ADE26: Breakfast Club laat je rennen tot je benen vanzelf gaan
Een marathon waar niemand de finish wil halen
Runner’s high is de euforie die je kan overvallen na langdurige lichamelijke inspanning: het moment waarop je niet meer nadenkt over de volgende stap. Breakfast Club vernoemt hun zaterdag ernaar: tien uur lang, vijf zalen en allemaal dj’s van de lange adem.
Om half tien ‘s ochtends zitten we nog lang niet op dat niveau. Naomi draait griezelige ambient voor de vroege vogels, en bij de ingang staat een uitgebreid ontbijt om te carb loaden: broodjes, granola bowls, eitjes en zelfs een uitstekend soepje van pompoen en zoete aardappel. Lekker zout, goed voor de hydratatie!
Aan het buffet zitten twee kampen. Het ene is duidelijk nog van gisteren: buiten lepelt een jongen met kleine oogjes een eitje leeg, binnen staat een man al een uur met zijn ogen dicht tegen een paal naar de ambient te luisteren. Het andere kamp heeft gewoon goed geslapen en begint fris en fruitig aan de dag, in leren jasjes en baggy broeken.
Een nieuw RADION
RADION was lang niet de plek waar je een lange dag het liefst doorkwam. Je kwam binnen via een trap en een muur van kluisjes, en het beroemde labyrint bleek vooral een keuze tussen boven en beneden. Na de verbouwing is dat anders. Je komt binnen via het café, nieuwe muren schermen de ruimtes beter af, er zijn veel meer zitplekken en het geluid is beter. Ook goed nieuws voor de clubbers die graag een avondvierdaagse lopen: we kunnen rondjes lopen! En in RADION is ieder rondje anders.
Donato Dozzy neemt de tijd
Om elf uur begint Donato Dozzy aan een zeldzame houseset van vier uur. Haast heeft hij totaal niet. Hij heeft een jointje in de hand dat de Breakfast Club-crew hoogstpersoonlijk voor hem heeft gedraaid, en hij draagt een shirt met de tekst Like... Bongos!! Het eerste halfuur laat hij geen kick horen, alleen verfijnde elektronica en tjirpende vogelgeluidjes. Dit is de warming-up, en daar is niks mis mee.
Langzaam komt het op gang met Colors van No Milk, en de tekst op zijn shirt maakt hij waar met Ron Trents Music, Life & Culture (Musica Komoda): diepe, soulvolle trommelhouse met een bongogroove. Het is langzamer en vrolijker dan zijn gebruikelijke sets, maar onmiskenbaar Dozzy: hypnotisch, zonder duidelijke climax. Het publiek heeft net zo weinig haast als hijzelf. Tegen het eind van zijn set staat de zaal ramvol.
De bovenkamer zuigt je erin
In de bovenkamer gaat het gas er sneller op. Binh en Lena Willikens zijn twee kinderen van de Düsseldorfse clubscene die elkaar pas in Berlijn vonden. Vandaag staan ze voor het eerst samen achter de draaitafels, maar dat zou je niet zeggen. Rond één uur knallen ze al zware, duistere EBM met vette baslijnen door de zaal, vol ups en downs, en geen moment zakt het in. Ook Gensou komt langs, een plaat van Sunju Hargun, die deze zaal later mag afsluiten. Ze eindigen met Flugs Dew At Night. Voor een eerste b2b voelt het verdacht als iets wat ze al jaren doen.
Tegen de tijd dat Rrose om drie uur begint, zitten de eerste kilometers in de benen en kijkt niemand nog op zijn horloge. Rrose staat in een blauw tie-dye-gewaad volledig gefocust achter de knoppen: één kick, een minimale hihat en duistere soundscapes. Langzaam bouwt hen op tot het venijnig wordt. Alles muteert, groeit, sterft af en duikt ergens anders weer op, maar het blijft voelen als één lange track, een snelwegtunnel waar je doorheen rent.
Gaspedaal echt ingetrapt
Daarna gaan Human Space Machine en Sunju Hargun nog een stap verder. Hargun komt uit Bangkok en brengt de trippy techno mee die je nu veel uit Oost- en Zuidoost-Azië hoort. Human Space Machine komt van het Amsterdamse collectief De Lichting. Ook zij staan hier samen voor de eerste keer. Het begint met tracks precies tussen trance en techno, zoals Next Stop van Audrey Danza. 190209.2 van Rene Wise is het moment waarop het gaspedaal echt ingetrapt wordt. Daar klinken overstuurde acid en soundscapes die je nog dieper die wervelwind in trekken.
Het werkt als een orkaan, en ontsnappen is lastig. Lukt het toch, dan blijkt RADION nog meer te verstoppen: in het café gooit Bennet er vol het gas op, en in een klein hokje onder het podium van de grote zaal draait Hylke psychedelische house.
Make your transition
In de grote zaal hebben Ivan Smagghe en John Talabot om drie uur het stokje overgenomen, en de zaal puilt uit. Talabot brengt volgende week een ambient album uit als OR, maar zin in kalm gekabbel heeft hij vandaag duidelijk niet. Twee doorgewinterde draaiers met een sigaretje in de mondhoek mixen zo soepel dat je pas na een tijd beseft dat dit een back-to-back is. Een baslijn gaat ergens heen, en de ander schuift er een synthlijn of vocal uit een heel andere track overheen. A1 van Eduardo de la Calle is het moment waarop het knapt: bijna acht minuten uitgespeeld, met een distorted vocal die de zaal sommeert: make your transition. Naar de runner’s high, zullen we maar aannemen.
Tegen zevenen hangt de vermoeidheid nergens meer in de benen. De finish is in zicht, maar niemand wil er eigenlijk heen. Voor velen is dit ook pas de helft van de route. Morgenochtend om negen uur staat Breakfast Club hier alweer, met Second Wind. It’s a marathon, not a sprint: de echte finishlijn komt pas na dit weekend.