Album van de Week (27): mary in the junkyard

Fun fact: vlak voordat hun debuutalbum uitkwam, vertrok mary in the junkyard zonder echt plan naar New York. Een slaapplek hadden ze niet altijd. Tot de partner van dé performancekunstenaar Marina Abramović hen zag spelen en ze uitnodigde om bij hen thuis te crashen. Het artrocktrio bleef een tijdje hangen en gaf Abramović en haar vrienden zelfs een privéconcert! Volgens bassist Saya Barbaglia noemt de performancekunstenaar hen sindsdien liefkozend ‘haar kinderen’. Niet verkeerd om zo'n fan te hebben.

Een privéconcert dan ook zou de perfecte setting zijn voor hun debuutalbum Role Model Hermit, want het is een hele intieme plaat. De Londense band (Clari Freeman-Taylor, Saya Barbaglia en David Addison) stond vorig jaar nog in het voorprogramma van Wet Leg, en in Freeman-Taylors zang hoor je soms dezelfde voorzichtige, verlegen kwetsbaarheid als bij Rhian Teasdale. Maar waar Wet Leg vaker richting praatzang gaat, kiest Freeman-Taylor juist voor melodieuze zang, die af en toe ook doet denken aan Romy van The xx. De nummers zijn vergelijkbaar met de indierock van English Teacher (ook uit dezelfde Britse underground scene), maar heeft veel meer folkinvloeden. Op ‘Thou Shalt Sprout’ klinken de percussie en lage strijkers haast als een soort mythisch fairy-nummer. Een klein lachje voordat de voorzichtige gitaartokkel van ‘Candelabra’ inzet, de wiebelige violen op openingstrack ‘Mantra III’ en de soms vreemde, speelse teksten: ‘I am talking to myself / Learning to rely on no one else / And it scares me when you sleep like you are dead.’ zingt Freeman-Taylor op ‘Welcome Break’. 

Role Model Hermit kan ook verrassend groots klinken. ‘Crash Landing’ opent met een dromerige klanklaag die héél erg doet denken aan ‘Space Song’ van Beach House, waarna het nummer langzaam uitgroeit tot weidse, filmische dreampop (bijna een Twin Peaks-soundtrack!). ‘Mouse’ bouwt uit naar een dramatische finale vol spannende, tikkende geluiden en strijkers die iets onheilspellends krijgen. Voor hun eigen shows maakt de band papier-machéwezens die het podium bevolken, om bovenop hun sound nóg meer een wereld te creëren. Ook hun videoclips dragen hieraan bij. Check eens de vreemde love interest in de clip van ‘Blood’, of de magie van ‘Crash Landing’. Dan zou je net als Abramović ook wel een privéconcert boeken!