Courtney Barnett wil de controle verliezen

Moeilijk he, over je gevoelens praten? Vindt Courtney Barnett ook, vertelt de Australische zangeres in 3voor12 Radio. ‘Mijn manier is altijd geweest om erover te schrijven en dingen in mijn eentje op papier uit te zoeken, alsof ik denkbeeldige gesprekken met mensen voer. Ik ben van nature iemand die vrij gesloten en op zichzelf is, iemand die zijn problemen meestal een beetje voor zich houdt. Ik doe dat niet bewust en heb het vaak niet eens door, maar mijn vrienden en dierbaren merken het wel. Ik denk dat wanneer ik probeer te schrijven over andere mensen of andere dingen, het uiteindelijk toch altijd weer bij mezelf uitkomt. Omdat ik me in hun situatie probeer te verplaatsen, wordt het uiteindelijk een soort zelfonderzoek. Alsof ik mezelf onder de loep neem. Ik schrijf vaak om mezelf beter te begrijpen, om dingen uit te pluizen, of om te leren hoe ik beter kan communiceren met de mensen om me heen.’

Vandaar ook die geestige titel van Courtney Barnett’s debuutalbum, dat alweer 10 jaar geleden verscheen: Sometimes I Sit and Think, And Sometimes I Just Sit. Uiteindelijk is ze een binnenvetter, vertelt ze, die behoorlijk neerslachtig kan zijn. Haar nieuwe album Creature of Habit gaat juist over het doorbreken van zulke gewoontes. ‘Ik bracht veel tijd met mezelf door en keek naar mijn routines, mijn gewoontes, de dingen die ik doe waar ik me aan erger, de patronen waarvan ik zou willen dat ik ze niet had. Het voelde alsof ik een spiegel voor mezelf hield om dat allemaal te bestuderen. Tegen het einde van mijn dertiger jaren begin ik te leren dat het juist heel helpend en productief is om dingen uit te spreken. Ik probeer toe te groeien naar het voeren van echte, constructieve gesprekken met iemand van wie je houdt, en hen ook de ruimte te geven om je te helpen.’

'Ik denk dat we allemaal in staat zijn om te veranderen'

Dat is, denkt ze, de diepere betekenislaag in de albumtitel Creature of Habit. ‘Soms denken we dat we nu eenmaal zo zijn, dat we altijd al zo zijn geweest en niet meer kunnen veranderen. “Zo van: je kunt een oude hond geen nieuwe trucjes leren.” Jawel, ik denk dat we allemaal in staat zijn om te veranderen. Daar probeerde ik me op te richten: nadenken over wat ik aan mezelf wil veranderen en daar vervolgens ook echt aan vasthouden.’

Neem het troostrijke ‘Site Unseen’ met Waxahatchee, waar ze zingt: ‘Always getting in my own way. Is it too late for making any changes?’ ‘Het gaat voor mij over een sprong in het diepe wagen. Iets doen waar je bang voor bent, maar toch die stap zetten. De controle verliezen, maar dat gevoel juist omarmen en er gewoon voor gaan, zonder te weten wat de uitkomst zal zijn. Het is ook wel weer, op een bepaalde manier, rustgevend. Het geeft troost. Het is alsof het zegt: je kunt dit.’ Met een lach: ‘Het is echt een motiverend album geworden.’

'Ik neig steeds weer naar duisternis en zelfhaat'

‘Ik probeerde lang allerlei gewoontes te doorbreken waarin ik steeds weer neig naar die duisternis, zelfhaat, dat gefrustreerde gevoel. Nu wil ik die gevoelens leren voelen, erkennen dat ze er zijn, en dan te denken: oké, waar zit hier het lichtpuntje in deze situatie en hoe kan ik mezelf er een beetje uit trekken? Niet door te faken, of te doen alsof alles oké is, maar door een andere weg te kiezen die iets positiever of optimistischer is, of door dat kleine beetje optimisme te vinden - wat het ook is - en me daarop te richten.’