ADE26: Polifonic en SMIILE laten Klaproos langzaam garen
Wie verdieping zoekt, moet naar de Polifonic-zaal
De donderdagavond van ADE staan we op een steiger in Noord van pizzarestaurant Klaproos, als we door de speakers horen schallen: ‘When the lights go out… you follow the sound…’ Het klinkt als een soort lokroep voor ADE-gangers om zich te verzamelen. We staan op het feest van Chloé Caillets label SMIILE en Polifonic, een Italiaans festival dat helaas niet het Italiaanse weer heeft meegenomen.
Wie verdieping zoekt, moet naar de Polifonic-zaal. Daar staat om tien uur de Australiër Reptant, die zijn sound heeft opgedaan in de Australische bush-doofscene: raves midden in de wildernis, waar acid, trance en minimal techno al jaren door elkaar lopen. Die mix hoor je terug in zijn liveset. Hij begint spacy en gebroken, met zware synths en spookachtige vocals, en bouwt in een uur op naar dansbare techno met de sound van labels als Animalia of Salt Mines.
Het stokje draagt hij over aan Call Super, die met een Boys Noize-remix van ‘Ich bin meine Maschine’ lekker voortbouwt op de spooky vibe van de Australiër. Vergeleken met de andere zaal gebeurt er een stuk meer in zijn tracks: pianoriffs, synthlijnen die langzaam uitbouwen, en soulvolle vocals. Hij werkt zich langs een hoop verschillende smaken house met tracks als ‘Optiumum Thinking’, mixt door met ‘Let Me Take You (On A Journey)’ van Van Bellen en sluit af met ‘Belong’ van Spooky.
Lachend knallen
O ja, die andere zaal! Daar komt het pas wat later op gang. Na Carlos Valdes en Katia Curie nemen Caillet en Panorama Bar-resident Roi Perez het over, en dan snap je meteen waar de naam van haar feest vandaan komt. Lachend knallen ze twee uur aan één stuk door, met tracks als ‘Thursday Rumba’ van Cuba die queer clubmuziek en latin aan elkaar knopen. In de booth dansen drie queens, er draait een camera en er komt een stroom industry-mensen even hallo zeggen. Wel opvallend: SMIILE is een queer feest, maar het publiek is dat niet per se. Overal lopen modieuze Zuid-Europeanen rond die eruitzien alsof ze rechtstreeks uit Puglia zijn ingevlogen.
Terug in de Polifonic-zaal staat inmiddels niemand minder dan Craig Richards. Hij is sinds de opening in 1999 resident van Fabric en richtte later het Engelse festival Houghton op. In zijn set weet hij precies waar elke track naartoe moet: gekke filmgeluidseffecten, proggy trance-uitstapjes, en dan weer vol erin. Tracks als ‘Loose Caboose’ van Electroliners laten de speakers op hol slaan, en hij raast door een doolhof van breaks en UK house. ‘Give me a funky ass bassline!’ horen we, waarna we weer doorgaan.
Naald blijft stuiteren
Afsluiters Jen Cardini en Aldonna komen met een tas vol vinyl, maar de naald blijft maar over de platen heen stuiteren. Na een kwartier geven ze het op en schakelen ze over op de CDJ’s. Cardini houdt het als ervaren mentor bij elkaar en het wordt alsnog prima, maar het is niet wat het had kunnen zijn. Iemand zou deze twee nog eens moeten boeken, met draaitafels die het wél doen.