ADE26: Pas bij Job Jobse gaat de Gashouder de lucht in
Dit publiek had één punt op de agenda
Rond half vijf begint het te regenen boven de Westergas. Buiten de Gashouder dringt een pinguïnhorde samen onder de enige parasol, sigaret in de hand. Er wordt flink gerookt, en nog flinker gepland. Het ADE-weekend wordt punt voor punt doorgenomen: waar gaan jullie heen? Oh, met wie? Wie draait daar dan?
Binnen wordt de vergadering gewoon voortgezet. Na anderhalf jaar verbouwing is de Gashouder weer open, en Job Jobse mag hem inwijden met zijn grootste ADE-show ooit. Uitverkocht, uiteraard. Een uur eerder was het binnen nog grotendeels leeg, en dat had één voordeel: je hoort meteen wat er is veranderd. De galm is weg. Op het plafond hangen akoestische panelen met precies de print van het dak, zo goed weggewerkt dat je ze bijna niet ziet. Geen Awakenings-ledstrips meer, maar projectoren en zacht licht: het gebouw zelf is de show. Helemaal af is het nog niet: de lockers staan buiten, de kelder is dicht en de nieuwe ventilatie blaast zo hard dat je je jas bijna aanhoudt (red.: op 30 oktober is de officiële opening van de verbouwde Gashouder).
Goed gedraaid
Met My Loving van Cassy laat Hervé de booth warm achter voor een een b2b-première: Ryan Elliott in tweed trenchcoat, BASHKKA in bomberjack. Geen grote build-ups of pianobreaks, maar platen als Undertrack van Lorenzo Silvano, heel goed gedraaid. Alleen staat de zaal nog in de borrelstand. Af en toe slaat er een vonkje over, een paar armen gaan omhoog, maar vlam vatten doet het nog niet.
Om zeven uur draait Job Jobse de gaskraan open. Een hele rits lichten op het podium gaat nu pas aan, en eindelijk gaat het los. Wie een rondje loopt, ziet dat zelfs de wc’s in de kelder open zijn. Na een half uur vaste groove trekt Jobse het eerste emotionele moment met Echoes from the 90s. Waar hij een meester in is: platen pakken die los helemaal niet als primetime-handjes-in-de-luchtplaat klinken, en ze zo inmixen dat het onverwacht heel goed werkt. Neem de Gorgon City-remix van Jump N’ Shout, met een dikke MC en een UKG-bassline die opbouwt naar een enorme drop. Tussen monotone housestampers laat hij er het tempo mee variëren, zonder de zaal kwijt te raken. Met The Yard Man voelt hij precies aan hoe ver hij kan pushen, en voor het eerst houdt hij de vonk bij het gas. De Gashouder ontploft.
Stevige vierkwartsklappers
Daarna is het vooral gezellig. Aan de zijkant zitten stelletjes, en niet-stelletjes, knuffelend bij te praten, en de booth staat vol met vrienden van Job. In het laatste uur zingt de hele zaal de melancholische vocals van de Perfecto-edit van Not Over Yet mee; even later knallen er weer stevige vierkwartsklappers doorheen. Dan zakt er een 360-gradenlaser uit het dak, en weet iedereen even niet waar ze moeten kijken. De Kay Cee-remix van 1998 maakt het af.
Anderhalf jaar gas opgespaard, en het vat pas vlam bij Jobse. Dit publiek had vanmiddag maar één punt op de agenda, en dat punt heette Job. Jammer voor de support misschien, maar wie om tien uur de Westergas uitloopt, heeft een prachtig begin van zijn ADE-weekend gehad. Waar is die after?