Veelzijdige tweede editie Sneeuw & Ruis in Vechtclub XL Veelzijdige tweede editie Sneeuw & Ruis in Vechtclub XL

Bezoeker komt oren en benen tekort

, Tekst: Frank Gesink / Foto’s: Wouter van de Kamp

Veelzijdige tweede editie Sneeuw & Ruis in Vechtclub XL

Bezoeker komt oren en benen tekort

Tekst: Frank Gesink / Foto’s: Wouter van de Kamp ,

Zaterdag 13 juni was het tijd voor editie twee van Sneeuw & Ruis. Na een succesvolle eerste editie te EKKO in 2013 werd het festival verplaatst naar Vechtclub XL. De grote zaal en drie oefenruimtes werden gevuld met bands, (radio)sessies en dj-sets. Het gevulde programma, in combinatie met heen-en-weer lopen van ruimte naar ruimte, moest zorgen voor een echte festivalsfeer.

In het voorwoord wordt het publiek nog even bedankt voor het komen. Het feit dat we niet voor Pinkpop of een ander groot festival hebben gekozen is voor de organisatie duidelijk een groot compliment: we zullen het nog meermaals te horen krijgen deze avond. Het programma gaat van start met een soloset van Anne Broekman (MTT). Naar eigen zeggen zijn veel van de gespeelde liedjes deze avond uitprobeersels. De combinatie van 80’s synth en dreampop klinkt aanstekelijk en soms dromerig.

La Diantenne is het project van Dianne Verdonk. Het instrument (de Diantenne) dat ze bespeelt lijkt op het eerste gezicht wat weg te hebben van een zingende zaag, maar klinkt toch vooral veel elektronischer. Samen met haar donkere zang creëert ze met het instrument emotionele, folk-achtige liedjes. Na afloop krijgen we een zeer bescheiden technische uitleg over het instrument, maar wat ons betreft is het bouwen van een dergelijk mooi instrument niets om bescheiden over te zijn.

Spoelstra gooit het vervolgens over een wildere boeg. Zijn combinatie van atonale gitaaruitbarstingen, synthesizers en samples klinkt tegelijkertijd hectisch en gestructureerd. Hij slaagt er zelfs in een funky liedje te structureren rondom de sample van een badeend. Een grappig gedicht over een ijsbeer — vertolkt in steenkolenengels — maakt dit optreden compleet.

De overgang kan bijna niet groter zijn dan bij het eerste optreden ooit van Die Werken. De band is voer voor de liefhebber van zeer theatrale, 80’s synthpop met donkere vocalen. Bijzonder is vooral hoe sterk de vier bandleden in harmonie samen zingen. Een aparte keuze voor dit festival.

We lopen door naar de ambient/drone act OwlBites. Gitaar(effecten), toetsen, loops, zang en tapesamples worden ingezet voor het maken van een ambient/drone soundscape. Naast de hypnotiserende werking die van de muziek uitgaat, vallen vooral stukjes spoken word- en vogelgeluiden erg op. Muziek om bij tot rust te komen, maar met genoeg uitdaging om je aandacht vast te houden. Bij Howart komen we eigenlijk te laat binnen voor een echt goede indruk. Hun combinatie van dromerige, psychedelische folk met vleugjes noiserock trekt veel publiek en heeft een erg volle bunker tot gevolg. Wel zijn we nog net op tijd voor een spetterende finale, vol gekrijs en flarden gitaarnoise. 

Hoe moet je het duo RaaskalBOMfukkerZ vervolgens omschrijven? Een combinatie van hiphop, jazz, elektronica, beats, noise, punk, circusmuziek en spoken word poëzie dekt muzikaal de lading wel redelijk. Geschminkt en uitgedost als clowns stuiteren de twee heren over het podium, het publiek ondertussen bekogelend met knuffels. Af en toe valt er uit de woordenstroom op te maken dat ze ook een (anti-)politieke boodschap willen uitdragen, maar veel vaker valt er zowel muzikaal als tekstueel geen touw aan vast te knopen. Goed uitgedachte, absurdistische “onzin”? Wij doen het ervoor!

Je komt oren, ogen en vooral benen tekort om al het interessants op deze editie van Sneeuw & Ruis te kunnen meemaken. Overal waar je binnenloopt gebeurt er wat, en onderweg passeer je bijzondere kunstinstallaties — zoals een lichtbaken gemaakt van oude videobanden — , kun je tot rust komen in een bunker met een dj-set, of een kijkje nemen bij de radioshow van Stranded FM.

Een klein kritiekpuntje is dat door het zo toegankelijk maken van experimentele muziek voor een groot publiek er minder ruimte is voor echte extremen. Muzikale grenzen worden opgezocht, maar zelden echt overschreden. Het zorgt voor een toegankelijker festival, maar ook iets minder spanning. Toch viel er voor iedereen wel wat moois te horen en zien op deze geslaagde editie van Sneeuw & Ruis.


Gezien: Sneeuw & Ruis festival, zaterdag 13 juni 2015 @ Vechtclub XL, Utrecht

nu op 3voor12