Ão viert de krachtige vrouwen

Het Belgische viertal van Ão is wel gewend aan het leven on the road. Tuurlijk, geen probleem, ze doen het interview gewoon vanuit de tourbus, tijdens de rit van Berlijn terug naar België. Maar eerlijk, het is best onhandig om al die weirde percussie-instrumenten mee te nemen naar een liveshow. ‘We schreven Malandra in een Airbnb in Frankrijk en namen al het bestek mee uit het huisje, om tijdens de livesessie op de radio te gebruiken. Het is alleen wel vervelend dat als je aan het in- en uitladen bent, dat alles zó omvalt’, vertelt zangeres Brenda Corijn. ‘Bert [Peyffers], de percussionist, heeft de meest vervelende setup.’ Hij vult aan: ‘En ook de luidste in de auto.’

In thuisland België groeide dit viertal (zangeres Brenda Corijn, charango-gitarist Siebe Chau, percussionist Bert Peyffers en producer Jolan Decaestecker) al uit tot een serieuze sensatie: met hun tweede plaat Malandra verkochten ze AB uit (de Paradiso van Brussel), en ook in Nederland gaat de band de komende tijd op tour. Mooi moment om kennis te maken met hun eclectische muziek, een combi van experimentele elektronische popmuziek, Latijns-Amerikaanse ritmes en Portugese teksten.

© AlexanderPopelier

Oorsprong van hun geluid

Het bonte palet aan klanken van Ão komt voort uit de diverse (muzikale) achtergronden van de bandleden. Zangeres Brenda heeft Mozambikaanse roots. ‘Mijn mama is Mozambikaans-Portugees en ontmoette mijn papa in Mozambique, waar hij werkte voor Artsen zonder Grenzen. Ze leerden elkaar kennen in de keuken en werden verliefd. Vanaf mijn zesde zijn we naar België verhuisd en daar gebleven.’ Wat haar terugbrengt naar haar jeugd, is één cd: ‘Die zit al sinds mijn kindertijd in de speler: Afrika Mix 2001/2. Een mix van Portugese nummers, zowel Portugees-Afrikaans als Portugees-Braziliaans. Sommige zijn ook een beetje fout.’

En die diverse invloeden hoor je terug in haar zang, die meestal in het Portugees is. ‘Je hebt Portugees van Portugal, Mozambique en Brazilië, allemaal met andere constructies en woorden. Ik vind het mooi om elementen daarvan te combineren. Soms gebruik ik een ander dialect, en soms zing ik juist in mijn eigen Vlaams-Portugese accent.’

Klank boven betekenis

‘Ik voel me in het Portugees veiliger om zo eerlijk mogelijk te zijn. Ik heb het gevoel dat ik daar nog iets minder hoef te maskeren. In het Engels ben je je heel bewust dat alles verstaanbaar is.’ Gitarist en bestuurder Siebe Chau, die even over zijn schouder kijkt bij het stoplicht, vult aan: ‘Soms voelt het ongemakkelijk om iets in het Engels te doen. Dan wordt het heel cringe. Puur fonetisch, kunnen teksten echt heel plat overkomen in de ene taal, en heel poëtisch in de ander.’

De rest van de band spreekt geen Portugees (naast een kleine streak op Duolingo), maar dat vormt geen probleem. ‘In eerste instantie vinden we de melodielijnen en de klankkleur mooi,’ vertelt Jolan Decaestecker. ‘We hebben er weleens discussies over, bijvoorbeeld: “Dat is een supermooie zin, maar daar zitten twee lettergrepen te veel in.” Bewust van de vertaling of niet, voel je het intuïtief.’ Siebe vult aan: ‘Het kost moeite om Portugees te verstaan, maar vaak zit je wel in dezelfde emotie. Brenda vertelt dan waar het over gaat, en het klinkt altijd logisch. Die thematiek hoor je ook zonder alles woord voor woord te begrijpen.’

© AlexanderPopelier

Eclectische sound

Binnen de band komen verschillende muzikale werelden samen. ‘Iedereen brengt zijn eigen achtergrond en ideeën mee,’ vertelt Brenda. ‘Jolan heeft een achtergrond in ambient, elektronica, pop en rock. Bert heeft percussie intuïtief geleerd, met veel Afrikaanse invloeden. Siebe is klassiek geschoold en verdiept zich in Latijns-Amerikaanse stijlen. We geven elkaar de ruimte om vanuit die eigen basis te creëren, dat zorgt voor die eclectische sound.’

Tussen de emotionele en melancholische saudade-nummers als ‘Sorte’ en ‘Orgulho’ zitten ook korte, verstilde momenten. Siebe: ‘Ode is de naam van mijn petekindje. Toen zij geboren was, had ik een liedje geschreven op mijn kleine charango. Ik heb daar zo’n muziekdoosje van gemaakt, en Jolan heeft het in een mooie wereld gestoken. De nummers van Malandra gaan alle kanten op, en is soms heel veel…’ ‘Informatie,’ vult Brenda aan. ‘Informatie, ja,’ vertelt Siebe verder. ‘Dus daarom af en toe een rustpunt om daarna door te ‘chassen’ (Vlaams voor doorspoelen) naar de volgende.’

Malandra

De albumtitel, Malandra, kent meerdere lagen. Het woord heeft vaak een negatieve connotatie: een arrogante vrouw, of een vrouw die kattenkwaad uithaalt. Als je het op Google Translate zet, krijg je zelfs ‘bedrieger’ als vertaling. Voor Ão betekent het iets anders. ‘Je kunt iemand bestempelen als een bitch, omdat diegene nou eenmaal voor haar eigen verlangens gaat. Maar ik vind dat iets heel krachtigs, iemand die heel eerlijk durft te zijn’, vertelt Brenda. ‘Ik heb veel malandra’s in mijn omgeving waar ik naar opkijk. Daar is het album naar vernoemd.’

Ão speelt 20 maart in Rotown Rotterdam, 21 maart in EKKO Utrecht, 28 maart in Mezz Breda, 5 mei op Bevrijdingspop in Haarlem en 12 juni op Best Kept Secret.