Recensie: Melou - Bound Recensie: Melou - Bound

Internationale band slaat andere weg in

, Joris van Moort

Donker, duister en soulvol. Zo maar wat kenmerkende woorden over het pas uitgekomen derde album van Melou, getiteld Bound. Het album is deze week te beluisteren op de 3voor12 Luisterpaal.

Bound is, na 'Communication' in 2006 en 'Battery Park' in 2008, het derde album. In het najaar van 2013 verscheen ep 'Skylark', dat door een crowdfundingproject via Kickstarter tot stand kwam. Deze vorm van financieren beviel en ook 'Bound' is via Kickstarter mogelijk gemaakt. De plaat, die bestaat uit tien nummers, is opgenomen in de Dry Town Studio in Barcelona en geproduceerd door Dave Bianchi. De uit het Zeeuws-Vlaamse Aardenburg afkomstige Maarten Swaan vormt samen met de Amerikaanse Annie Goodchild de basis van de band. Swaan is daarnaast ook onderdeel van de Spaanstalige band Negritos, dat eerder nog in Kaffée 't Hof in Middelburg speelde.  

Al bij de eerste klanken van de plaat is duidelijk te merken dat de band na het vorige album, dat popnummers met een sixtiesgeluid bevat, een ander geluid wil neerzetten. Het nummer opent met een gitaarpartij van Swaan, om langzaam op te bouwen met een voltallige band naar het refrein. Een sterke opener. Uitschieters van deze plaat zijn ‘Just To Take The Edge Off’, ‘You Sure Done It This Time’ en ‘Beggin’’. Deze nummers zijn sterk en kunnen zo uitgebracht worden als single. De andere nummers doen het prima als albumtracks, maar onderscheiden zich niet van de andere. ‘Woods’ neemt je mee langs een pad door een bos dat instrumentaal heel mooi wordt vormgegeven. Bij de andere tracks ontbreekt de wow-factor toch een beetje. De stem van Goodchild klinkt soulvol onder begeleiding van de drums, toetsen, gitaar, trompet en synths. Voor wie Melou nog niet kent: de sound doet denken aan Kovacs en de zang wordt op Amy Winehouse-achtige stijl gebracht. Zo is Melou hoorbaar beïnvloed door de wat minder bekende albumsongs van Winehouse. De backingvocals maken het af en geven de tracks net wat meer kracht. Met het dromerige ‘Here We Are’ sluit de plaat af. 

Waar Melou bij het vorige album nog een unieke mix van pop, electronic en jazz bracht, duikt de band nu duidelijk de soul-hoek in. De plaat zit prima in elkaar en heeft duidelijk zijn richting gevonden. Na het luisteren van dit album wordt het verlangen de band live te zien groter. Kom maar gauw naar Zeeland, Melou!

nu op 3voor12