Album van de Week (19): MUNA

Een overwinning voor de girls en gays: MUNA bracht afgelopen vrijdag eindelijk hun vierde album Dancing On The Wall uit. Vier jaar lang moesten fans het doen met tussendoortjes: de losse single ‘The One That Got Away’, eindeloze chaos en gezelligheid in hun podcast Gayotic, en MUNA’s frontvrouw die ondertussen haar solocarrière lanceerde. Maar nu is het queer-poptrio, bestaande uit Katie Gavin, Josette Maskin en Naomi McPherson (de producer van de drie) écht terug. 

Een ‘queer-joy mini-skirt rollerblade band’: zo omschreef MUNA zichzelf vier jaar geleden, toen ze tekenden bij het label van Phoebe Bridgers. ‘Life’s so fun, life’s so fun!’ zongen Katie en Phoebe samen op ‘Silk Chiffon’, hét soundtracknummer van queer-joy in een roze rokje. Maar met Trump weer aan de macht en de gevolgen daarvan voor de LGBTQ+ community hadden Katie, Josette en Naomi duidelijk geen zin meer om vrolijk rond te skaten: ‘We geven met dit album ook meer ruimte aan queer woede, wanhoop en agressie, terwijl we die queer-joy nog steeds behouden’, vertelt Katie in het interview. 

Eighties synthpop, maar dan wel zoals The 1975 die muziek herinterpreteerde (de titeltrack is 1-op-1 ‘It’s Not Living (If It’s Not With You)’, zoals Tegan and Sara in de jaren tien maakte, en op momenten wat donkerder en steviger. Dat betekent snerpende hardrockgitaren (door Josette), een kort hyperpopmomentje op het tweede trap-couplet van ‘Wannabeher’, en donkerdere poprocky tracks als ‘Mary Jane’. Supercatchy dus, zoals ‘Eastside Girls’, waarop ze de stereotypes binnen de queer-scene van Los Angeles opnoemen: ‘all things astrological’, ‘gender-confirmation care’, ‘roommate drama’ en ‘fuck, she’s non-monogamous’. Ook ‘On Call’ en de titeltrack blijven hangen als typische MUNA-oorwurmen: strak geproduceerde, glanzende popnummers over ingewikkelde heartbreaks en het dateleven. 

‘We give weapons to dictators in apartheid states. We give kids in Palestine PTSD. But we’ll never fuckin’ ever give them something to eat’, zo dreunt Katie woest door op ‘Big Stick’, een cynisch nummer over de huidige staat van de Amerikaanse overheid. Overstuurde stemmen zingen met haar mee over een pulserende, dreigende beat. Zo expliciet politiek hoorden we MUNA nog niet eerder, maar heel ver ligt het ook weer niet van wat ze altijd deden: je uitspreken voor queer rechten is tenslotte al protest op zich.