hacienda op Lowlands, vrijdagnacht van één tot drie, een wens die ze manifesteerden in dit interview met 3voor12 (al deden ze toen nog snobistisch over de Hacienda). Waar ze normaal volledig onvoorbereid draaien, hadden ze nu een losse lijst met een paar gewaagdere platen voor als de zaal er echt in zat. Dat zat hij. ‘Heerlijke chaos,’ aldus Lars. DJ-Kicks en Lowlands stonden allebei hoog op het verlanglijstje, dus wat nu? ‘Fabric Live dan,’ oppert Maarten. Lars: Robert Johnson, de club bij Frankfurt waar ze nog nooit draaiden. Als het maar ergens opgeschreven wordt, zegt Maarten, dan komt het vanzelf uit. Lars: ‘Ja, dat gaat dus gebeuren.’

De eerste track uit de mix is uit sinds 7 oktober, de tweede volgt op 28 oktober, de volledige DJ-Kicks van Dam Swindle verschijnt op 20 november. Tijdens ADE geven Dam Swindle, hun label Heist en DJ-Kicks op donderdag een event, waar de eerste vijftig gesigneerde exemplaren van de plaat te koop zijn.