Competition doet niet mee aan de social media-ratrace

Superdom idee natuurlijk: een band beginnen, maar weigeren social media-accounts aan te maken om jezelf te promoten. ‘Je schiet jezelf ergens wel mee in de voet’, lacht bandlid Guus Timmermans. ‘We staan meteen met 3-0 achter. Maar het zorgt ook voor zoveel vrijheid. We hebben zelf twee marketeers in de band, en we zien: marketing is een soort lopendebandwerk geworden. Je maakt iedere dag drie posts en die moeten dan via Meta gepusht worden. Wij dachten: wat als we daar gewoon niet aan meedoen? Opeens mag je weer écht marketing doen in plaats van lopendebandwerk voor Meta. Social media geeft je telkens een hele korte dopamine-rush, en even later baal je omdat je post weer géén like krijgt. Dan denk je: fuck ik doe er niet meer toe. Nou, daar hebben wij geen zin meer in, die competitie om aandacht, om maar eventjes aan onze bandnaam te refereren. Dan gaan wij liever fully James Blake. Direct contact tussen artiest en ons publiek, zonder tussenkomst van een gare Silicon Valley-partij.’

Het past bovendien behoorlijk goed bij de thema’s waar Competition over schrijft: ‘Burn-outs, overprikkeling, de aandachtseconomie, het hele snelle online leven, het gevoel dat wij juist in het échte leven willen leven. En in onze muziek zelf zitten ook veel prikkels: we worden echt geïnspireerd door de Windmill-scene in Londen, gitaarbands die continu van sounds switchen.’

Dus probeert de band het anders. ‘We stonden al wel met een voet in de muziekwereld. We zitten in De Basis [het studiopand van o.a. De Staat, red.], Doornroosje is een hele fijne partij in Nijmegen, we zaten eerder al in bands als Waltzburg, SERVICE en Foxlane, dus konden hier en daar al wat zaadjes planten om op showcase-avonden te mogen spelen. En dan? Ja, dan ga je live in gesprek en leid je iedereen naar je website en nieuwsbrief.’

Inmiddels hebben zo’n driehonderd mensen zich aangemeld voor de nieuwsbrief. ‘Dat zijn mensen die echt invested zijn en terugkomen, in plaats van dat ze denken: oh ja, best leuk, ik geef een like.’ Timmermans ziet het niet per se als conservatieve kruistocht tegen het internet. ‘Sommige mensen denken dat wij zestigjarige mannen zijn als we dit vertellen. Maar volgens mij is er juist een groep twintigers en tieners die echt klaar is met dat online leven. Dat is nu een kleine groep alternatievelingen, maar dat zijn ook de mensen die voorop lopen. Twee jaar geleden werden we op ESNS nog uitgelachen toen ik vertelde wat ons plan was. Nu zijn er al veel meer mensen die dit snáppen.’

Dat gedachtegoed sijpelt door in debuutsingle ‘Path of Least Resistance’. Timmermans schreef het nummer vanuit de vraag hoe je als muzikant je podium kunt gebruiken in een wereld waarin er voortdurend iets is om je over uit te spreken. Gaza, de aandachtseconomie, politiek: waar begin je? ‘Het wordt zo’n grote brij van dingen waar we allemaal heel veel van vinden en die we allemaal willen veranderen. Mogen we kiezen om één weg in te slaan en daar volle bak op in te zetten? Uiteindelijk is het nummer vooral een oproep aan artiesten om zich überhaupt met de wereld te bemoeien. Je kunt daar niet los van staan.’