Âme: ‘Ik draai dansmuziek, dus de mensen dansen’

Ping, in de wachtruimte: Kristian Beyer, Âme Kristian. De dj. Hij zit in zijn huis aan een meer, een uur buiten Berlijn, waar hij heen gaat als de stad hem na een paar dagen te veel wordt. Na een paar dagen aan het meer wil hij overigens weer terug. Frank Wiedemann komt zo, meldt hij. Die heeft net een ander interview gedaan en zet even thee. Even later verschijnt Wiedemann - Âme Frank, de producer, de live-artiest - in beeld, maar zijn stem komt met vertraging binnen. Bluetooth. ‘Classic’ besluit hij, 'ik hoop eigenlijk dat AI dát probleem gaat oplossen.’

Een gesprek met Âme is zelden een gesprek met één stem. Beyer doet een stellige uitspraak, Wiedemann zet er een voetnoot onder. Halverwege een zin vraagt de een de ander om bevestiging, of om het woord dat hij zoekt. Neem de val van de Muur, die voor veel Berlijners zo bepalend was voor de technoscene. Gold dat ook voor twee jongens uit het verre westen? ‘We probeerden de Muur juist overeind te houden,’ grapt Wiedemann, die opgroeide in Karlsruhe. Beyer: ‘Het centrum van de elektronische muziek lag voor die tijd in Frankfurt, niet in Berlijn.’ ‘Of Keulen,’ vult Wiedemann aan. ‘München, Frankfurt, Keulen,’ besluit Beyer. ‘Berlijn was een enclave die pas rond de millenniumwisseling de hoofdstad van de dansmuziek werd.’

Dat ritme loopt door het hele gesprek. En dat is grappig, want Âme lijkt op die manier onafscheidelijk maar ís dat juist niet. De twee splitsten jaren terug op, uit luxe: er waren meer clubs die ze wilden boeken dan ze aan konden, en dus gingen ze gewoon naar twee plekken tegelijk. Er zijn weinig duo's die dat zo doen. Ja, Noisia misschien, een trio waarvan er altijd eentje in de studio achterbleef om nieuw materiaal te maken. Maar verder?

Stop overthinking

De laatste woorden op het nieuwe album Love Is The Dance zijn van KÁRYYN, gefluisterd boven een paar pianoakkoorden in afsluiter ‘Of Courage’: ‘Stop thinking, just be here’. Bedoeld als zegen voor de dansvloer? ‘Voor de wereld in het algemeen,’ zegt Beyer. Wiedemann heeft meteen weer een voetnoot. Misschien had het ‘stop overthinking’ moeten zijn, ‘want denken is best belangrijk’. Hoe de zin op de plaat belandde, reconstrueren ze samen. Het nummer was lang instrumentaal en goede vriendin KÁRYYN sprak er een paar takes overheen. Toen het per ongeluk op precies dat punt werd afgeknipt, viel het kwartje. ‘We wilden eigenlijk nog een outro, toch?’ ‘Ja, ja, ja.’ Nee dus.

Het voelt zowel muzikaal als door die wijze woorden als een ideale afsluiter van een clubavond, maar Kristian heeft hem nog niet als zodanig ingezet. Hij draait natuurlijk ook zelden als afsluiter. Op hun eigen Innervisions avonden speelt hij immers vaak in de piek van de nacht, waarna iemand anders de graveyard shift mag doen. Al zo’n twintig jaar is Innervisions een van de drijvende krachten van de melodieuze, soepele house. Maar mind you: het mag ook weer niet kabbelen. Âme richtte het label op met Dixon, ook zo'n dj met een genadeloos goede smaak en een trouwe following. Innervisions verzamelde in de loop der jaren een hoop trouwe vrienden om zich heen, waarvan er een heel aantal terugkeren op dit nieuwe album, zoals Trikk en Henrik Schwarz.

Er zit meer levenswijsheid op de plaat, onder meer van diezelfde Henrik Schwarz. ‘Factor It’ gaat over de verborgen kosten van keuzes. De keuze voor het een kost iets aan de andere kant. ‘Het idee komt uit de economie, toch, Frank?’ Wiedemann neemt het college over. Het gaat over het verschil tussen bedrijfs- en volkseconomie: kernenergie lijkt goedkoop tot je het afval en de risico’s meetelt. Het idee kwam van een seminar dat Schwarz bij zijn studerende zoon had bijgewoond, vult Beyer aan. In de track gaat het ook over het dagelijkse leven, werk, familie, noem het maar op. Elke keuze heeft zijn prijs. Wiedemann zegt: ‘Het is een complexe wereld. Er is geen goed en fout.’

Unique weak point

Âme houdt muzikaal de blik altijd ferm naar voren. Frank speelt live uiteraard alleen eigen materiaal, en Kristian is niet het type dj dat de ene klassieker aan de andere rijgt. Toch: in het verleden graven ze explicieter dan voorheen. ‘Asa’ is een ode aan Underground Resistance, ‘Raw’ aan de Compass Point Studios in Nassau. Wiedemann noemt alles wat ze uitbrengen ‘een amalgaam’ van wat ze eerder deden en waar ze naar luisteren. Beyer: ‘Zonder de geschiedenis te kennen, kun je niets nieuws maken.’

Tegelijk blijven ze zoeken. ‘We zijn misschien oud, maar nog steeds nieuwsgierig,’ zegt Beyer. Wiedemann vond zangeres Jeannel op Spotify en stuurde haar een berichtje op Instagram. Inmiddels staat ze met hem op het podium. Beyer krijgt intussen minstens honderd promo’s met nieuwe muziek per dag binnen. Er komt meer muziek uit dan ooit, maar niet per se meer góede muziek, merkt hij. Hoe hij daarin kiest, kan hij niet goed uitleggen. Wiedemann probeert het voor hem: ‘Wat je bedoelt, is dat je een soort kompas hebt.’ ‘Misschien ben ik ook wel een AI. Ik vergelijk iets in een milliseconde met alles wat ik de afgelopen 25 jaar gehoord heb.’

Of hij weleens een zee van telefoons voor zich ziet? ‘Nee,’ zegt Beyer. ‘Ik draai dansmuziek, dus de mensen dansen.’ Het is een speelse sneer naar de scenes waar Âme een beetje verwant mee is, en toch ook weer helemaal niet. Kristian draaide jarenlang op Afterlife-feesten, als bevriende buitenstaander die eigenlijk niet in het geluid paste. Het personeel zei het hem keer op keer: voor jou staat iedereen op zijn telefoon. Dan begin jij, dansen ze twee uur, en bij de volgende gaan de telefoons weer omhoog. ‘Net als de jongens van Keinemusik. Die klagen nu over telefoons, maar ze draaien muziek om naar de kijken. Het zijn performers.’ Toen een Amerikaanse agent van Tale Of Us en Adriatique hem ooit wilde helpen met zijn visuals, was zijn antwoord: ‘Ik heb geen fucking visuals nodig.’ Wiedemann voegt er het onvermijdelijke ‘maar’ aan toe. Als live-act wil hij dat het publiek ziet dat hij écht speelt, maar liever nog dat ze dansen. Hij noemt het zijn schizofrene kant. ‘Bipolair,’ verbetert Beyer. ‘Bipolair,’ beaamt Wiedemann.

Misschien is Innervisions daarom wel nooit zo groot geworden als Keinemusik, maar het zou ook wel eens de meest gezonde keuze kunnen zijn. Om hen heen zagen ze in twintig jaar genoeg collega’s opbranden. ‘Niemand van ons heeft tot nu toe een burn-out gehad, toch?’ Een heel kleintje, gebaart Wiedemann met zijn vingers. Beyer houdt het bij het gezin: op maandagochtend naar de kinderopvang en weer met beide benen op de grond. Wiedemann houdt het bij elkaar. ‘We zijn heel verschillende mensen, maar we vinden manieren om goed samen te leven.’ Inmiddels zien ze drie persona’s: een dj, een live-act, en een studio-entiteit die alleen bestaat als ze samen zijn. Soms helpen die elkaar, soms leven ze op verschillende planeten. ‘Ken jij een duo dat zo werkt?’ vraagt Wiedemann. Beyer weet het wel: ‘Unique selling point. Of unique weak point.’